Koos Dijksterhuis

De roeken zijn er weer. Vorig jaar zag ik op een vaste plek steevast een groep van twintig roeken. Ze stapten rond, in het gras pikkend, zaten op een hek met elkaar te kwekken en vlogen een eindje, om daar in het gras te pikken. Als ik een kijker of camera richtte, sloegen ze op de vlucht.

Roeken zijn schuw, zoals alle kraaiachtigen, vooral als mensen iets langwerpigs op hen richten. Kennelijk worden ze nog zo vaak beschoten, dat ze maken dat ze wegkomen. Of zou de angst voor geweren in het collectieve roekengeheugen gegrift staan?

Roeken pikken in het gras om emelten te vangen. Spreeuwen doen dat ook. Golfbaan-greenkeepers verwelkomen daarom spreeuwen, omdat emelten de grasmat vernielen. Roeken worden niet verwelkomd, omdat zij tijdens de jacht op emelten de grasmat nog erger vernielen dan die emelten zelf. …

Lees Meer Lees Meer

Ooit wandelde ik twee maanden door Nepal en in een winkeltje kocht ik een zak donkerrode snoepjes voor onderweg. Ze zagen eruit als kleine zuurtjes en smaakten ook zo. Maar na korte tijd begon mijn mond ervan te branden. Peper.

Maandenlang zwervend door Zuid- en Zuidoost-Azië raakte ik gewend aan binnensmondse branden. Blussen met bier of water was zinloos, het enige wat een beetje bluste was kokos. Ik begon dat branderige zelfs te waarderen.

In Noordoost-Thailand was soms dagenlang alleen witte kleefrijst te krijgen. De enige smaakmaker: peper, vers van de chiliplant. De warme maaltijd in Indonesië: altijd vol sambal. Maar alleen in Nepal kwam ik gepeperde snoepjes tegen. …

Lees Meer Lees Meer

Vijf procent van de fijnstof die we in Nederland de lucht inblazen is te wijten aan oudejaarsnacht. Iedereen met astma kan maar beter naar het buitenland vluchten. Dan mis je meteen de rookwolken vol kooldioxide en zware metalen, en vooral de herrie.

Wij vluchten naar Duitsland. Daar bloeit weliswaar een vuurwerksector, maar die produceert vooral voor de export. Naar Nederland. In geen Europees land wordt zoveel vuurwerk verstookt als in Nederland. Zouden voorstanders van dit gebruik beseffen dat het grote knallen pas 75 jaar geleden begon? Immigranten uit Indonesië namen Chinees vuurwerk mee. Voor zover een traditie is het dus een exotische traditie. …

Lees Meer Lees Meer

Bij ons in de tuin zijn hertenzwammen te vinden. Ook buiten de tuin zijn ze te vinden. Ze variëren nogal in formaat en bruintint. De ene hertenzwam vind ik veel mooier dan de andere. De zwam op de foto is vlak voor de nachtvorst gekiekt, maar heeft de vorst aardig doorstaan. Het verval zou ook zonder nachtvorst wel zijn ingetreden, want lang bestaan zwammen doorgaans niet in volle glorie. …

Lees Meer Lees Meer

Sinds kort hebben we op een strategische plek een camera opgehangen, die foto’s neemt van wat er beweegt. Dag en nacht. Het is verrassend hoeveel vogels er overdag voor de lens poseren. Nu zitten er sinds een paar weken ook opvallend veel vogels in de tuin: kool- en pimpelmezen, vinken, merels en roodborstjes vormen de hoofdmoot.

Maar dat die vogels zo vaak onder dicht struikgewas voedsel zoeken, had ik niet verwacht. Het opmerkelijkste fotomodel vind ik een holenduif, die zich eenmalig liet kieken.

Zo’n camera is bedoeld als detector van wild. Welke dieren struinen er over ons erf? We wonen aan de rand van een dorp en volgens sommigen wemelt het van de reeën, hazen, eekhoorns, vossen, steen- en boommarters en zijn er zelfs dassen, otters en wolven gesignaleerd. …

Lees Meer Lees Meer

Aan de plafonds in ons huis hangen spinnen met een klein lijf en lange dunne poten. Ze lijken wat op hooiwagens, maar wie een bril opzet, ziet de verschillen. Twee daarvan betreffen het gedrag. Hooiwagens kruipen buiten over muren, spinnen hangen binnen aan hun slordige web met veel losse flarden. Hooiwagens houden zich stil of rennen weg als je ze aanraakt, de spinnen beginnen als een gek te trillen. Ze heten dan ook trilspinnen. De trillende eigenschap zal door velen niet worden uitgelokt, want die velen zijn als de dood voor spinnen. …

Lees Meer Lees Meer

In hun boek De ijsvogel (Atlas Contact €26,99), dat vandaag verschijnt, gaan Jean-Pierre Geelen en Saskia van Loenen vaak op zoek naar ijsvogel(s) die ze dan toch niet zien. Het zich lastig laten zien is typerend voor ijsvogels, en dat komt niet alleen doordat ze zeldzaam zijn. De kleurrijkste vogel van Nederland blijkt zich met felle kleuren en al onzichtbaar te kunnen maken. De smaragd flitst de bocht om, of in een over het water hangende wilg, en weg is ie.

Als jonge vogelaar had ik binnen de kortste keren tweehonderd soorten ‘verzameld’. De ijsvogel echter kreeg ik maar niet te zien. IJsvogels kijken vereist een langere leerweg dan vogels kijken in het algemeen. Ik deed in het buitenland de nodige ijsvogelervaring op. Pas eind jaren ’90 zag ik mijn eerste in Nederland. Diezelfde nazomer zag ik er vervolgens nog vier, op andere plekken. …

Lees Meer Lees Meer

Tijdens elke wandeling kom ik graafmachines tegen, die sloten uitbaggeren. In de herfst baggeren drie enorme graafmachines plus een kleine de poldersloten uit. Dat gebeurt in opdracht van het waterschap. Iedere zomer groeien de sloten weer dicht, en dat mag niet, vanwege de discutabele aanname dat begroeiing de doorstroming belemmert.

De machines rollen op hun rupsbanden over de oevers. De grote schrapen de sloot in één haal leeg: beide taluds en het water ertussen. De modder wordt met planten en al op de kant gedumpt. De oevers vallen niet onder de jurisdictie van het waterschap, die zijn van Natuurmonumenten. Natuurmonumenten laat de meeste bagger liggen. Het wordt jaarlijks een iets dikkere brij, met nog ruigere vegetatie. …

Lees Meer Lees Meer

Op 20 november wandelde ik weer eens langs het Frieseveen en zag ik in de verte het arendsnest weer. Waren ze terug? Ze waren terug! Huh, maar het nest was met boom en al omgestormd. Dan hebben ze snel een nieuw nest gemaakt, nog niet zo groot als het vorige, al schiet het aardig op. Daar moeten ze al dagen mee bezig zijn geweest. Nestelen in november – je kunt maar beter vroeg beginnen! …

Lees Meer Lees Meer