De treinen reden niet. Waren de bladeren eens van de rails gewaaid, vielen er weer bomen op. ‘We hebben nu eenmaal met de natuur te maken’, sprak een woordvoerster op de radio.

Luchtdrukverschillen, daar komt het van. Op de ene plaats warmt de lucht op en stijgt de druk, op de andere koelt ie af en daalt de druk. Op een kilometer of tien hoogte jagen straalstromen van hoog naar laag. Op ons niveau ook, maar dan draait de storm vaak om de kern heen. Wie in de weg staat, krijgt ervan langs. Natuurgeweld – de natuur krijgt de schuld, terwijl de natuur er juist onder lijdt. …

Lees Meer Lees Meer

Torenvalken, buizerds, visarenden, visdiefjes, ijsvogels, klapeksters, kolibri’s, honingzuigers, zweefvliegen en sommige wespen bidden voor hun eten. Bidden, zo noemen we het op dezelfde plaats in de lucht blijven hangen door als een razende met de vleugels tegen de wind in te klapwieken. Vroeger heette het wiekelen. Het is een vermoeiende bezigheid die de biddende dieren altijd maar even volhouden. Maar als het bidden leidt tot het vangen van een prooi, is dat de inspanning meer dan waard. …

Lees Meer Lees Meer

Het is spreeuwentijd. Het is altijd spreeuwentijd. Maar nu zijn er meer spreeuwen dan anders. De jonge generatie vliegt mee en er zijn spreeuwen bijgekomen uit Scandinavië en Rusland.

Ik was bij iemand op bezoek en door het raam keken we naar een zwerm spreeuwen die telkens langsvloog. Ze lieten zich in een glijvlucht in de kruin van een lijsterbes ploffen. Andere verlieten de boom uit de zijkant en zo kreeg je een perpetuum mobile van snoepende spreeuwen.

Schitterend. …

Lees Meer Lees Meer

We waren in Egmond aan Zee, waar nog steeds afzichtelijke flats bovenop de duinen worden gebouwd. Je snapt niet hoe mensen hun landschap zo kunnen vergallen. Maar goed, met de zon in het gezicht en de ogen gericht op zee is het op het strand toch goed toeven. We waren ’s morgens op pad, voor de drukte van recreanten met honden, paarden, mountainbikes, tractors, quads, zeilwagens en kitesurfers losbarstte. Mannen sleepten netten door het water, schoven garnalennetten voort en wierpen hengels uit. Ze vingen niets. Eén jonge platvis werd gescoord, teruggegooid en door een jonge zilvermeeuw gegrepen. …

Lees Meer Lees Meer

Begin september lagen er al chocoladeletters in een bekend warenhuis, ze waren zelfs afgeprijsd. Pepernoten waren er al in augustus. Mij best, als we het gebakkelei over Zwarte Piet voortaan uitstellen tot minimaal 11 november. Sint Maarten komt nauwelijks meer aan bod. Terwijl we Zwarte Piet demoniseren, zetten we onbekommerd asielzoekers het land uit. Van mij mag Zwarte Piet blijven, maar dan wel met roe, zak en ‘mee naar Spanje!’

Zwarte zaterdag, witte donderdag, zwarte kunst, witte reus, zwarte schaap, witte raaf, zwarte koffie, witte wijn, zwarte bladzijde, witte motor, zwart rijden, wit wassen, zwart geld, wit brood, zwarte kousen, witte voetjes; allemaal woorden die nodig de zwarte piet toegespeeld moeten krijgen. Enfin, qua Piet stel ik een compromis voor: een hybride piet, een kruising tussen een witte en een zwarte piet. Liefhebbers van raszuiverheid zullen ervan gruwen. Hoe zou zo’n kruising tussen zwart en wit eruitzien? Een grijze piet? Nee, het blijkt een bonte piet te zijn! Met een snavel als een feestmuts. …

Lees Meer Lees Meer

Je hebt zandkokerwormpjes en goudkammetjes. Als kind haalde ik ze altijd doorelkaar en nog moet elke keer nadenken: wie is wie ook alweer? Beide zijn wormen en beide spoelen massaal aan op het strand. Het goudkammetje heeft een borstelkop, de zandkokerworm een koker van zand, maar toch is de zandkokerworm een borstelworm en die andere een kokerworm. Om gek van te worden. …

Lees Meer Lees Meer

Niet ver van mijn huis groeien reuzenbovisten. Iedere herfst staan ze in de grazige berm van een fietspad. Ze worden altijd aan stukken geschopt, maar ieder jaar komen ze weer vol goede moed tevoorschijn. Ik wilde er een plukken en opeten, mijn kinderen en ik zouden van één reuzenbovist zeker twee keer kunnen eten. Maar toen ik ging kijken, was ik al te laat, de bovisten waren al stukgetrapt en de weinige die de menselijke trapneiging hadden overleefd waren of tot donkerbruine stuifzakken getransformeerd, of te oud en gedeukt om nog te eten.

Voor de foto bleek zo’n gebutste reuzenbovist zich nog wel te lenen, bijvoorbeeld naast een wandelschoen maat 44. Dit exemplaar was zo groot als een voetbal. Dat is nog niets. Sommige worden een halve en ik heb wel eens gehoord over een reuzenbovist van een hele meter. Wat een kolos. Dat staat op een breekbaar voetje en laat zich na rijping van de sporen zomaar wegblazen. Voortrollend in de wind kunnen de miljarden sporen zich verspreiden. …

Lees Meer Lees Meer

Laatst hoorde ik iemand ‘klimaatwinst’ zeggen. Vroeger was iets milieuvriendelijk, nu boeken we klimaatwinst. Het zijn allebei bedrieglijke termen. Milieuvriendelijk betekent dat iets minder schadelijk is, maar het is nog steeds schadelijk. Klimaatwinst betekent dat er minder CO2 wordt uitgestoten, maar er wordt nog steeds CO2 uitgestoten. Tel uit je winst.

Maar hoewel het klimaat het milieu verdringt, zijn die twee niet bepaald hetzelfde. Sommige zaken zijn heel milieuvriendelijk maar leveren een klimaatverlies op van wat heb ik jou daar. Regenwormen bijvoorbeeld. …

Lees Meer Lees Meer

Afgelopen weken kreeg ik meerdere foto’s opgestuurd van grote parasolzwammen, met de vraag welke soort paddestoel het was. Ik weet niet veel van paddestoelen, er zijn duizenden soorten, ik blader me suf door de boeken. Er zijn tientallen boeken. Ik gebruik het liefst de gidsen van Roger Phillips en Ewald Gerhardt. Er is bovendien net een nieuwe veldgids verschenen bij de KNNV, die veelbelovend lijkt (http://tinyurl.com/veldgids). Enfin, meestal is een foto van een paddestoel niet genoeg voor determinatie, maar zijn er foto’s van boven- en onderzijde nodig alsmede informatie over standplaats, over geur en smaak. Smaak? Ja, en soms is een likje aan de hoed voldoende om de smaak van Franse kaas of oranjebitter te proeven, zonder last te krijgen van mogelijk vergif. …

Lees Meer Lees Meer