Koos Dijksterhuis

Meerkoeten zijn groter en plomper dan waterhoentjes, ze zijn gitzwart met rode oogjes, een witte bles en een lichtroze snavel. Ze maken dag en nacht schelle kefgeluiden, als ze in het water om ruimte wedijveren. Zoals veel groepsdieren zijn ze gebrand op een beetje privacy. Ze kunnen elkaar fanatiek te lijf gaan. Dan stevenen ze dreigend op elkaar af, met gestrekte nekken en opgezette vleugels. Komt het tot een handgemeen, dan proberen ze elkaar onder veel geklapwiek en geschetter te trappen en te knijpen. Hun handgemeen is dus een voetgevecht. …

Lees Meer Lees Meer

De zilverreigers rukken op, vooral de grote. Grote zilverreigers zijn ongeveer even groot als blauwe reigers, maar hebben een langere hals en zijn helemaal wit. Op hun gele snavel na dan, en hun zwarte poten. Zilverreigers zijn nog niet zo algemeen als blauwe, maar vallen dankzij hun zilverwitte verschijning wel meer op. Soms staan er tien in een weiland, of langs een plas. Tot in de stad kom ik ze tegen. Ik kan geen autorit of treinreis maken, of ik zie grote zilverreigers. …

Lees Meer Lees Meer

De lans die ik laatst brak voor eksters, riep nogal wat reacties op. Sommige lezers kwamen uit de kast als de haters die ik in het lansbrekende stukje milder probeerde te stemmen. Dat lukte bij hen blijkbaar niet. De meeste reacties waren instemmend, menigeen geniet van vogels inclusief eksters en sommigen genieten zelfs meer van eksters dan van andere vogels.

Terwijl ik dit stukje typ, zie ik in de verte het eksternest dat ik de afgelopen twee maanden gebouwd zag worden. De beide eksters sleepten week na week, dag na dag, uur na uur, tak na tak aan. Wat een ijver, wat een arbeidsethos! Daar zouden zelfs wij calvinisten een voorbeeld aan kunnen nemen. …

Lees Meer Lees Meer

Eén van de mooiste paddestoelen van het land vind ik de berkenzwam. Het is een forse zwam die als een niervormig plateautje uit een berkenstam groeit. Berkenzwammen kunnen groot worden en zijn dat meestal ook. Dat doet ze oud lijken, maar ze zijn hooguit een jaar, dan rotten of schimmelen ze weg of worden ze opgegeten door zwamkevers. …

Lees Meer Lees Meer

We zien een roofvogel laag over plassen, gras- met pitrusvelden en een rietkraag vliegen. Hij houdt zijn vleugels in een V-vorm, zweeft en schommelt als een kiekendief. Is het ook een kiekendief? Nee, het is een buizerd. Buizerds zijn groter en steviger gebouwd dan kiekendieven. Ze zijn ook veel algemener.

Buizerds zijn de talrijkste roofvogels van Nederland. Er is geen bosje of er broeden wel buizerds en hun nakomelingen hebben vaak moeite een territorium te vinden. In de winter komen er tijdelijk vele buizerds bij uit het hoge noorden en niet zo verre oosten. Langs snel- en spoorwegen zitten ze op paaltjes en zijn ze nauwelijks te missen. Geharde vogelaars kijken niet op van buizerds, hoewel de roofvogels indrukwekkend zijn. …

Lees Meer Lees Meer

Met twee vrienden loop ik een ronde door de Onlanden. Dat zijn de voormalige landbouwgronden ten Zuidwesten van Groningen die na jarenlang gesoebat met boeren zijn veranderd in een zompig terrein om overtollig water op te vangen. Het waren altijd al laaggelegen en daardoor vochtige gronden, niet geschikt voor intensieve landbouw en één van ’s lands hotspots voor weidevogels. Er broedden zelfs wulpen en de dichtheid aan veldleeuweriken was de hoogste van het land. …

Lees Meer Lees Meer

Gisteren schreef ik dat ik nog geen merel had horen zingen. Ik had mijn stukje nog niet ingeleverd, of ik hoorde er één in mijn tuin. Het was nog geen overtuigend lied. De merel moest er nog inkomen, hij zong zijn stembanden warm, alsof ie het zingen het afgelopen half jaar verleerd was. Maar  waarschijnlijk was het een jonge merelman die het zingen nog van voren af aan onder de knie moet krijgen. …

Lees Meer Lees Meer

Hoewel het in de winter kouder is dan in de zomer, is de temperatuur onvoorspelbaar. In februari kan het vriezen en dooien. Vogels reageren op het lengen der dagen, maar beslist ook op een plotselinge stijging van de temperatuur. Zeker als daar een zonnetje bij schijnt, krijgen ze de lente in hun koppies en barst het gekrakeel los, al is het nog lang geen 21 maart. …

Lees Meer Lees Meer

In het besneeuwde bos scharrelde een merel rond mijn voeten. Dat is apart, want bosmerels zouden schuw zijn. In oude vogelboeken zijn alle merels nog schuwe bosvogels. Maar er is een tweedeling ontstaan tussen bosmerels en tuinmerels. Tuinmerels hebben hun angst voor mensen overwonnen. Ik heb wel eens merel gehad die onbekommerd door de tuindeur naar binnen kwam, en vlak langs me heen naar de keuken hipte. In het bos slaan merels op grote afstand reeds alarmerend op de vlucht. …

Lees Meer Lees Meer