Koos Dijksterhuis

Ze waren er vroeg bij, dit jaar: in februari al stonden ooievaars op hun nesten te klepperen. De ooievaars doen het goed! In de jaren zeventig trok ik met mijn vader het land door om één van de laatste twee of drie bewoonde nesten te zien, voordat ze helemaal uitstierven.

Dat bewoonde nest stond ergens langs de IJssel. In die tijd plaatsten mensen tegen beter weten in ook al wel eens nesten, in de hoop ooievaars te paaien, maar nestgebrek was niet de belangrijkste oorzaak van hun verdwijning, dat was het verdwijnen van prooidieren. Ooievaars zijn tenslotte weidevogels. …

Lees Meer Lees Meer

Waarom de azuurmees mij altijd nóg meer tot de verbeelding sprak dan de rouwmees of de bruinkopmees? Het zijn alle drie prachtige mezen uit het oosten; geen van drieën komt in Nederland voor. Ik denk vanwege zijn schitterende, blauw-met-witte verenkleed. Ik had nog nooit een azuurmees gezien. Maar nu wel! …

Lees Meer Lees Meer

Het aantal stippen op de rug van een lieveheersbeestje heeft niets te maken met de leeftijd van het kevertje. Het aantal stippen hangt af van de soort. Een vierentwintigstippelig lieveheersbeestje heeft vierentwintig stippen, een zevenstippelig zeven. Eén van die zeven wordt doorsneden door de naad tussen de dekschildjes. De stippen van lieveheersbeestjes staan welbeschouwd namelijk niet op hun rug, maar op hun schildjes. …

Lees Meer Lees Meer

Van een afstand zie ik een beestje door de kamer lopen. Ik schat het een halve centimeter lang en bijna even breed. Een snuitkever? Ik hurk erbij met de camera en zie dat het geen kever is. Het lijkt me een wantsje. Hoewel, van opzij gezien lijkt ie een cicade, met op zijn rug gevouwen vleugeltjes. …

Lees Meer Lees Meer

Toen het in februari twintig graden werd, begon het gras in mijn grasveld te groeien. Eerder dan ooit verhieven zich frisgroene pollen en plukken uit het omringende mos. Ik wil de grasmat in mijn tuin verschralen, door in de nazomer te maaien en het gras af te voeren, en uiteraard nooit te bemesten. Daarmee hoop ik een bloemenweidje te bewerkstelligen. …

Lees Meer Lees Meer

Midden februari was ik op Schiermonnikoog, waar ik achter het huisje een bloeiende koekoeksbloem aantrof. In december was ik ook op Schier, en trof ik achter het huisje eveneens een bloeiende koekoeksbloem aan. Dagkoekoeksbloemen waren het: knalroze, met brede bloemblaadjes. Echte koekoeksbloemen hebben bloemblaadjes als koordjes, zo dun. Avondkoekoeksbloemen bloeien wit. …

Lees Meer Lees Meer

Alles went, en dat betekent dat lelijkheid minder lelijk en schoonheid minder mooi wordt, naarmate je de lelijkheid of schoonheid in kwestie vaker ziet. De schoonheid van een paardebloem, koolwitje of ekster valt ons evenmin op als de lelijkheid van een overslagloods voor vrachtwagens. Ik probeer de schoonheid van het gewone wél te blijven zien, en neem op de koop toe dat ik de alomtegenwoordige lelijkheid ook zie. …

Lees Meer Lees Meer

De vogeltrek is begonnen. Van sommige soorten trekt ’s winters een deel weg, terwijl andere blijven. Veldleeuweriken, zanglijsters, spreeuwen en graspiepers bijvoorbeeld. Sommige zijn nog onderweg, andere zijn al een maand aan het zingen. Lepelaars trekken naar Afrika, al blijven sommige in Zuid-Europa, en die komen waarschijnlijk eerder terug dan de Afrikagangers. …

Lees Meer Lees Meer

Allerlei planten vertonen hun eerste bloemen. Behalve de gebruikelijke bolgewassen zag ik paarse dovenetel, hondsdraf, paardebloem, ereprijs, klein hoefblad en speenkruid bloeien. In een oude bloempot in mijn tuin bloeit een kleine veldkers. En in het gras op een dijk vond ik iets wat op herderstasje leek, maar wat het volgens mij niet was. Ik zocht in de wijde wereld van schildzaad, lepelblad, veldkers en raket maar kwam er niet uit. Toen zette ik de foto’s op een determinatiesite en kreeg ik meteen van drie botanici het verlossende maar onbevredigende antwoord: herderstasje. …

Lees Meer Lees Meer