Koos Dijksterhuis

Een natuuronderzoeker uit Rotterdam had paddestoelen gevonden, “die lijken op bruine vingers, rechtopstaand”. Bij bruine of gele vingers denk ik meteen aan kettingrokende basisschooldocenten. Ik wist niet wat ik ervan denken moest, tot hij me een foto stuurde. Die liet inderdaad vingers zien, als van een handje dat uit de grond omhoog graait. Knotszwammen. Ik zou ze eerder geel noemen dan bruin en dacht even aan gele knotszwammen. Maar deze leken groter. Toch maar even op waarneming.nl gecheckt en zie: heideknotszwammen. …

Lees Meer Lees Meer

Stop in het zicht van een toutouwai een meelworm in een doosje, leg het doosje open neer en het vogeltje pikt de meelworm eruit. Een toutouwai is een zangvogel in Nieuw-Zeeland. Afgezien van zijn niet-rode borst lijkt hij op onze roodborst. Daarom zijn de vogels door Engelstalige immigranten New Zealand-robin gedoopt, Nieuw-Zeeuws roodborstje. Maar vanwege hun niet-rode borstjes noemen wij ze liever Nieuw-Zeeuwse vliegenvanger. Toutouwai is hun oudste naam, in de taal van de Maori’s . …

Lees Meer Lees Meer

Toen in de intensieve pluimveesector maandag vogelgriep opdook, dacht ik: hoelang zou het dit keer duren voordat wilde vogels de schuld krijgen? Het duurde tot het 8-uurjournaal tot ik het hoorde, maar was waarschijnlijk al eerder rondgebazuind.

Stop doorgefokte, eenzijdig gevoerde, ingeteelde kippen of eenden met duizenden bijelkaar, en je kunt er vergif op innemen dat er ziekten komen. Die worden met hermetisch gesloten stallen en ontsmettende gifbaden bij de ingang buiten de deur gehouden, maar er hoeft maar één ziektekiem doorheen te glippen, of de weerloze vogels zijn aangestoken. …

Lees Meer Lees Meer

Hoewel er in de betere tuinen nog bloemen staan, met stok- en andere rozen als talrijkste vertegenwoordigers, verliest de natuur zienderogen aan kleur. En het klimaat mag veranderen, november is nog altijd de maand waarin bomen hun herfstkleuren, bloemen hun fleur en grassen hun groen ruilen voor kaal, grauw en dor.

Maar er zijn altijd dappere doorzetters, die tussen het grauw de hoop hooghouden. Kamille bijvoorbeeld. Kamille is het zonnetje uit huis. Het is een plant van omgewoelde grond, en staat nog steeds te bloeien in weg- en spoorbermen. …

Lees Meer Lees Meer

Op een knoestige stam zag ik een knoestige zwam met een breedte van decimeters. Als een platform stak hij uit de boom. Een stuk was afgebroken, misschien had er een kabouter met overgewicht op gezeten. Kabouters zijn bourgondische wezens, dat is algemeen bekend. Het breukvlak leek wel van hout. Het was dan ook een paddestoel die als ‘houtachtig’ te boek staat. Vanwege zijn grooeiplaats hoorde hij bovendien bij de ‘houtzwammen’. …

Lees Meer Lees Meer

Laatst vroeg ik me af waarom veel bomen de blaadjes aan hun toppen en takpunten het langst vasthouden. Andere bomen doen dat andersom, wat logischer lijkt, al was het maar omdat hoge bladeren veel wind vangen.
Er werden diverse oorzaken geopperd. Jos van den Broek denkt dat de verste blaadjes het lastigst te bevoorraden en dus het kostbaarst zijn. “Wat je van ver haalt is lekker”, schrijft hij. Allert Everts suggereert dat blad, dat in het voorjaar als eerste verschijnt, ook als eerste verdwijnt. …

Lees Meer Lees Meer

Als ik door Natuurmonument Kardinge loop, en daar loop ik regelmatig, valt me het grote aantal muskusrattenvallen op. Drijvende zomerhuisjes in het water. De provincie Groningen beslist van tijd tot tijd om de muskusrattenbestrijding te staken. Het aantal muskusratten slinkt er toch niet door, er zijn er zoveel, ze planten zich zo snel voort, er is geen kruid, geen klem, geen val tegen gewassen. Er komen elk jaar veel muskusratten bij, er gaan er veel dood. De in vallen verdronken muskusratten kunnen daar waarschijnlijk niet bij opgeteld worden, de val verdringt andere doodsoorzaken. Verdrinking lijkt me een wrede, langzame dood voor zo’n zwemdier. …

Lees Meer Lees Meer

Bijna iedere dag krijg ik lezersvragen. Domme vragen krijg ik nooit, vragen stellen is per definitie slim. Maar een heel enkele vraag is wel eens wat… ehm… enfin, oordeelt u zelf: ‘Ik woon in de binnenstad van Amsterdam, maar laatst was ik op het platteland. Daar hoorde ik een vogel. Welke vogel was dat?’

Weet u het?

Deze week kreeg ik twee grappige vragen. Eerst kwam deze: ‘Ik zie elke dag duizenden blaadjes uit de bomen dwarrelen, maar heb nooit een blaadje zien losraken. Jij wel?’ …

Lees Meer Lees Meer

Op een zonnige novembermiddag loop ik met een vriendin één van mijn vaste ommetjes, rond Noorddijk, ten oosten van de stad Groningen. Eén stap buiten de bebouwde kom zien we een roofvogel naderen. Ik zie wel vaker roofvogels naderen, maar dit is een andere dan die er meestal naderen. Hij lijkt groot en ziet er zo steviggebouwd uit, dat ik even aan een gier denk. Maar als hij niet eens zo hoog overvliegt, schuin boven ons, kan ik door de verrekijker zijn massieve snavel zien, een echte arendsnavel. Met de puntstaart erbij kan het niet missen: zeearend. …

Lees Meer Lees Meer

De appelboom in mijn tuin geeft lekkere handappels. We eten ze zoals we ze van de boom plukken. Dat doen er meer. Zolang er appels aan de boom hangen, komen er spreeuwen, gaaien, kraaien en merels op af. Vooral merels.

Merels houden van rotte appels. Er liggen er genoeg in de tuin. Als merels op de grond appels eten, eten ze liever rotte dan niet-rotte appels. Maar zolang er appels aan de boom hangen, eten ze die. Dan pikken ze balancerend op een wiebelende twijg gaten door de schil. Soms zijn er drie, vier merels tegelijk bezig. Daar gaan onze appels, maar ik gun het de vogels en vind het een leuk gezicht. Ik houd van vogels in mijn tuin. Ik typ deze stukjes met zicht op de tuin en zijn vele vogels. …

Lees Meer Lees Meer