Een bever in het wild heb ik nog nooit gezien. Ik heb langs de Maas en de IJssel in bevergebied gewandeld, ik heb avonden roerloos tussen de aangevreten wilgen gewacht bij de Drentse A op een plek waar soms een bever werd gezien. Ik heb in de schemer rondgeslopen door beverbossen in Flevoland en geroeid in de Biesbosch. Ik heb in bevergebieden gekampeerd in Polen en nachten doorwaakt in Zweden. Ik zag en hoorde van alles, van veelvraten tot steekmuggen, maar bevers ho maar. …
Op het strand tussen Bloemendaal en IJmuiden vond ik rozen. Het waren bloemen in de bloei van hun leven, aan een korte stengel. Ze slingerden rond en ik vermoedde een relationeel drama. Het was de tweede keer dat ik verse rozen op het strand vond. Intussen weet ik hun herkomst. …
Een van de tienduizend vogelsoorten op aarde heet de rode bisschop. Het is een wonderlijk, knalrood vogeltje, dat kolibrie-achtig kan vliegen: snorrend op de plaats rust, en dan ineens een eindje wegschietend.
Kardinalen zijn ook vogels, evenals fraters, nonnetjes en paapjes – de vogelwereld heeft katholieke neigingen. Over monniksparkieten en monniksgieren heb ik het dan nog niet eens. Protestantse vogels zijn er volgens mij niet, of het zou de kraai moeten zijn. …
Er zat ’s avonds een kleine, bruingrijze nachtvlinder op het raam. Er fladderden bruingrijze nachtvlindertjes in het licht van de koplampen, toen ik in het donker over een bosweg reed. Die bruingrijze nachtvlinders zijn kleine wintervlinders.
Er moet nachtvorst over de poppen heen zijn gegaan, dan kruipen de wintervlinders te voorschijn. Ze vliegen door de duisternis, maar willen naar het licht. Ze kunnen zich voor een raam verdringen. Dat zijn allemaal mannetjes. Wintervlindervrouwtjes kunnen niet vliegen, ze hebben geen vleugels. …
Het gaat niet goed met de Pater-Davidsherten in Natuurpark Lelystad. Er zijn er nog maar zes. Vorig jaar waren er nog 23. Op één na bezweken ze waarschijnlijk allemaal aan een ziekte. Bovendien lijden ze aan vitamine e-tekort. Misschien dat ook inteelt een rol speelt.
Pater-Davidsherten werden in 1865 in China ontdekt door de Franse pater David, die ook de reuzenpanda ontdekte. Het ontdekken van diersoorten betekent dat westerlingen er eindelijk achterkomen, de Chinezen kenden de dieren al lang. Sterker nog: die hadden de herten al bijna uitgeroeid. Er was nog één roedel over bij Peking, in het jachtterrein van het hof. Die dieren werden in 1900 tijdens de Boksersopstand door hongerige mensen opgegeten. Toen leefden alleen de zestien herten nog, die naar Europese dierentuinen verscheept waren. Daar stammen alle huidige Pater-Davidsherten vanaf, ook de zes in het Natuurpark. …
In het Natuurpark Lelystad worden dieren gehouden die in Europa en Azië in het wild voorkomen of –kwamen. Er zijn elanden, wisenten, herten, moeflons, zwijnen en bevers te zien, als je geluk hebt, want de dieren hebben de ruimte en genoeg begroeiing om zich te verstoppen.
Wolven en andere roofdieren zijn er niet, op één na: de otter. Of eigenlijk op twee na, want er zijn ook Aziatische kleinklauwotters. Het Natuurpark is een afwisselend en natuurlijk aangelegd terrein, waar je gratis inmag, maar wel voor een parkeerplaats betaalt. De eigenaar is Stichting het Flevolandschap en vanuit het park worden bedreigde dieren soms in het wild uitgezet. …
De post bracht een boekje over Pieter de Haan, voormalig schaapherder op het Balloërveld in Drenthe. Ik had net de tekst ingeleverd van een boek over natuurwandelen. Eén van de wandelingen voert over het Balloërveld. Toeval bestaat!
Het herdersleven redde Pieter van zijn bestaan als straatjunk. Hij rookte ketting: sjekkies en joints, was aan de drank en aan de heroïne. Van heroïne kickte hij het eerst af. Op de hei leerde hij de troost kennen van natuur. In de bibliotheek kwam hij de Roofvogelatlas van Rob Bijlsma tegen, waar hij geestdriftig voor roofvogels van werd. Hij zocht contact met de auteur en met Maria Quist van de Werkgroep Roofvogels Nederland, die contact met hem hielden. Als hij de telefoon opnam, zei hij: ‘met Pieterrr’. Maria schreef Het Verhaal van Pieterrr (verkrijgbaar via www.mariaquist.nl), een ontroerend aandenken over een lastige vogelbeschermer. …
De dageraad breekt aan als beheerder Alex van Putten van Stichting het Flevolandschap me de Przewalskipaarden in het Natuurpark Lelystad laat zien. We moeten daartoe voorbij de wisenten die ons allemaal gretig aanstaren, vooral de gigantische stier. We houden gepaste afstand.
We lopen door een beukenlaan in herfstkleuren die de indruk geeft dat dit een hoogbejaard landgoed is, terwijl Oost-Flevoland op de kop af zestig jaar telt. Ah, daar komen de Przewalskipaarden: negen. Ze draven in een rij voor ons het pad over, en blijven vervolgens staan om ons eens goed te bekijken. Wij kijken terug. Voor oerpaarden (de enige die er nog zijn) ogen de Przewalskipaarden minder woest dan ik had verwacht. Ze zijn stevig gebouwd, maar vrij klein. …
Leny en Mees Bos zagen een merel in hun tuin. Geen gewone, nee, een witte. Merels horen zwart te zijn, dat weet iedereen, of bruin, indien het vrouwtjesmerels zijn. Deze merel heeft een soort albinisme, maar toch anders. Deze merel heeft leucisme. …
Er kwamen veel reacties op de naaktslak die zich door een maasje in het netje rond de vetbol van Herman Bink naar binnen had weten te toveren en ook weer – met volle buik – naar buiten. Ik ontving foto’s van parende slakken, een scheldpartij op slakken in het algemeen, maar vooral sterke staaltjes over wonderbaarlijke verschijningen en verdwijningen van naaktslakken. …