Koos Dijksterhuis

Ben ik als Groninger eens in Overijssel, is de eerste de beste zijweg de Groningeresweg. Die wil ik beslist inlopen, peinzend over de straatnaam. Het is één Groninger, twee Groningers, en op Groningse wijze spreekt men van Groninger droge of liever nog van Grunneger dreuge worst. Ah natuurlijk: de weg naar de Groninger es.

Mijn geliefde is niet Grunnegs maar maakt geen bezwaar. Wij bereiken een loofbos. Er staan fluweelboleten in de berm en panteramanieten, familieleden van de vliegenzwam, maar dan grijsbruin met witte spikkels. Tijdens de natte julimaand kwam het zwammenseizoen op gang en er staan ook reeds ontbindende eekhoorntjesbroden en wit beschimmelde zwammen die onherkenbaar zijn. Maar de zwavelkopjes rond een dode stronk zijn in de kracht van hun leven. …

Lees Meer Lees Meer

Op mijn achttiende had ik tijdelijk meer belangstelling voor de stad dan voor de ommelanden. Toch liet ik me door een vriend overhalen tot een winterweekend van de Vogelwerkgroep. Wij sliepen in een barak. De ramen stonden wijd open, het vroor en ik klappertandde in mijn te dunne slaapzak.

Na een ontbijt van havermout lieten wij ons voor de kar spannen van een onderzoekje naar meerkoetengedrag. We zouden “protocolleren”, en dat verzamelen van wetenschappelijke gegevens leek ons nuttiger dan recreatief rondvogelen. Bijkomend voordeel was dat we niet veel hoefden te fietsen, maar konden wandelen, waar we eindelijk warm van zouden worden. …

Lees Meer Lees Meer

Op een klein heideveld bij Vught, waar voormalig Trouwcolumnist Jeroen Thijssen mij mee naartoe neemt, zijn tussen de pijpestrootjes stukken grond afgeplagd. Er bloeien struikhei en dophei, tormentil en klokjesgentiaan. Klokjesgentiaan! Lang geleden dat ik die zag. Een facebookbericht van boswachter Pauline Arends dat ze honderden klokjesgentianen had gezien, herinnerde me eraan dat het klokjesgentianentijd is. Met de natte julimaand achter de rug zou het een goed klokjesgentianenseizoen kunnen zijn. Beter dan vorig jaar tenminste, toen er klokjesgentianenschaarste heerste. …

Lees Meer Lees Meer

De spoorbrug in de Moerputten bij Den Bosch is gesloten voor treinen, maar opengesteld voor wandelaars. De rails liggen er nog, met staalplaten ertussen die bij elke stap een bekkenslag laten knallen. De brug strekt zich in lengterichting uit over een lange, smalle vijver midden in een broekbos. Alsof de spoorwegenbouwers de onhandigste plek zochten voor de oversteek.

Culinair journalist Jeroen Thijssen, die voorheen een likkebaardende rubriek in deze krant schreef, houdt behalve van eten ook van natuur. Hij woont in Vught en nodigde me uit. Ik woonde ooit in Den Bosch en toen was die spoorbrug verboden terrein. …

Lees Meer Lees Meer

Huisvliegen kunnen irritant door de kamer zoemen en op je gaan zitten. Vliegen zijn niet geliefd. Mensen maken vliegenvallen en hangen vliegenstrips op. Dat die vliegen en hun larven, maden genoemd, dode dieren opruimen, maakt ze niet populairder.

Maden zijn meesters in het onderscheiden van dood en levend vlees, ze zijn aaseters pur sang en trekken hun fijne neus op voor alles wat leeft. Daarom zijn ze goede schoonmakers van ontstoken wonden met afgestorven randen. Die randen moeten eraf en maden verwijderen ze preciezer dan welke chirurg ook. Ook die medische toepassing maakt ze niet populairder, integendeel. …

Lees Meer Lees Meer

In de stadse bovenwoning waar ik vaak logeer, zet ik bij mooi weer de keukendeur wijd open. Ik moet hem vastzetten want het huis staat niet zo ver van zee en het waait er vaak. Op het kabouterbalkonnetje staan potten met wilde bloemen. Daar komt soms een bij of hommel op bezoek. De kruimels die ik op het lager gelegen schuurdak strooi, vinden aftrek bij kauwen en eksters, zilver- en mantelmeeuwen, hout- en tortelduiven.

