Brabantse nachten zijn lang, zong de feestband R.K. Veulpoepers B.V. Een midweekje Brabant vliegt nochtans voorbij. Op de dag van vertrek pikken metgezel en ik nog één aan ruilverkaveling en andere goede bedoelingen ontsnapt natuurgebied mee: het Soerendonks Goor en de aangrenzende heide. …
Liepen we de ene dag over de Strabrechtse heide, de volgende doorkruisen we de Peel. De Peel is een restant hoogveen dat niet is omgezet in maïsvelden om ons drijfmestoverschot in te spuiten. Het is er natter dan op de Strabrechtse hei, er is veel water. Er zijn vlonderpaden en uitkijkhutten en paden over smalle dijkjes, dwars door meren. …
Bij Geldrop, Mierlo en Heeze ligt de Strabrechtse Heide. Als metgezel en ik het gebied betreden, is het 0 graden. Het heeft gemist, het gras is wit. Maar de mist trekt op en als na een half uur de zon door de wolken prikt, wijken die wolken volledig. Er komen tien graden bij, twee van de vijf kledinglagen kunnen, nee moeten uit. …
In het dorp hupt een eekhoorn de straat over. Echt een ouderwetse, roodbruine eekhoorn met een enorme staart. Eekhoorns doen het beter in dorpen, groene woonwijken en vakantieparken dan in de bossen waar ze vroeger woonden. …
De lieveheersbeestjes kruipen uit hun holen! Dat lieveheersbeestjes niet altijd lief zijn, merkte Hans Dorrestijn eens, toen hij op een zwoele avond door de velden fietste en moest gapen. Een lieveheersbeest vloog hem tegemoet. En lieveheersbeestjes gaan hard! Met een kruissnelheid van dertig kilometer per uur zijn ze anderhalf keer zo snel als een stevig doorpeddelende Dorrestijn. En op topsnelheid halen lieveheersbeestjes zestig per uur. …
Sinds een maand hoor ik groenlingen zingen. Zingen is een groot woord voor het knarsende geluid dat groenlingen voortbrengen. Behalve dat knarsen knutteren ze veel, meer een binnensmonds gepruttel dan gezang.
Groenlingen horen bij de algemeenste van de minder algemene tuinvogels. Ze zijn groen met grijs en een strookje geel langs de vleugel, dat tijdens de vlucht een geelgroene vleugelstreep blijkt. Ze zijn een tikje groter dan vinken, maar horen wel bij de vinkenfamilie. Groenlingen lijken op sijzen, maar sijzen zijn geler, kleiner en hebben een zwart voorhoofdje. Bovendien zijn sijzen hier op een handvol vogels na op winterbezoek. Broeden doen ze liever in het buitenland. Groenlingen daarentegen broeden in onze bossen, parken en tuinen. …
Vlakbij het drieprovinciënenpunt Noord-Brabant, Limburg en België merk je meteen dat je een stuk zuidelijker bent dan Groningen. Zo’ n 250 kilometer. De zon is warm, de vinken slaan erop los. Zo heet de zang van de vink: slag. Het vinkenlied is luid, jodelt van hoog naar laag en eindigt in een korte zwieper terug omhoog. Die zwieper is de slag. Zijn vinken van slag, dan zingen ze niet. In Groningen beginnen de vinken halfslachtig te oefenen, alsof ze hun stembanden moeten olien. Maar in Brabant zijn ze niet van slag en zingen ze als getrainde solisten. …
In de deuropening sta ik, van ons vakantiehuisje in Noord-Brabant. Ik hoor een luid zoemen. Het duurt even voor het tot me doordringt wat dat betekent. Een hommel! Hij snort rond de violen in een pot op het terras. Voor een insect dat een half jaar zonder verse maaltijd achter de rug heeft, is hij nogal levendig. Of die violen veel te bieden hebben? Ach, allicht een beetje nectar om zijn snelle vleugels aan de gang te houden. …
Afgelopen winter (de winter is toch bijna afgelopen?) kreeg ik vrij veel berichten van lezers over grote witte reigers. Dat zijn grote zilverreigers. Ondanks hun tropische imago zijn grote zilverreigers vorstbestendig. Ze kwamen 35 jaar geleden uit het zuiden of oosten aangevlogen en broeden sindsdien in de Oostvaardersplassen. Vandaaruit koloniseerden ze andere gebieden, zoals het Lauwersmeer. Vorig jaar zomer zag ik ze voor het eerst op Schiermonnikoog, bij de Westerplas. Twee waren er. Afgelopen januari zag ik ze er weer, vermoedelijk dezelfde twee, al weet je zoiets pas zeker als je ze individueel kunt herkennen en dat kon ik niet. Voor mij lijken al die grote zilverreigers op elkaar. Voor herkenning zouden kleurringen nodig zijn. Ik denk trouwens ook niet dat ze mij na een half jaar nog herkenden. …
Hoewel de lente voor de deur staat, is maart de maand bij uitstek om vogels te voeren. Het vriest en sneeuwt misschien niet, en de dagen duren merkbaar langer, maar qua zaden, bessen en insecten is de spoeling dunner dan ooit. Juist nu kan een handjevol voer vogels net even de puf geven om te ontsnappen aan de kat van de buren die met zwiepende staart op de loer ligt. …