Er komen heel wat lentewaarnemingen binnen. Koolmezen twitteren in het hele land uit volle borst. Op 10 januari hoorde Ans Hagenbeek een merel zingen. Een zingende merel – het lijkt wel lente. Corrie Mein heeft ook merelnieuws: ‘onze huismerel jaagt nog steeds alle vogels in zijn blikveld weg, behalve het vrouwtje waar hij in december nog niets van moest hebben’. Nu het weer kouder wordt, zullen die onstuimige merelmannen wel even inbinden. …
In de natuur komen nogal wat christelijke en bijbelse namen voor. De christelijke zijn katholiek: rode bisschop, kardinaalsmuts, frater, paapje, nonnetje, sint-Jansvlinder. Vernoemd naar een bijbels personage is de Jezushagedis die over water kan lopen. Twee keer vernoemd is Jakob, als het Jakobskruiskruid en de Jakobsvlinder naar deze aartsvader vernoemd zijn. Judas verwierf eeuwige roem met de Judaspenning en het Judasoor. Judaspenningen zijn gretige planten. Ze bloeien paars of wit in de lente en vormen vervolgens zilverlingen met zaadjes. …
Pas op, dit stukje gaat over seks. Seks tussen vrouw en man, tegelijkertijd nog wel. Biologen vragen zich sinds de seksuele revolutie af waar buitenissig geschapen penissen aan te danken zijn. Niet alleen bij mensen, bij dieren van allerlei slag. Zij dachten dat de penis een voor vrouwen onweerstaanbaar orgaan was. Vooral mannelijke biologen hangen deze theorie aan. Wat die theorie trouwens nog niet weerlegt. Als vrouwen minnaars kiezen vanwege hun lid, ontstaat er een evolutionaire wedloop. De man met de grootste, knobbeligste of stekeligste, krijgt de meeste vrouwen. En dus de meeste nakomelingen, die de onweerstaanbare eigenschappen van hun vader erven. Waardoor de penis steeds groter, knobbeliger of stekeliger wordt. Vorm en formaat van de penis zijn decoratief maar verder nutteloos, net als de pauwenstaart en de hanenkam. De vorm van de vagina doet er al helemaal niet toe. …
Vanuit het dorp op Schiermonnikoog leiden twee verharde wegen naar het strand. De strandovergangen liggen met hun horeca bij paal 3.4 en paal 6.6. Ergens tussen die twee plekken in is een strandovergang die alleen voor fietsers en voetgangers bereikbaar is. Je moet bovendien een vochtig stuk strand over glibberen om het witte zand aan zee te bereiken. Die kleine inspanning werkt als publieksfilter – alleen gemotiveerden wagen zich daar. Houen zo, zou je denken, laat de meute zich vermaken bij beide mini-zandvoortjes. …
Artikel van Jeroen Reneerkens, Rijksuniversiteit Groningen (NL)
in tijdschrift Mens & Vogel, jan. 2011
Iedere strandwandelaar heeft wel eens Drieteenstrandlopers gezien. Ook in België en Nederland zijn de kleine witte vogels, die heen en weer voor de golven uit dribbelen, een veelvoorkomend gezicht. Ze laten zich vrij gemakkelijk benaderen en rennen soms een tijdje met je mee. Van de nazomer tot de lente zijn ze vrijwel op ieder zandstrand of elke stenige kust ter wereld te zien. Begin juni trekken nog aanzienlijke aantallen door Europa richting broedgebieden in hoog Arctische poolstreken. Halverwege juli verschijnen de eerste vogels (nog in broedkleed) alweer langs de Europese kusten, waarschijnlijk als gevolg van een eierenetende poolvos die een abrupt einde maakte aan de broedpoging.
Lees het volledige artikel
(pdf, 2MB, opent in nieuw venster)
Ons huisje op Schiermonnikoog fungeert als vogelkijkhut. Door de elzensingel zwermen zangvogels. Ze negeren de vetbollen en pinda’s. Ze proberen de laatste zaden in de elzenproppen te vinden en strijken op gezette tijden (tien uur ’s morgens en vier uur ’s middags) neer op het gras achter het huis. Het zijn er een stuk of honderd. Eerst zien we putters, tientallen putters, fladderend tonen ze hun gele vleugelstrepen. Ze hippen door het gras, hun rode snoeten zijn goed te zien. …
Nu de kerstvakantie voorbij is, wordt de natuur minder verstoord door wandelaars en honden, en weerklinken er de vertrouwde geluiden van motorgeronk: zagen, auto’s en machines. Op Schiermonnikoog zijn nieuwe paden ontstaan: brede sporen van terreinwagens en machines die de duinen beschermen en afplaggen. Hoewel op het ‘autovrije’ eiland de afstand zelden de twee kilometer haalt, is de natuur er kennelijk niet per fiets of te voet te beheren. …
Zondag en maandag brachten een vleugje lente. De nachtvorst tussen door leek nog wat winters, maar ach, nachtvorst kan tot ver in de lente voorkomen. IJsheiligen. En de zon die ’s morgens om negen uur boven de nevelige horizon opbolde, in dat overbekende maar altijd ontroerende ochtendoranje. Ik ben geen oranjefan, mijn lievelingskleur is het in de kleurenwaaier tegenover oranje gestelde blauw, maar voor opkomende en ondergaande zonnen maak ik een uitzondering, zeker tegen een blauwe hemel. Ik kreeg een lange brief van een trouwe lezer die opmerkt dat hij aan het licht merkt dat de lente nadert. …
In de winter is langs de kust deze kleine waadvogel gemakkelijk in het vizier te krijgen. De steenloper is algemeen, tam en kleurrijker dan menig andere winterse steltloper. Steenlopers lopen op steen op hun korte, oranje pootjes. Die zijn ’s zomers feller van kleur, evenals hun zwart-wit-roodbruine verenkleed. Toch zijn ze ’s winters nog vrij bont met een bruin-grijze rug, witte buik en een donkere strook die over hun borst en hals dwarrelt. In vlucht valt hun zwart-witte bovenkant op. …
Mijn tweede stukje over klimop laatst leidde weer tot een hele rij opgewonden reacties. Het verbaast me hoe diep de haat tegen klimop geworteld is. Gisteren kreeg ik nog een bericht van een lezer die het “helemaal eens is met de stelling dat klimop niet op de boom parasiteert”. Maar ik ben wel van mening dat een boom die helemaal – dus tot en met de kruin bedekt is met klimop – dat niet overleeft; een boom heeft licht nodig om in leven te blijven en te kunnen groeien. Het lijkt mij dus toch beter de klimop te verwijderen.” …