Koos Dijksterhuis

In onze nieuwe tuin vervingen we een deel van het tegelpad door oude klinkers. Met het verharden van tuinen bewijs je de natuur geen dienst, maar de ene verharding is zachter dan de andere. We weten niet onder welk leed de oude klinkers (waaltjes) in de loop der tijd gebukt zijn gegaan, maar hun kromme, soms zelfs getordeerde verschijning doet het ergste vrezen. Hoewel zorgvuldig gelegd, een heel gepuzzel, zijn er naden genoeg waartussen kruiden kunnen groeien en insecten graven. Zo krijgen we een groenstrook waar we ook bij regen zonder modderpoten kunnen lopen. …

Lees Meer Lees Meer

Regelmatig stuurde Erika van Oosterhuis uit Bosch en Duin mij een brief waarin ze vier kantjes vol priegelde over spreeuwen en andere vogels die ze uit het raam zag. Meestal was er een vraag over spreeuwengedrag, steevast gevolgd door de verzekering dat ze geen antwoord verwachtte omdat ik het al druk genoeg had. Ik stuurde altijd een kaartje terug.

Het aantal vaste reageerders op mijn Natuurdagboek, dat papieren brieven stuurt, slinkt. Dat zijn vooral ouderen, net als Erika die rond de negentig was. Een enkele keer ontspon zich een heuse briefwisseling. Een paar keer constateerde ik dat ik van iemand al een tijd niets gehoord had, en vaak bleef het dan ook stil. Ik sta niet op de verzendlijsten voor overlijdenskaarten. …

Lees Meer Lees Meer

De vroedmeesterpadden zijn hun dirigent kwijt, in het fraai geïllustreerde kinderboek van Anne Gadellaa: Mus en de vroedmeesterdirigent (18,95). De padden in kwestie blijken echt in Annes tuin te leven, in de binnenstad van Utrecht. Daar is een geïsoleerde populatie en die wil ik graag bezoeken. Op een avond klop ik aan. Anne bewoont een oud, schilderachtig pandje met een tuintje dat samen met de buurtuintjes een aardige oppervlakte beslaat, te meer daar ze grenzen aan de oude Hortus. …

Lees Meer Lees Meer

Het is nog maar net juli en de herfsttrek is al begonnen. Elk jaar rond de langste dag, als ik een noordelijke broedvogel die in het zuiden overwintert zie, denk ik: nu al?

Het witgatje is er zo een, en daarvan zag ik er vorige week reeds een. Een witgatje lijkt op oeverloper en bosruiter, maar is contrastrijker, en als ie wegvliegt, knalt zijn witte derrière eruit. Het wegvliegen gaat meestal gepaard met een kort, drietonig riedeltje. …

Lees Meer Lees Meer

Eén zwaluw maakt geen zomer. We hebben intussen een warme zomerweek gehad. Ik heb veel over de warmte horen klagen, hoewel ik voorafgaand aan die week maandenlang hoorde klagen over kou en regen. Klimaatverandering betekent weersextremen. Die vallen die in Nederland nog mee; in India en Mexico werd het 50+.

Wij hadden een nat en koel voorjaar. Toch scheerden de zwaluwen rond. De ene die geen zomer maakt, is waarschijnlijk een boerenzwaluw, onze algemeenste zwaluw. Er broeden naar schatting zo’n 300 duizend paar boerenzwaluwen in Nederland, en voor de intensivering en chemicalisering van het platteland waren dat er nog meer, al weet niemand hoeveel, want zulke algemene soorten werden voor lief genomen en niet geteld. …

Lees Meer Lees Meer

In onze tuin liggen stapels bejaarde, van rivierklei gebakken klinkers. Er liggen ook stapels stokoude dakpannen, bros geworden door de tand des tijds. De dakpannen lagen in de weg, de straatstenen raakten we kwijt aan een pad.

Onder de eerste dakpan die ik optilde, zat een salamander. Onder de tweede zaten er twee. Ik heb de pannen teruggelegd. Ze liggen niet meer in, maar naast de weg.

Onder de klinkers zaten ook salamanders. Steeds als ik stenen wegpakte, kropen de salamanders onder een volgende steen. Ze hadden gezelschap van bruine kikkers, loopkevers, duizendpoten, pissebedden, regenwormen, naakt- en huisjesslakken. …

Lees Meer Lees Meer