Koos Dijksterhuis

Henk Otten uit Oostvoorne stuurt me een brief over onder meer de mieren in de tuin, die na een stevige regenbui grotere zandhoopjes rond de ingangen van hun holen bouwden. “Mogelijk hebben de mieren terpjes gemaakt om de regen buiten de deur te houden?” vraagt hij.

Mogelijk is dat wel, maar dan hadden ze de terpjes beter vóór de regen kunnen bouwen, ter preventie. Dan nog vraag ik me af of de openingen in een iets hoger heuveltje minder regendruppels opvangen dan de openingen in een wat lager heuveltje. …

Lees Meer Lees Meer

De sluipwesp Megarhyssa rixator is een enorm insect. Het vrouwtje kan 7,5 centimeter lang worden, nog afgezien van de lange, uit haar achterwerk stekende legboor. Daarmee parasiteert ze op de reuzenhoutwesp. Dat is ook een forse wesp, die ik onlangs op Schiermonnikoog zag. Ik schreef er in Trouw over, en daarop reageerde wespenliefhebber Lex Peeters. Hij meldde dat de gigantische rixator-sluipwesp onlangs voor het eerst in Nederland is ontdekt. …

Lees Meer Lees Meer

Op een stille weg met alleen wat bestemmingsverkeer vind ik in de goot een vogeltje. Het lijkt intact, maar het ligt voorover op zijn borst en beweegt niet. Ik stap af, raap het voorzichtig op en voel dat het koud is. Nou ja, koud, hij heeft de omgevingstemperatuur: een graad of dertig, maar geen veertig, zoals vogels aanhouden als lichaamstemperatuur. Hij voelt al een beetje stijf, al kan ik zijn vleugels spreiden. Zijn oogjes lijken nog te kijken, zo vers is ie dan ook wel weer. Een speldenknopje bloed parelt aan zijn snavel. …

Lees Meer Lees Meer

Langs en in mijn tuin staan een kers, een appel, een zwarte bes en een aalbes. De kersen en zwarte bessen laat ik over aan de vogels, de appels en aalbessen pluk ik voor onszelf. Maar wat de vogels daarvan wegsnaaien, zij hen gegund. …

Lees Meer Lees Meer

Hoewel er nog vogels zingen, neemt de kakofonie af. In mijn tuin zingt een vink, een tijiftjaf en vooral een zwartkopje. Hij begint om een uur of 4 ’s morgens en zingt anderhalf uur uit volle borst zijn heldere, merelachtige lied. …

Lees Meer Lees Meer

Als ik mijn tuin inspecteer, valt het me op hoeveel lieveheersbeestjes er zitten. Momenteel zijn er meer larven dan kevertjes. Veel determinatievragen die nu in mijn postbus belanden, betreffen larven van lieveheersbeestjes. Die zien er lang niet zo lief uit als de volgroeide heersbeestjes. Het zijn wonderlijke wezentjes, zwart met rood, en ze banjeren als moordmachines over de planten, waar ze een slachting aanrichten onder bladluizen. …

Lees Meer Lees Meer

Twee jaar geleden stuurde Frits Schuurman me een foto van een volgens hem “prachtige nachtvlinder”. Ik antwoordde ontactisch: “dit is de beruchte buxusmot. Als je een buxus hebt, kun je die als dood beschouwen”. Intussen antwoord ik genuanceerder als de inderdaad fraaie buxuxmot, wit met zwarte omlijsting, voorbijkomt. Vorige week vroeg Menno Fokkens me ernaar… …

Lees Meer Lees Meer

Het gras van mijn grasveldje deint zacht in de bries en de halmen schitteren in de avondzon. Maar het staat al kniehoog. Ik was van plan het in juli deels en in september grotendeels te maaien, om de bodem te verarmen en mijn gras veranderen in een bloemrijk hooilandje. Op rijke bodem overheersen grassen, op arme bodem krijgen bloemen een kans. …

Lees Meer Lees Meer

Nog even over Spanje, waar sommige gebieden ontsnappen aan de door Europa gesubsidieerde verwoesting van het landschap. Ook daar nemen de aantallen bloemen, insecten en vogels af, maar niet zo ernstig als in Nederland. Het is er nog gewoon dat er zwaluwen onder de dakgoot nestelen, dat er een koninginnenpage langs fladdert, en dat er een houtbij, metselbij, zandbij of andere bij op een bloem neerstrijkt. …

Lees Meer Lees Meer

In een natuurreservaat in Andalusië wandelden geliefde en ik naar een schilderachtig dorp en terug, over een zeven kilometer lange, door de Romeinen aangelegde weg. Via via dus. Weg was een groot woord voor het soms trapsgewijs dalende pad, vol gaten en losse stenen. Of daar ooit paard-en-wagens over reden? …

Lees Meer Lees Meer