ndb van 2015 tm. 2019
Omgeven door Madrid en zijn voorsteden ligt een eikenbos. Dochter, zoon en ik brengen er een halve dag door. De eiken zijn niet zoals onze eiken, het zijn steeneiken. Die schijnen in Nederland tegenwoordig ook geplant te worden, omdat ze als zuidelijke soort bestand zijn tegen warmte en droogte. …
Oranjetipjes zijn taaie rakkers! Het is warmer nu, maar het was koud, en ze wachtten stil af. Als ze hadden gevlogen en warm waren geworden, had hen dat energie gekost. Tegen die temperatuur viel geen nectar op te drinken. De bloemen gaven misschien ook niet veel nectar, omdat het deze lente wekenlang droog was en de planten zuinig zijn op vocht. …
Als zoon en ik bij zus/dochter in Madrid op bezoek zijn, lopen we de heuvel op waarvandaan we de kabelbaan kunnen nemen. Die overspant een kilometer of twee, boven de stad en boven een enorm park dat verandert in een steeneikenbos. De bestemming heet Casa del Campo. Wij gaan het eikenbos in om te picknicken. …
Zoon en ik zijn in Madrid op bezoek bij zus annex dochter. We picknicken in het Retiro, een aangeharkt stadspark. We zoeken een plek op het gras. Ik hoor merels zingen, eksters krassen, duiven koeren, parkieten krijsen, gierzwaluwen gieren en mussen tjilpen. En ik hoor de lach van een groene specht. Ik zie hem helaas niet. In Spanje komt een aparte soort groene specht voor, waarover maandag meer. …
In veel steden gedijt één vogelsoort uitstekend: de stadsduif. Wie was het nog maar die ze voor het eerst vliegende ratten noemde: Pamela Hemelrijk? Een rondje google leert dat aan stadsduiven allerlei onheil wordt toegedicht, vooral gebrek aan hygiëne. …
Zoon en ik bezoeken dochter annex zus in Madrid. Vanwege de vervuiling van vliegtuigen en de reiservaring nemen wij de trein. Onderweg slapen wij een nacht in Parijs, waar we bij Gare de Lyon de plantentuin doorkruisen en door de Jardin Tino Rossi de linker Seine-oever volgen. …
Ik haalde een laken van de lijn en vouwde het op, waarbij ik bijna een rupsje mee vouwde. Ineens zag ik het lopen, op spannerwijze. Het trok zijn achterpootjes bij, zodat zijn rug een hoepeltje vormde, en strekte zijn lijf uit naar voren. Ik droeg het laken naar het raam en probeerde het rupsje naar buiten te blazen. Het hield zich echter vast en bleef vastberaden vooruit schuifelen. Ik probeerde hem van het laken te pakken, maar hij leek zich met weerhaakjes vast te klemmen. Hij weigerde beleefd op mijn vinger te klauteren; zodra ik hem de weg versperde, sloeg hij een andere richting in. Hoe vastberaden hij zich ook verplaatste, het maakte hem kennelijk niet uit waarheen zijn inspanningen hem voerden. Pas toen ik hem met twee vingers insloot, kroop hij er na lang aarzelen op. Buiten zette ik hem op een blaadje van de Spaanse aak, want ik had geen eik voorhanden. …
U kent de kievit wel, met zijn ronde vleugels, grijs met een groene tot paarse glans, zijn zwarte borst en uitbundige kuif. De dwarrelende vluchten in de lente, waarbij kieviten afwisselend de donkere boven- en de witte onderzijde van hun vleugels tonen. Daarbij mauwen ze iets wat soms op “kiewiet” lijkt, maar meestal op “mieuw”. Als ze dichtbij baltsen, is hun vleugelslag duidelijk hoorbaar, luider en lager dan het gezwiep van zwanenvleugels. “Vrrrrroefffff!” …
Tijdens een vlinderinventarisatie in het gebied Vlinderdas bij Ede zag Klaas Hitman hoe een kleine kever in een wilg landde. “Hij liep behendig, ondersteboven hangend, over de bloemetjes”, mailt Hitman me. “Wat een grip! Soms leek hij met zijn poten in de knoop te komen, maar nee, het ging steeds goed.” Hitman dacht dat de kever een elzenhaantje was dat per abuis in een wilg belandde, maar ook als het een wilgenhaantje was dat nergens liever belandt dan in een wilg, is de grip van keverpoten indrukwekkend. Er zitten weerhaakjes aan. Ik had eens een grote kever op mijn vinger en die wilde ik eraf zwaaien, maar dat lukte niet. Lostrekken was ook geen optie; de poten zouden wellicht achtergebleven zijn. …
In mijn Groningse, schaduwrijke tuin komen bloemen relatief laat in bloei. Zo ook de pinksterbloemen en het look-zonder-look. Dat zijn twee van de meest geliefde waardplanten van oranjetipjes en in het kielzog van die bloemen kan ik jaarlijks mijn favoriete vlinders verwelkomen. En of het door de zonnewarmte komt weet ik niet, maar ik zie er meer oranjetipjes dan ooit. …