Verslag van een gevecht tussen een spreeuw en twee gierzwaluwen
De spreeuw (…) ploft een kast binnen, die al bezet blijkt door twee gierzwaluwen. Eén van de gierzwaluwen heft zijn vleugels en begint uitzinnig te krijsen. De spreeuw vertrekt. Maar de volgende avond keert hij terug, terwijl de gierzwaluwen nog buiten vliegen. De gierzwaluwen arriveren een paar minuten later, vlak na elkaar. Alle drie bevriezen ze gedurende zo’n vijf minuten.
De strijd (…) duurt uren, waarin de vogels vooral verbijsterd naar elkaar staren, omdat ze elkaars strijdmethoden niet snappen. Als ze de spreeuw te lijf gaan, gebruiken de gierzwaluwen hun klauwtjes en vallen ze zijdelings aan, terwijl de spreeuw zijn snavel gebruikt. Een gierzwaluw heeft ijzersterke pootjes waarmee hij tegen muren klautert. Een spreeuw heeft een sterke snavel om mee in het gras te peuren. Een spreeuw heeft weliswaar ook krachtige poten, om als kuiken mee tegen de wanden van het nesthol op te krabbelen, maar vertrouwt in gevechten toch op zijn snavel. Een gierzwaluw gebruikt zijn snaveltje om insecten mee uit de lucht te happen, wat niet zoveel kracht vereist.
Eén van de gierzwaluwen valt krijsend aan, met gebogen, op de vloer trommelende vleugels en opzij gedraaide, dreigende klauwen. De spreeuw reageert niet en de gierzwaluw bindt in. De spreeuw pikt wat in de lucht in vijandelijke richting. Dan valt die ene gierzwaluw weer aan en grijpt hij de spreeuw beet. Er begint een worsteling. Het strijdende tweetal rolt over de andere gierzwaluw heen…
Hoe de strijd afloopt kunt u lezen in De spreeuw, het nieuwe boek van Koos Dijksterhuis.
Haaien in Nederland!
Begin april vond Thijs de Boer, uitbater van schelpenmuseum paal 14 op Schiermonnikoog, een levende hondshaai op het strand van zijn eiland. Levend ja, maar niet heel levendig. De vis lag naast een geultje op het zand. “toen ik hem te water liet”, meldt De Boer, “’deed’ hij het nog.” Een dag later vond hij het haaitje twee kilometer westelijker terug, nu dood. …
Koolzaad koolraap knolraap raapzaad
In Groningen staan de koolzaadvelden in bloei. De gele bloemenzeeën trekken met hun weeë geur insecten aan en daarop jagen weer kwikstaarten en graspiepers. Voordat het koolzaad de akkers kleurde, kleurde het de bermen en slootkanten al. Toch? …
De onderschatte tuinfluiter
In het moerasbos waar we lopen zwijgen de meeste fitissen en zwartkopjes, terwijl de tuinfluiters zich van hun liederlijkste kant laten horen. De drie soorten zangers zijn rijkelijk aanwezig in dit vochtige, dichtbegroeide loofbos. Maar fitissen en zwartkopjes zitten zo onderhand op de eieren en hoeven niet meer te zingen om een partner te verleiden.
Tuinfluiters wel. Tuinfluiters keerden later terug uit tropisch Afrika. Ze broeden bij ons, maar vele trekken nog veel verder. Ze broeden tot in Lapland. Ze verbergen zich in dichter struikgewas dan zwartkopjes, vaak op vochtig terrein, zoals dit moerasbos. Hier en daar zingt luid en duidelijk een tuinfluiter. …
De spreeuw
Uit het raam van de klas keek ik verlangend naar buiten. Ik was veertien en zat in de derde. Boven de flats van Amersfoort uit torende de Lange Jan zonbeschenen de wolkeloze hemel in. Nog twee lesuren… Na school fietste ik het bos in. Via de oude beukenlanen in het door de A-28 afgesneden landgoed Nimmerdor, over de fietsbrug, langs de Paradijsweg tot de Treekerweg, daar rechtsaf tot het Treekermeertje, een afgesloten privédomein waar ik stiekem rondliep en reeën zag. Dan terug via hotel Den Treek, waar een kerkuil in de duiventil woonde, en vervolgens het lange fietspad naast de Houtweg af, waar ik zwarte spechten zag baltsen, mijn eerste havik ontdekte, een ringslang ontmoette en eekhoorns, vele eekhoorns. …
Een kleine binnenzee van pinksterbloemen
Een lezeres probeerde haar gazon om te toveren in een bloemenweide, maar kreeg er een uitgegroeid grasveldje voor terug. Ze vraagt hoe ze net als ik een zee van pinksterbloemen krijgt.
Vorig jaar schreef ik dat de pinksterbloemen het halve weidje hadden gekoloniseerd en dat ik het jaar daarop een compleet lila grasveld verwachtte. De verwachting kwam uit, ik geniet dagelijks van de lila eh… zee is overdreven voor vier bij vijf meter. …
Lepelaars in de boom
Op het terras van hotel-restaurant de Zoete Inval te Haarlemmerliede zitten we achter een windscherm, dat het geraas van de A-200 dempt. Er zijn nogal wat vogels die de snelweg overvliegen. Het is steeds een verrassing wie er opduikt.
Gierzwaluwen, boerenzwaluwen en spreeuwen zijn de talrijkse passanten. Soms snort er een huismus voorbij, een groenling, een witte kwikstaart. Een aalscholver wordt afgelost door twee grauwe ganzen. Een zwarte kraai nadert met een half stokbrood en recht boven ons zweeft een buizerd over. Een tweede roofvogel blijkt een bruine kiekendief te zijn. Zonbeschenen zilvermeeuwen blinken wit tegen de blauwe lucht. Nog witter blinken de lepelaars. …
Zwartkopjes in de dop
Zwartkopjes lijken op tuinfluiters, verstoppen zich eveneens in dicht gebladerte en zijn hier ook alleen ’s zomers. Hun liedjes verschillen weinig en hoor je vaak, want beide vogelsoorten zijn talrijk. Vogelaars noteren dan “zwartkoptuinfluiter”.
Toch zijn er verschillen. Zwartkopjes hebben een zwart kopje en laten dat ook zien. Ze zijn er namelijk al, als de bomen nog kaal zijn. Ze overwinteren niet zo zuidelijk als tuinfluiters en sommige blijven zelfs in Nederland of buurlanden. Dat maakt ze zichtbaarder dan tuinfluiters, die pas arriveren als bomen en struiken in blad staan. …
Planten die boomwortels aftappen
We wandelen in een prachtig landgoed, net ten zuiden van Limburg, in België dus. In een loofbos op kalkhoudende leemgrond vinden we bijzondere bloemen, waaronder enkele bremrapen. Dat zijn parasitaire planten die de wortels van andere planten aanboren en aftappen. Bleke schubwortels heten ze volgens een kenner op waarneming.nl.
Bleke schubwortels zijn zeldzame planten, die op de Walloonse leemgrond voorkomen. De noordrand van die kalkrijke leemgrond omvat Zuid-Limburg waar de schubwortels soms opduiken. …