De zon schijnt, en ik fiets over het strand van Schiermonnikoog tegen de wind in naar het oosten. Bij paal 16 komt de vloed te dichtbij, en wordt het zand te vaak zacht om nog te fietsen. Goede timing, want ik wilde vanaf paal 16 toch al verder lopen, over de Balg, die enorme strandvlakte van bij hoog water vijf kilometer lengte. De Balg groeit, doordat er in de luwte van het eiland zand neerdwarrelt. Er zijn duinen ontstaan, er rennen hazen, er jagen bruine kiekendieven. …
Op Schiermonnikoog vliegt langs het schelpenpad een tapuit voor me uit. Een tapuit is een zangvogel met een oranje hals, grijze rug met zwarte vleugelstrepen, een boevenmaskertje en een witte stuit. Die witte stuit maakt wegvliegende tapuiten heel herkenbaar.
Een tapuit in de zomer! In mei en september zie je in Nederland veel tapuiten, op doorreis. Maar als broedvogel is de ooit algemene vogel zeldzaam geworden. …
Henk Otten uit Oostvoorne stuurt me een brief over onder meer de mieren in de tuin, die na een stevige regenbui grotere zandhoopjes rond de ingangen van hun holen bouwden. “Mogelijk hebben de mieren terpjes gemaakt om de regen buiten de deur te houden?” vraagt hij.
Mogelijk is dat wel, maar dan hadden ze de terpjes beter vóór de regen kunnen bouwen, ter preventie. Dan nog vraag ik me af of de openingen in een iets hoger heuveltje minder regendruppels opvangen dan de openingen in een wat lager heuveltje. …
De sluipwesp Megarhyssa rixator is een enorm insect. Het vrouwtje kan 7,5 centimeter lang worden, nog afgezien van de lange, uit haar achterwerk stekende legboor. Daarmee parasiteert ze op de reuzenhoutwesp. Dat is ook een forse wesp, die ik onlangs op Schiermonnikoog zag. Ik schreef er in Trouw over, en daarop reageerde wespenliefhebber Lex Peeters. Hij meldde dat de gigantische rixator-sluipwesp onlangs voor het eerst in Nederland is ontdekt. …
Op een stille weg met alleen wat bestemmingsverkeer vind ik in de goot een vogeltje. Het lijkt intact, maar het ligt voorover op zijn borst en beweegt niet. Ik stap af, raap het voorzichtig op en voel dat het koud is. Nou ja, koud, hij heeft de omgevingstemperatuur: een graad of dertig, maar geen veertig, zoals vogels aanhouden als lichaamstemperatuur. Hij voelt al een beetje stijf, al kan ik zijn vleugels spreiden. Zijn oogjes lijken nog te kijken, zo vers is ie dan ook wel weer. Een speldenknopje bloed parelt aan zijn snavel. …
Langs en in mijn tuin staan een kers, een appel, een zwarte bes en een aalbes. De kersen en zwarte bessen laat ik over aan de vogels, de appels en aalbessen pluk ik voor onszelf. Maar wat de vogels daarvan wegsnaaien, zij hen gegund. …
Hoewel er nog vogels zingen, neemt de kakofonie af. In mijn tuin zingt een vink, een tijiftjaf en vooral een zwartkopje. Hij begint om een uur of 4 ’s morgens en zingt anderhalf uur uit volle borst zijn heldere, merelachtige lied. …
Als ik mijn tuin inspecteer, valt het me op hoeveel lieveheersbeestjes er zitten. Momenteel zijn er meer larven dan kevertjes. Veel determinatievragen die nu in mijn postbus belanden, betreffen larven van lieveheersbeestjes. Die zien er lang niet zo lief uit als de volgroeide heersbeestjes. Het zijn wonderlijke wezentjes, zwart met rood, en ze banjeren als moordmachines over de planten, waar ze een slachting aanrichten onder bladluizen. …
Twee jaar geleden stuurde Frits Schuurman me een foto van een volgens hem “prachtige nachtvlinder”. Ik antwoordde ontactisch: “dit is de beruchte buxusmot. Als je een buxus hebt, kun je die als dood beschouwen”. Intussen antwoord ik genuanceerder als de inderdaad fraaie buxuxmot, wit met zwarte omlijsting, voorbijkomt. Vorige week vroeg Menno Fokkens me ernaar… …
Het gras van mijn grasveldje deint zacht in de bries en de halmen schitteren in de avondzon. Maar het staat al kniehoog. Ik was van plan het in juli deels en in september grotendeels te maaien, om de bodem te verarmen en mijn gras veranderen in een bloemrijk hooilandje. Op rijke bodem overheersen grassen, op arme bodem krijgen bloemen een kans. …