Bijna even algemeen als de waterlelie, maar minder bekend, is de gele plomp. Gele plompen bloeien de hele zomer in stilstaand of traag stromend water. Hun ovale bladeren drijven, maar hun bloemen steken op stevige stengels uit het water. Bolle, gele bloemen. Bij voorkeur groeien de plompen in voedselrijk water, maar als er weinig concurrentie is van andere waterplanten, doen ze het ook in wat armer water wel. …
Op de toendra van Noordoost-Groenland vindt in de zomer een explosie plaats van insectenleven. Daar maken drieteenstrandlopers gebruik van. Die koddige vogeltjes rennen ’s winters bij ons met de golven mee op het strand. Maar in de lente haasten ze zich naar Groenland, om daar een gezin te stichten. De kuikens rennen op hun drietenige pootjes over de toendra achter insecten aan. Die insecten zijn dag en nacht te vinden, want tijdens de poolzomer gaat de zon niet onder. Na de korte zomer keren de drieteenstrandlopers terug naar het zuiden. Ook de twee maanden oude, volgegeten kuikens vliegen dan duizenden kilometers. …
Spreeuwen – je kunt er een boek over schrijven! Dat heb ik dan ook gedaan. Ik kan ook over spreeuwen vertellen, met plaatjes erbij! Dat ga ik binnenkort doen. Spreeuwen versieren hun geliefde met een bloemetje. Spreeuwen kunnen zwermen, zingen, praten en fluiten. Een spreeuw heeft eens een voetbalwedstrijd stopgezet door het scheidsrechtersfluitje na te doen. Mozart liet zich door een spreeuw inspireren en dankzij Shakespeare zijn er spreeuwen in Amerika. …
De grote wederik is een populaire tuinplant, die zich flink kan uitbreiden. Dat doet hij met lange, rossige wortelstokken, die zich net onder het maaiveld tot een taai pakket vlechten. Ook in het wild staat de plant te boek als “zeer algemeen”. Ik zie ze nochtans niet veel, want uitgerekend op de zeekleigronden van Groningen en Friesland zijn grote wederiken zeldzaam, evenals op de waddeneilanden.
Als ik op zomervakantie langs bosranden wandel en door bossen met open plekken, kom ik ze vaak wel tegen, al dan niet in gezelschap van wilgenroosjes. Het geel van wederiken en het roze van wilgenroosjes vormen een mooi ensemble. …
Ondanks kou en regen hoeft de zon maar even te schijnen, of op de vlinderstruiken leeft het van de vlinders. De witte vlinderstruik doet nog meer zijn naam eer aan dan de paarse. De paarse bloeit lager en compacter, de witte hoger en meer verspreid. De paarse heb ik afgelopen voorjaar gesnoeid, de witte niet… …
In de tuin worstel ik met mijn camera om vlinders, bijen en zweefvliegen op de foto te krijgen. Wat zijn ze snel, wat weten ze toch altijd net als ik afdruk hun vleugels dicht te klappen, om de hoek van een bloemblad te glippen of mij hun achterste te tonen. En als ze dan eens perfect poseren, stelt dat apparaat scherp op een twijgje erachter – insect wazig! …
Op bezoek bij vrienden zitten we buiten rond een vuurtje. Soms bemoeit een bosuil zich ermee. Vrienden wonen in een bos. Eén keer klinkt het bekende oe-oehoe en een paar keer klinkt een soort gemauw. Naaktslakken dienen zich aan. Ze kruipen traag over de tegels.
Het zitje grenst aan een grote vijver. De vijver blijft achter een muur, zodat we droog blijven. Er scharrelt een rosse woelmuis over de muur, die daar een hol in heeft. Het is gelukkig geen woelrat, die de vijverbekleding zou kunnen doorknagen. …
Als ik ’s morgens vroeg het landweggetje bij ons huisje op het Zweedse eiland Öland afspeur, zie ik er vogels hippen en pikken. Een zanglijster beukt een naaktslak murw tegen het asfalt. Verderop vliegen merels, mussen, vinken, appelvinken, groenlingen en geelgorzen het asfalt op en af. Er liggen wormen die verrast werden door de morgenzon. Er steken slakken en rupsen over – makkelijke prooien, evenals de opwarmende vlinders. De postbode die gisteren naar en van de boerderij reed heeft vast eetbare slachtoffers achtergelaten. Hetzelfde deed de boer die van en naar de boerderij ronkte op zijn trekker. …
Op het Zweedse Öland sta ik vroeg op. Ik loop het landweggetje af naar de boer die ons het huisje verhuurt. Het weggetje loopt dood bij de boerderij. Volgens mijn plattegrond begint achter het erf een pad, en ik zoek tussen de vele bijgebouwen. Ik wil niemand wakker maken en sluip rond. Ik voel me een inbreker. Ieder moment kan er een woeste hofhond naar mijn keel vliegen. …