Eind juli was het koud, nat en winderig. Ik was op Schiermonnikoog met vier kinderen. Zoon en vriendje hadden een bunker verkend en die wilden ze me laten zien. Wij erheen. Het bleek te gaan om de dependance van het kleine oorlogsmuseum, een pas heropende bunker. …
In een klein, maar oud en donker beukenbos staat een dode stronk met prachtige zwammen. De stronk staat naast het wandelpad. De zwammen zijn niet vernield en ook niet geplukt. Terwijl het zeer smaakvolle paddestoelen zijn, waarvoor menigeen bij de kruidenier de portemonnee trekt. …
Zoon en ik overnachten op het strand van Schiermonnikoog. Zonder tent, want kamperen mag alleen op kampeerterreinen. Eerst vergapen we ons aan het strand in strijklicht. Een haas hupt voort met zijn meterslange schaduw. Vervolgens vergapen wij ons aan de zonsondergang en een avondhemel waarbij alle kitsch in het niet valt. …
Tijdens warme dagen kan de zee lichten. Ik herinner me een zomeravond op Schiermonnikoog, waarop ik als kind in het donker meemocht naar het strand. Gapend sjokte ik het brede strand over. Het mulle zand voelde koel aan.
Het was laag water. Waar de zee net was weggeëbd lieten we voetafdrukken achter in het vochtige zand. Ze waren zichtbaarder dan overdag, want ze lichtten kort maar helder op. Het was een groenig licht. “Fluorescerend”, zei mijn vader, en ik vond het magisch. Het kwam door piepkleine beestjes. In een binnenzee begroef een lichtgevende strandkrab zich snel in de bodem. Een scholletje lag te woelen. Helaas gingen we niet zwemmen. Hadden we dat wel gedaan, dan waren we verlicht geweest. …
Zeshonderd meter mistnet staat er langs de rietvelden en moerasbossen achter het veldstation van de Vrije Universiteit op Schiermonnikoog. Er worden zangvogels gevangen en geringd, gemeten en gewogen, voor onderzoek naar vogeltrek. De vogelringers lopen van voor zonsopgang tot na zonsondergang langs de netten, om vogels te bevrijden. …
In de bosjes om ons huisje op Schiermonnikoog hangen diverse nestkasten. De grootste is bedoeld voor spechten. Er hebben nog nooit spechten in gebroed. Vorig jaar broedden er spreeuwen in. Dit jaar was er geen spreeuw te bekennen. …
Kastanjeblad is het mooist als de zon erdoorheen schijnt. Het blad op de foto is alleen vlekkerig. Er leven rupsjes in van kastanjemineermotten. De kastanjemineermot is een piepklein nachtvlindertje, dat in 1998 voor het eerst in Nederland opdook. …
De laatste maanden zagen metgezel en ik twee keer een zandhagedis in de Kennemerduinen. De eerste keer zagen we een mannetje, felgroen gekleurd en helemaal in de stemming voor wat nodig is voor nageslacht. Het was dan ook lente. …
Het zonnige weekend brachten wij door op het strand van Schiermonnikoog. Op de warmste vakantiedagen zijn de drukste delen van dat strand even vol badgasten als het strand van Zandvoort op een dinsdagmorgen in oktober. Ruimte zat voor graafwerkzaamheden in de waterlijn, voor schelpen zoeken en voor zwemmen. Het zeewater is geen drab van menselijke uitscheidingen onder een vlies zonnebrandolie. Wel ligt er vuilnis in de vloedlijn, maar dat ligt in alle vloedlijnen op de wereld, van noord- tot zuidpool. …
Laatst stond er in Trouw iets over muggenoverlast, met een opmerking over een natuurlijke vijand van muggen. Die vijand zou zijn: “de tor”. Kennelijk leeft de tor in het water. Daar leven muggenlarven althans.
De tor. Torren of kevers zijn de grootste diergroep ter wereld. De Engelse bioloog John Haldane merkte in een theologisch debat in 1959 op, dat God wel extreem verzot op kevers moest zijn geweest, aangezien Hij er zoveel van had geschapen. Haldane verwierf enige roem met deze uitspraak, die in ieder boek over kevers wordt aangehaald. …