Koos Dijksterhuis

Fietsend naar en van de stad langs een iets langere route, die ik soms voor de afwisseling neem, zie ik gele bloemen aan de waterkant. Ze staan op de stenige kade van een meer. Ook aan de overkant van de weg zie ik zulke bloemen, in een kantoorvijver. Vorig jaar had ik ze ook al gezien. Ik ken de bloemen niet.

Ik neem zelden mijn camera mee naar de stad, maar mijn telefoontje wel en tegenwoordig fiets ik in de vaart der volkeren – mijn telefoontje beschikt over een alleszins acceptabel fototoestel. Ik kiek de planten en kan thuis op ouderwetse wijze boeken doorbladeren, met de foto’s onder handbereik. …

Lees Meer Lees Meer

Metgezel en ik wandelen door de duinen. Het is al laat, en om de geplande vijftien kilometer voor donker te halen, zet metgezel er een verrassende vaart in. Ik kan haar maar net bijhouden zonder te hollen, en blijf bij iedere bezienswaardigheid alarmerend achter. …

Lees Meer Lees Meer

Eind juni zag ik de eerste noordelijke trekvogels alweer. Als de langste dag voorbij is, arriveren de eerste strandlopers, plevieren en ruiters uit hun Arctische broedgebieden. Sommige overwinteren in Nederland, andere zullen verder trekken. Zwarte ruiters bijvoorbeeld, die rond de Middellandse Zee overwinteren. Enkele blijven in de winter dichterbij, in Zuid-Engeland bijvoorbeeld of zelfs in Zeeland. De foto vertoont er twee op de kwelder van Schiermonnikoog. Ze zijn waarschijnlijk in Lapland of Noord-Rusland geweest, waar zwarte ruiters broeden op de grens van toendra en taiga, het noordelijke naaldbos. …

Lees Meer Lees Meer

Metgezel kwam uit de duinen, trok haar vest uit en slaakte een kreet. Op haar schouder zat een grote, zwart-wit gemarmerde kever. Ze probeerde hem eraf te schudden, maar de kever liet zich niet afschudden. Zo’n kever is deinende twijgen gewend. Hij klampte zich vast, handig gebruik makend van weerhaakjes aan zijn poten. …

Lees Meer Lees Meer

Op een warme dag in het bos kruist een kever ons zandpad. Het is een groene zandloopkever: glanzend groen met witte stipjes. Hij rent een eindje en vliegt een meter. Dan wacht hij even roerloos, om weer een traject te vliegen. Ondanks hun naam vliegen deze loopkevers als de beste. Rennen kunnen ze ook, maar doen ze vooral tijdens de jacht. Dan rennen ze vanuit hun schuilplaats achter passerende prooien aan, argeloze insecten die de kever met zijn forse kaken aan stukken knipt. Zandloopkevers zijn roofkevers pur sang. …

Lees Meer Lees Meer

“Voor de grote karekiet is het vijf voor twaalf”, zegt moerasvogelonderzoeker Jan van der Winden. Grote karekieten nestelen in riet. Hoog, groot en stevig riet, sterk genoeg om het grote-karekietennest te dragen. Zulk riet groeit in water van wisselende diepte. Het kan meegroeien met overstromingen, het kan hier eens wegslaan, elders aanslaan. …

Lees Meer Lees Meer

We wandelen op de Veluwe. Er zijn op de Veluwe nog lappen bos en hei, waar je nauwelijks mensen tegenkomt. Eén zo’n lap strekt zich uit ten oosten van Uddel. We lopen een route die we van internet haalden en de aanwijzingen zijn wonderbaarlijk secuur. We lopen niet één keer fout. …

Lees Meer Lees Meer

Eén van onze sierlijkste en kleurrijkste vogels is de purperreiger. Purperreigers komen in de zuidelijke helft van Europa voor, van Portugal tot Oekraïne, en op één plek in de noordelijke helft: Nederland.

Het ging een tijd slecht met onze purperreigers. Ze broeden in rustige moerassen. Die zijn er weinig in ’s lands opengestelde, druk bezochte en bewoonde natuur. Maar de laatste jaren komt er uit waterbergingsnoodzaak moeras bij en zijn er binnen de Ecologische Hoofdstructuur leefgebieden voor purperreigers ingericht. …

Lees Meer Lees Meer

Op Schiermonnikoog weet ik één groeiplaats van wilde reseda’s. Mijn vader wees me die lang geleden aan en iedere zomer kijk ik of de bloemen er nog staan. In de duinen, in de berm van de Prins-Bernhardweg. Ja, ze staan er nog, één fikse pol. De gele bloemen steken langs helm- en andere grassen op uit het duin.

Mooi hoor, dat geel van de bloemen in hun gelijkmatige trossen. Als aren die van onder naar boven groter, dichter en geler worden, tot citroengeel aan toe. Sommige solitaire bijen zijn gek op resedanectar en er is een vlinder die haar eitjes alleen op reseda’s afzet: het resedawitje. …

Lees Meer Lees Meer

Op Schiermonnikoog passeren we de wildernis waar ooit het eilander vuilnis verbrand werd. Ik ben er als kind meermaals onder het prikkeldraad doorgeglipt om tussen de zwarte rookwolken te scharrelen. Er lagen altijd smeulende attributen om mijn hutten mee in te richten. Eens vond ik een brandende portemonnee. Er zaten zilveren guldens in uit de jaren ’50. …

Lees Meer Lees Meer