Koos Dijksterhuis

Laatst zat ik ondanks de kou buiten in de luwte. De bedoeling was in de zon te zitten, maar de zon zelf zat achter een gebouw. Verderop waren zonnige plekken en op één zonnige plek dansten muggen. Er dansten vier muggen. Soms dwarrelden ze plotseling uit de zon en uit beeld. Soms zag ik twee, dan weer drie muggen dansen, maar het werden er altijd weer vier. Dansmuggen, denk je dan, maar het waren geen winterse dansmuggen. Het waren dansende wintermuggen. Van wintermuggen bestaan op de wereld voor zover bekend slechts zo’n 170 soorten. Van dansmuggen zijn er meer dan 7000, waarvan een stuk of 400 in Nederland . …

Lees Meer Lees Meer

In het dorp op Schiermonnikoog ploffen we na een enorme wandeling neer op het terras met uitzicht op de oogstrelende concurrent Van der Werff. De avondzon gluurt door de Middenstreek. Een merel hupt naderbij. Ze maakt veel lawaai, het klinkt als alarmerende merelkreten. Maar ze hoeft niet te alarmeren, ze hoeft niet naar ons toe… Of zou ze roepen dat ze iets lekkers wil? Daarom is het haar natuurlijk begonnen. Bij elke kreet klapt ze haar staart op, alsof ze een ingewikkelde landing inzet. Ze komt steeds dichterbij, tot we haar bijna kunnen aanraken. …

Lees Meer Lees Meer

Zaterdag stond in deze krant dat het een uitgelezen dag was voor citroenvlinders en kleine vossen. We liepen een eind door de zon en prompt fladderden de citroenvlinders en kleine vossen ons om de oren. Op een dode distel zong een roodborsttapuit uit volle, oranjerode borst. Zijn vrouwtje bleef in de buurt. De eerste dagpauwogen worden gezien. Hommels, honingbijen, zandbijen, vliegen en muggen komen te voorschijn. Je kunt het speenkruid en klein hoefblad bijkans zien ontluiken. De tjiftjaffen zijn gearriveerd. In een week tijd trekt hun hoofdmacht van Zuid- naar Noord-Nederland. …

Lees Meer Lees Meer

Eksters redden zich wel en dat is maar goed ook, want geen mens bekommert zich om deze tuinvogels. Eksters krijgen de schuld van moord op lieve babymezen, -mussen en –merels. En natuurlijk, eksters zijn handig in het ontdekken van zangvogelnesten en eten de eieren of kuikens op, als ze de kans krijgen. Mezen zijn trouwens als ei of kuiken veilig voor ze, veilig in de nestkast. Moord en doodslag zijn niet het voorrecht van de mens, ook dieren doen eraan en niet uitsluitend om de knagende honger te stillen, wat dierenvrienden soms denken. …

Lees Meer Lees Meer

De bijen zwermen uit, voor zover er nog bijen zijn dan, want ze gaan met volken tegelijk dood. Jeanette Essink betrapte ze afgelopen week op winterakoniet, helleborus, krokus, sneeuwklokje, mahonia en struikkamperfoelie. Vorige zomer viel me op een gemaaid gazon op dat sommige bijen van rode klaver naar rode klaver zoemden, andere van witte naar witte. Specialisatie is heel gebruikelijk bij bijen, schreven twee lezers. L. van der Does stuurde kopieën uit Het Grote Bijenboek van R.P. Groenveld uit 1961. …

Lees Meer Lees Meer

De lente staat voor de deur, maar de lucht, de duinen, het water van het Vogelmeer in de Kennemerduinen zijn nog grauw. Kuifeenden en grote zaagbekken knallen eruit in hun contrastvolle lentekleed. Zaagbekken hebben een rode, lange, dunne snavel, met een kromme punt en een kartelrand. Vandaar hun naam. …

Lees Meer Lees Meer

Vroeg ik me net af waar de bosanemonen bleven, kwam er bericht uit Driebergen van Pieta Deutekom-Houtstra, die ze bloeiend had gefotografeerd. Ze zijn laat dit jaar, al zullen de eerste misschien al weken geleden betrapt zijn. Bosanemonen kunnen tapijten vormen, groene tapijten met een witte bloemenzee, op de bodem van het nog loofloze loofbos. Dan weet je pas echt: de lente staat voor de deur. …

Lees Meer Lees Meer

In de uiterste duinen op de oostpunt van Schiermonnikoog warmt het duinpannetje op, zodra de zon doorbreekt. Jassen uit! We zitten op mul zand, wit zand. Scherp strandzand is het, waar alleen een paar pollen helmgras het redden, dankzij hun lange wortels. Zon en wind en zout uit zee zorgen hier voor extreme klimaatsverschillen. Er liggen zwarte korreltjes op het zand. Ineens blijkt zo’n korreltje te bewegen. Hij kruipt weg. Er gaan er meer op stap. Dan schiet er één een paar centimeter weg, alsof hij gekatapulteerd is. …

Lees Meer Lees Meer

Ze zien mij niet, ik hen wel. Ze hebben alleen oog voor elkaar. De kieviten zijn aan het baltsen. Maart is kievitenmaand. Ze zwermen uit over weiden en akkers, op zoek naar kort gras om een kuiltje in te draaien en eieren in te leggen. Eerst een plek, dan een partner, dan eieren. Een mannetje bezet een territorium, gaat door het lint als een ander mannetje nadert, en raakt nog meer van streek als er vrouwtjes in de buurt zijn. …

Lees Meer Lees Meer