Hoeveel vogels ik ook in mijn tuin zie, een sijs heb ik er nog nooit aan de grond of aan de pinda’s gehad. Groenlingen des te meer. Sijzen lijken een beetje op groenlingen, ze zijn geelgroen en ze eten zaden. Maar sijzen zijn kleiner van formaat en contrastrijker van kleur; met een donker voorhoofd. Ze eten wat vaker zaden uit elzenproppen en dennenappels en wat minder uit rozenbottels dan groenlingen doen. …
Dat veel planten een geneeskrachtige werking hebben, staat vast. Maar sommige zelfverklaarde genezers schrijven websites vol met achterhaalde geneeskracht. Zo lees ik op een website met de nodige taalfouten, dat knoflook helpt tegen kanker. Dit is niet grappig meer, maar gevaarlijk. Er is genoeg wantrouwen tegen de medische stand gekweekt, om wanhopige patiënten tot doe-het-zelf-kwakzalverij te bewegen. …
Mijn stadstuintje is veranderd in een mini-natuurgebiedje. Dat komt doordat ik er weinig aan doe. Ik ruk wel eens zevenblad of klein wilgeroosje uit, snoei wat, en strooi zaad. Van dat zaad komt zelden iets op. Vogels eten het, voor het kan kiemen en anders is de concurrentie van andere planten moordend. …
Even stond ik stil aan de rand van het waterstaatpad op Schiermonnikoog. Dat pad strekt zich vanaf paal 7 drie kilometer oostwaarts uit over de zeeduinen/stuifdijk. Het ziet uit over rietvelden, kwelders en Kobbeduinen. De andere berm is een ondoordringbare woestenij van duindoorns, rozen, meidoorns en vlieren. Ik stond stil bij een duindoorn. Pal voor mijn neus viel me ineens een rups op. Een vijf centimeter lange rups, met haren en kleurige lengtestrepen. Hij of zij keek mij aan met grote zwarte ogen, als de gaten in een doodskop. …
Metgezel wilde dolgraag een bijeneter zien. Ze was er al voor opuit getrokken. Bij haar woonplaats waren bijeneters gezien. Maar zij zag ze niet.
Op vogelkijk-websites stonden de bijeneters vermeld als “overvliegend”. Dat overvliegen gaat snel. Het heeft weinig zin je naar de exact vermelde plek te reppen. Als er “ter plaatse” bijstaat, heb je meer kans het begeerde object te betrappen, en als de vogel bijzonder genoeg is, krijg je er tientallen andere vogelaars gratis bij. …
’s Morgens ontpoppen ze uit hun cocon aan de voet van een populier. Ze lijken op een forse wesp, een hoornaar. Maar ze zijn zo vredelievend als wat. Désirée Alting bewijst het door het insect op haar hand te nemen. Daarna zet ze haar weer terug op de boom. …
In ons huisje op Schiermonnikoog treffen we niet alleen de gebruikelijke trillende trilspinnen en zieltogende pissebedden aan, die we na een woeste ronde met ragebol en motblik het huis uit jodelen. Nee, er huizen ditmaal twee soorten insecten waarvan ik niet begrijp wat ze er zoeken. Vooral ’s avonds verschijnen ze uit kieren en gordijnplooien: rode smalbokken en schietmotten. …
Intussen is het tropisch warm, maar afgelopen week hebben wind en regen ons getart op Schiermonnikoog. De kruimels en klokhuizen vinden er gretig aftrek onder de zangvogels, die bij ons huisje drommen alsof het winter is.
Heggemussen, koolmezen en roodborstjes blijken gek te zijn op croissant, al staan ze nog zo bekend als insecteneters. De families putter en kneu eten liever zuringzaden op het beschutte grasveld. Een ringmus neemt een kijkje – ringmussen zijn schaars op Schier. Vorig jaar zag ik hier ringmussen nestelen, nu zie ik één ringmus die niet nestelt. …
Ineens voel ik een prik op mijn hand. Door mijn ooghoek zie ik in een flits een beestje, voordat ik het van mijn hand wapper. Het valt op de grond en ik wil weten wie of wat mij heeft gestoken of gebeten. Ja, daar ligt het. Tot mijn verbazing blijkt het een larve te zijn van een lieveheersbeestje. …
Als ik iets over bijen wil weten, vraag ik het Huib Koel, de man achter de bijenradar. Ik ben niet de enige. Van de week kreeg hij foto’s gemaild van wat de afzender een “vreemde bij” noemde. Hij stuurde ze door naar mij. Het was een insect van het type dat ik eens fotografeerde op een margriet. Geen bij, maar een kever. …