De kleine vuurvlinder is een van die fleurige fladderaars die ik graag tegenkom. Waarschijnlijk is dat niet wederzijds. Deze vlinders worden niet zo oud, ze vliegen een half jaar en beslaan in die tijd drie generaties. In hun korte leven geven ze aan ontmoetingen met mensen geen prioriteit. Maar schuw zijn ze niet.

Op allerlei open terreinen kun je ze tegenkomen. Weliswaar is hun spitsuur wat betreft vliegtijd al gepasseerd: augustus en september, maar tot ver in oktober, soms zelfs november, zijn ze te zien. Zulks hangt af van het weer, dat onder invloed van klimaatverandering in de herfst steeds langer zomerse trekken houdt. …

Lees Meer Lees Meer

Op Schiermonnikoog en in de buurt van Groningen kijk ik  uit naar de invasie van lijsterachtigen uit Scandinavië. Eind september kwamen de zanglijsters op gang en inmiddels komen de eerste koperwieken binnen, maar van grote hoeveelheden merk ik niets.

De trek van lijsterachtigen kan in één klap losbarsten. Dan zitten de bessenstruiken ineens helemaal vol. Misschien gaat daar een koude nacht in hun verblijfsplaats aan vooraf, waarin ze dachten: wegwezen. Misschien is het gaan regenen, na een lekker herfstzonnetje. Misschien draait de wind of raakt de bessenvoorraad op. Waardoor dan ook, ineens wemelt het van bijvoorbeeld merels. Dat heb ik deze herfst nog niet meegemaakt. …

Lees Meer Lees Meer

Tot mijn vreugde stuitte ik op twee kleine parelmoervlinders. Ze waren nog aan het paren ook. Vlinders paren met van elkaar afgewend gelaat. Niet omdat ze elkaar verafschuwen of omdat ze hun tanden niet poetsen, maar omdat hun lichaam zo gebouwd is. Ze klikken zich aan elkaar met hun achterkantjes, waar de overdracht van mannelijke geslachtscellen plaatsvindt. …

Lees Meer Lees Meer

Nu de zomer niet zo gortdroog als de vorige twee zomers was, hoor ik veel mensen met een tuin zeggen dat er dit jaar veel naaktslakken zijn. Het zou kunnen dat er meer naaktslakken zijn dan eerdere jaren. Het zou ook kunnen dat er evenveel zijn, maar dat ze zich meer laten zien. Zelf heb ik elke zomer ontzettend veel naaktslakken in de tuin, maar dit jaar zijn het er juist minder dan vorige zomers. Dat komt doordat ik ze met de hand weghaal en naar een plek breng waarvandaan terugkeer zeer onwaarschijnlijk is. …

Lees Meer Lees Meer

Het is herfst. Bessen kleuren rood, appels geel, paddenstoelen verschijnen, planten bloeien uit, boerenzwaluwen trekken weg, ganzen trekken binnen, gaaien vliegen af en aan met eikels. Die eikels vallen uit de bomen, net als beukennootjes en kastanjes. De zon schijnt fel onder donkere wolken. Voor het om zeven uur donker is, zoeken warrige zwermen kauwen en roeken een slaapplaats. …

Lees Meer Lees Meer

Een hele tijd wist ik niet wat voor bomen het waren. Elke keer als ik er een zag, dacht ik: thuis opzoeken. Maar thuis was ik dat alweer vergeten. Tot ik er toevallig een plaatje van tegenkwam. Even spieken: vleugelnoot.

Sindsdien zie ik ze vaker. Ze staan bij mij in de buurt en in vele stadsparken. Het zijn uit de Kaukasus gehaalde sierbomen. Menig zelfverklaard natuurliefhebber krijgt nu een rood waas voor ogen: exoot! Dood! Onder het mom van natuurliefde wordt veel gehaat en gedood. Maar vleugelnoten verwilderen zich niet ten koste van andere boomsoorten. Ze zullen misschien minder insecten en schimmels huisvesten dan inheemse bomen als eik en iep, maar verder zou ik geen bezwaren tegen deze bomen kunnen bedenken. Ze hebben ook al twee- à driehonderd jaar kunnen inburgeren. Vleugelnoten kunnen de tweehonderd jaar halen, misschien zijn er bejaarde exemplaren die Napoleon hebben meegemaakt. …

Lees Meer Lees Meer

Over een fietspad fiets ik tussen twee nog kale akkers. Er zal wintertarwe gezaaid worden. Aan één kant staat een bloemenrand van een meter breed. Wilde peen, cichorei, luzerne, pastinaak, phacelia, kamille, korenbloem, knoopkruid. Veel is al uitgebloeid, maar er is nog kleur.

Ik zie niet veel, maar wel wat insecten op de bloemen. Kleine vossen, atalanta’s en dagpauwogen, aard- en akkerhommels, kegelbijvliegen en blinde bijen. Gewone insecten. De honderden soorten die eisen stellen aan hun omgeving, zoals een specifieke plantensoort voor hun larven, ontbreken. …

Lees Meer Lees Meer

Op Simonszandplaat is een walrus gezien. De plaat ligt tussen Schiermonnikoog en Rottum, iets zuidelijker dan Rottumerplaat. Op de oostpunt van Schiermonnikoog tuur ik over zee. Op de horizon staat het door Eifel ontworpen vuurbaken van Rottumeroog.

Het is springvloed en het stormt – het zeewater staat tot aan de duintjes, waar ik tussen helmgras op de grond lig. De smalle strook zand staat tjokvol wadvogels, die van schrik op zouden vliegen als ik zou staan. …

Lees Meer Lees Meer

Na twee dagen oostenwind heb ik een roestig barrel voldoende opgelapt voor een tocht naar het verre oosten van Schiermonnikoog. Ik vul de fietstas met water, brood, bandenplakspul en een regenjas. Verrekijker om en klaar.

De wind is 180 graden gedraaid. Het was juist mijn bedoeling om met eb over het strand terug te zoeven, voor de wind… Maar de broodjes zijn gesmeerd, en van zes kanten kreeg ik een melding dat er een walrus bij de oostpunt van Schier rondhangt. Ik ga. …

Lees Meer Lees Meer

Bij ons in de buurt staat een gehavende els. Er ontbreekt een flink stuk bast, wat de boom vatbaar maakt voor schimmels. Maar die hebben de els nog niet te pakken. De boom is jong en lijkt onbekommerd in blad te staan, en vormt elzenproppen bij de vleet. Wie de ontschorste plek wel te pakken hebben, zijn vlinders, vliegen en wespen. Die snoepen van de hars die uit de rand van de boomwond bloedt. …

Lees Meer Lees Meer