Rommelend in de tuin kom ik onder ieder stuk hout en iedere steen duizendpoten tegen. Ook onder de deurmat zie ik ze en zelfs onder een perzikenpit van gisteren zitten er al twee. De meeste zijn jong: ze zijn nog klein, hebben minder poten dan een volwassen duizendpoot en zijn nog niet zo mooi roodbruin. Klein of groot, allemaal rennen ze weg naar het donker. …
Zwevende meeuwen steken prachtig af tegen een blauwe hemel. Van onderaf lijken ze, beschenen door de lage zon, verlichte geesten. Ze zijn voorzien van een zilveren stralenkrans. Het zijn dan ook zilvermeeuwen. Statig glijden ze over. Eenmaal vechtend om een vuilniszak blijken ze minder sereen dan ze er zwevend uitzien. Dus kom, we laten ze nog even zweven. …
Merknamen mag ik niet noemen, maar de witte reus is behalve zeeppoeder ook een insect. Een zweefvlieg om precies te zijn. Witte reuzen zijn één van de drie zwevende reuzen die in Nederland niet bijster zeldzaam zijn.
De witte reus ziet er bol en glad uit en heeft een witte band over zijn glanzend zwarte achterlijf. De hommelreus kan daarop lijken maar is behaard. Dan is er nog een stadsreus, die wat slanker en zwart-geel gestreept is. Stadsreuzen hangen vaak rond in stadsparken en –tuinen, de andere twee houden meer van bosranden. …
Klavers zijn een plantenfamilie met prachtige bloemen. Vlinderbloemen. Rode en witte klaver zijn de bekendste, maar ’s zomers zijn ook kleine klaver, hopklaver, rolklaver, witte en gele honingklaver gemakkelijk te vinden.
Klavers zijn geliefd bij kleine grazers als konijnen en grote grazers als koeien. Voor koeien worden klavers wel geteeld. Op klaverakkers is geen stikstofbemesting nodig, omdat klavers daar zelf de bodem van voorzien. Zij kunnen namelijk stikstof binden. Althans, ze kunnen dat niet zelf, maar ze huisvesten bacteriën op hun wortels die stikstof uit de lucht halen. …
Het is druk op het Bloemendaalse strand. En warm. Zo druk, dat dochter en ik flarden opvangen van de gesprekken rondom. Drie meiden van een jaar of achttien praten over hun weldra beginnende studie en hun onlangs afgeronde gymnasiumtijd. Zo warm, dat dochter en ik ieder uur even in zee moeten plonzen, om het draaglijk te houden. We slalommen tussen de zonnebaders door en kruisen het vochtige zand waar de mensen balspelletjes doen. …
Uit de kijkhut in Zweden turen we gespannen, in de hoop op beren. Een massieve vogel fladdert naar een boomtop. Het is een auerhoen, een soort wilde kalkoen, die je hier in april kunt zien baltsen, maar die verder moeilijk in het vizier te krijgen is. Hij kijkt waakzaam rond. Met zijn uitgestrekte hals en haaksnavel lijkt ie wel een gier.
Het wordt niet aardedonker, maar wel zo schemerig, dat je alleen door de verrekijker nog wat ziet. Mijn drie geliefden gaan dutten en ik ben de enige die nog staart. Ik droom weg en ga even liggen. Ik dommel wat en schrik wakker van muggengezoem. Half 3. Ik neem de wacht weer op me. De veelvraat van gisteren komt nogmaals, voor een knokig ontbijt van rauw vlees. Geen beer.
Om half 9 haalt de baas ons met zijn bootje. Hij checkt de geheugenkaart van de camera die hij in een boom heeft hangen. Daarop blijkt te zien dat er om kwart over twee een beer naar onze hut stond te kijken.
De beer was er, maar wij zagen hem niet.
Wel zagen we dat auerhoen. Hier in Midden-Zweden zijn auerhoenders vrij algemeen, net als de in Nederland bijna uitgestorven korhoenders. Ook daar zien we er een paar van. Op de Nederlandse Holterberg worden verse korhoenders uitgezet en die worden hier gevangen.
In april organiseert Wildlife Sweden auerhoen-excursies. De balts van auerhoenders is een spektakel. De enorme hanen gaan elkaar met gespreide staarten en gestrekte halzen te lijf, terwijl ze de raarste geluiden maken. Misschien ga ik in april wel terug om ze te zien. En misschien zie ik dan toch nog een beer.
(Natuurdagboek Trouw donderdag 25 aug. 2016)
We zien lijsters, spechten, raven, bonte kraaien en een buizerd. Muggen enteren de van slaapplekken en chemisch toilet voorziene kijkhut, die drijft op een Zweeds bosmeer. We turen allevier gespannen naar de oever waar beren zouden kunnen verschijnen. De zon zakt achter de beboste heuvels en zet het meer in brand. We geven karakteristieke rotsen een naam, zoals “olifant” en “deur”. Zoon zegt ineens “ja achter de deur!” Een beer? Waarachtig, daar loopt een… nee het is een vos! De vos spiedt rond, huppelt dan weg tussen de bomen. …
Zweden is groot, vooral in noordelijke richting. Als wij na zeven uur rijden The Bridge oversteken, menen wij allevier al lekker op weg te zijn. Maar pas na nog een half etmaal door het bos bereiken we onze bestemming. We zullen nu wel heel noordelijk zijn, denken we, maar op de kaart blijken we pas op de helft te zitten tot de Zweedse noordgrens. Daarboven ligt nog het Noorse deel van Lapland.
In het midden van Zweden wordt, tussen meren en bossen, een buitenverblijf gerund door een stel dat Nederlands blijkt. Hij woont er al jaren en is verzweedst, zij woont er nog niet helemaal, deels woont ze in Nederland, tot aller verbazing bij ons om de hoek in Groningen. …
Een charmante familie van dagvlinders zijn de dikkopjes. In Nederland komen drie soorten vrij algemeen voor. Voor vlinders is Nederland niet meer zo geschikt. Sinds we de bloemen hebben weggemest, mijden vele soorten ons land. Het is ontluisterend om de verspreidingskaartjes in de Dagvlinders van Europa te zien. Vrij vaak houden soorten die in een groot deel van Europa leven een wit plekje vrij voor Nederland en Vlaanderen. …
Ondanks alarmerende berichten over de teloorgang van de honingbij zijn er dankzij vele imkers nog heel wat volkeren van. Honingbijen zijn misschien wel de enige dieren die pijnlijk kunnen steken en toch populair zijn. Gelukkig maar, want wat zouden we zonder die vredig zoemende bestuivers moeten?
Van Gabe Bosma, een imker die bij mij in de buurt woont, hoorde ik dat een bijenvolk zijn of beter haar vleugels had uitgestoken. Het volk was vorig jaar zomer samen met de oude koningin uitgevlogen en in een beukenboom beland. De boom was kennelijk goed als hangplek voor twee dagen, waarnaar de grote zwerm verhuisde naar een woonhuis, tweehonderd meter verderop. …