Als die vogels komen eten, loert de kat onder dekking van de bloempotten toe. Ze ligt plat op haar buik met opgewonden zwiepende staartpunt. Haar bloeddorst legt het steevast af tegen haar angst – zelfs van het geklapwiek van tortels schrikt ze zo, dat ze als een schicht naar binnen vlucht. …

Lees Meer Lees Meer

Ik heb gras gemaaid! Twee maanden geleden maaide ik de helft van mijn 25 vierkante meter gras. De andere helft bevatte te veel bloemen. Nu heb ik beide helften gemaaid. Op een paar pollen na, met bloeiende grote ratelaar, blauwe knoop, moerasandoorn en ooievaarsbek. De eerder gemaaide helft was zo gepiept. De andere helft vereiste doorzettingsvermogen.

Direct na het maaien heb ik het maaisel opgeharkt. Komt die gft-bak nog eens van pas! Hopelijk zitten er niet veel zaden bij het maaisel. Na het maaien heb ik tijdens wandelingen verzamelde zaadjes van koekoeksbloemen, orchideeën en nog meer ratelaars gestrooid. …

Lees Meer Lees Meer

Tijdens een wandeling in Drenthe vind ik een muis die zich opgehangen lijkt te hebben. Hij hangt met zijn hals niet in een strop, maar in een wig van een zuringplant. Een forse ridderzuring, met stevig blad, in de oksel waarvan de muis klem zit.

Hoe krijgt zo’n muis dat voor elkaar? Hoewel ik over ratten, lemmingen en schorpioenen sterke zelfmoordverhalen heb gehoord, ken ik niemand die een zoogdier heeft zien zelfmoord plegen. In ons onstuitbare verlangen de kroon op andermans schepping te zijn, zoeken wij wanhopig naar kenmerken die ons onderscheiden van andere dieren. Misschien is zelfmoord wel zo’n kenmerk. …

Lees Meer Lees Meer

Wandelend op het platteland van de Hoeksche Waard volgen we de rand van een tarweakker, die net geoogst is. De strohalmen zijn weerbarstig en lijken soms bijna door mijn zolen heen te prikken. Midden op het veld verrijst een hoogspanningsmast en aan de overkant van de akker staat een boerderij met een enorme, golfplaten schuur en daarnaast een woonhuis tussen hoge loofbomen.

Er klapwieken twee krakeenden uit een sloot, er hipt een witte kwikstaart, er zwermen kokmeeuwen over – de meeste al ruiend naar hun blekere winterkleed. We zien niet veel vogels, maar het is augustus, dus de najaarstrek is begonnen en dan kun je vreemde kostgangers tegenkomen. …

Lees Meer Lees Meer

Laatst werd Ludy Verheggen van de provincie Limburg gebeld door zijn collega Niek Oosterveen. Oosterveen had een grootoorvleermuis gevonden. De bijzondere vleermuis hing in een grote klis in ’s mans tuin in Bunde. Een klis, ook wel klit genoemd, is zo’n distel waarvan de uitgebloeide bloemen aan je kleren blijven plakken. Krijg ze niet in je haar! Zo verspreidt de klis zijn zaden, in de vacht van dieren.

De arme vleermuis was waarschijnlijk ’s nachts al vastgekleefd. ’s Morgens draaide hij zijn kop nog, wellicht om via echolocatie de benardheid van zijn situatie te peilen. Hoe krijg je zo’n dier los, zonder hem kapot te trekken? Oosterveen belde Verheggen, die veel van vleermuizen weet. Toen die vervolgens de vleermuis bereikte, was het arme dier dood.

Zonde. …

Lees Meer Lees Meer