Koos Dijksterhuis

Bij mij in de tuin zijn de klimopbessen rijp. Waar eerst de trossen gelige bloempjes insecten lokten, lokken nu de trossen paarse bessen merels en een houtduif. Die houtduif komt dagelijks aan het eind van de middag langs voor een portie. Hij ploft neer op het met klimop overgroeide muurtje, kijkt met opgeheven hoofd rond en inspecteert dan de bessen. Ik heb het idee dat die duif mij niet kan zien, van buiten naar binnen door een spiegelend raam, maar die duif ziet meer dan ik denk. Als ik met het fototoestel opsta, klapwiekt hij weg. …

Lees Meer Lees Meer

In de winter zijn er meer buizerds in Nederland dan in de zomer. Er zijn noorderlingen op bezoek. En de roofvogels zijn zichtbaarder tussen de kale bomen, tegen de blauwe lucht of op paaltjes langs de berm.

Dat zo’n forse, lomp aandoende vogel tussen de bomen in het bos doorvliegt, vind ik altijd wonderbaarlijk. Van havik en sperwer is dat aannemelijker, met hun torpedolijf en hun korte, brede vleugels. Maar die hobbezakken van buizerds met hun trage, grote vleugels? …

Lees Meer Lees Meer

De gewaardeerde taalrubriek in deze krant ging donderdag over de muskusrat. Waterkonijn leek Ton den Boon qua culinaire kansen een betere naam dan muskus-zonder-rat. Dat lijkt mij ook. Muskus is geen kus van een mus, maar een geil geurstofje. Daarbij zou muskus ook op muskuseend of muskusos kunnen slaan. Een muskusrat is alleen nog minder een konijn dan een rat. Een konijn is niet eens een knaagdier. Den Boon noemde de muskusrat een grote muis. Muskusratten zijn namelijk verwant aan woelmuizen, maar bij muizen denkt iedereen aan de huismuis. Die is net als de bosmuis verwant aan de bruine en de zwarte rat, die het slechte ratten-imago op hun geweten hebben. Vroeger brachten zwarte ratten de pest rond, nu bevolken bruine ratten onze riolen. …

Lees Meer Lees Meer

Vorige week was het koud, maar zonnig. De natuur nam een voorschot op de lente. Ik had het al over zingende vogels en broedende duiven. De vroege waarnemingen druppelen binnen. Zelf hoorde ik een groenling zingen, maar Peter van Dalen maakt het helemaal bont. Hij zag woensdagmiddag 18 februari om een uur of twee bij Zoetermeer een boerenzwaluw. Het was er één, hij bracht geen zomer. …

Lees Meer Lees Meer

Op 1 februari hoorde ik dat er in Twente een duivennest was gevonden met twee eieren. Het ging om Turkse tortels, die grijsbruine duifjes met een zweempje roze erdoor. Ze hebben een zwarte streep in hun nek, als een gleuf waarin een euro past. Maar ook zonder munt koeren en tortelen deze duifjes wel.

Dat nest was vroeg, het leek het eerste dit jaar. Maar deze week kreeg ik een brief van de familie Aarnoutse-Zeeman uit Houselersdijk, die verslag doet van het tortelnest op het balkon van hun buurman P.B. van de Burg. …

Lees Meer Lees Meer

Reinder de Boer hoorde dinsdag in Den Haag een tjiftjaf. Dat is vroeg! Meestal keren tjiftjaffen gedurende de tweede week van maart terug in Nederland. Ze overwinteren rond de Middellandse Zee. Waarom zouden ze eerder naar het noorden vliegen? Omdat het hier een zachte winter was? Hoe weten ze dat? Lezen tjiftjaffen in Benidorm de Telegraaf? Raadplegen ze Buienradar? …

Lees Meer Lees Meer

Noem eens wat strandvogels. Op het Hollandse strand stappen zilvermeeuwen door de waterlijn, waar bodemdieren te vinden zijn en eetbaarheden aanspoelen. Op de minst door mensen bewandelde plekjes dribbelen drieteenstrandlopers, de enige strandlopers die liever op het strand lopen dan op het wad of op zoetwaterslikken. Een scholekster vergezelt hen. Boven zee vliegen meer meeuwen, aalscholvers, een rijtje eidereenden. Eén rotgans passeert, de meest zeewaardige van onze ganzen. …

Lees Meer Lees Meer

Op het strand spoelen schelpen aan, de uitwendige skeletten van vergane weekdieren. Tussen de Amerikaanse zwaardschedes liggen drie soorten strandschelpen, twee soorten strandgapers, zaagjes, kokkels, nonnetjes, mossels, boormossels, tapijtschelpen, otterschelpen en een paar verrassingen: een verse, onbeschadigde klep van een Noorse hartschelp en een eveneens kakelverse fuikhoren, een stevig slakkenhuisje dat drie keer zijn eigen formaat aan zeepokken bij zich heeft. Misschien belemmerden die zeepokken hem zo, dat ze zijn dood werden. …

Lees Meer Lees Meer

Achter het huis ligt een zandige bouwplaats temidden van een stenige woonwijk. Zand en steen en 1 boom, in de tuin. Het is een grote conifeer , een zware jongen wiens kruin tot de derde verdieping van het huis reikt. Ik logeer in dat huis en zie tegen de avond de vogels naar bed gaan. Twee Turkse tortels begeven zich een paar minuten na elkaar in de boom. Ze zijn niet meer te zien. Zo’n boom is een uitstekende schuilplaats. Niet dat er roofvogels zijn. Wel zitten er twee kauwen op de dakgoot. Die overwegen vast een nest onder de dakpannen. …

Lees Meer Lees Meer

Voor natuur hoef je niet veel te doen, dacht ik altijd, je kunt beter veel niet doen dan wel, de natuur groeit en bloeit zelf wel. Vroeger werd natuur beschermd tegen mensen en machines. Daarom bekruipt mij soms twijfel als ik doordeweeks en buiten het toerismeseizoen door het bos, over de hei of langs de rivier wandel. Meestal kom ik rupsbanden, graafarmen en machinegeronk tegen. Volgens natuurbeheerders is zulke bedrijvigheid van tijdelijke aard. Even de randvoorwaarden regelen. Maar onze neerslag blijft stoffen aanvoeren die behalve landbouwgrond ook de natuur bemesten. Om dat te compenseren, kun je bezig blijven met tijdelijk aardlagen afgraven. Andere gebieden moeten worden herschapen tot wat alvast op schitterende kleurenplaten wordt vertoond. Wat er niet inpast, moet weg. …

Lees Meer Lees Meer