De iepen laten hun zaden vallen. Die zaden zijn klein, en zitten in een dun envelopje. Ze dwarrelen wat verder van de boom dan een appel. Als de iepen veel zaad dragen, kan het zaden sneeuwen.

In steden staan vanouds veel iepen, zeker in Groningen. Er hebben er nog veel meer gestaan. De iepziekte, een verwoestende schimmel die meelift met iepenspintkevertjes, heeft er heel wat doen sneuvelen. Maar ook zonder natuurrampen stonden er vroeger meer bomen in steden dan nu. De laatste honderd jaar kreeg vooral de auto de ruimte en delfden bomen het onderspit. …

Lees Meer Lees Meer

Als tegenwicht voor de dier-onterende intensieve veehouderij en het verwoesten van het leefgebied van wilde dieren is het goed het voor dieren op te nemen. Maar om nou met dieren te dwepen…

In deze krant betwistte filosoof Eva Meijer woensdag de dominantie van mensen over dieren. Daarmee stelt ze dieren gelijk aan mensen. Die stelling is gewaagd. Een mens is weliswaar ook maar een dier, maar dat wil niet zegen dat de mens gelijk is aan zeg een bladluis, gans of hond. …

Lees Meer Lees Meer

We zijn op Texel en metgezel stelt voor een bij te zoeken, die in Nederland bijna alleen daar voorkomt. Vorig jaar haalde die bij de radio in Vroege Vogels. We tijgen naar een piepklein plukje natuur in het boerenland, waar wij de plek vermoeden.
Het plukje is misschien hondervijftig meter lang en dertig meter breed. Hoe klein ook, de natuurontwikkelaars hebben kans gezien er een fietspad, wandelpad en mountainbike-pad in aan te leggen, dijkjes, duintjes en een vijver, een zitbank en het onvermijdelijke voorlichtingspaneel. Mensen laten er hun honden loslopen en iemand heeft er een restje round-up gedumpt, zodat een vierkante meter vegetatie oranjebruin kleurt. …

Lees Meer Lees Meer

Op Corfu bloeiden de klaprozen de eerste meiweek al volop, toen ze hier nog in de knop stonden. Intussen zag ik hier de eerste ook bloeien. Een lezer stuurde me trouwens een bericht, dat ik nu niet meer kan vinden, over klaprozen die in Zuid-Europa feller rood waren dan bij ons. Dat is mij ook al een paar keer opgevallen. Planten maken rode pigmenten vaak onder invloed van zonlicht, maar de in het zuiden vaker en feller schijnende zon lijkt me geen aannemelijke verklaring. Dat zuidelijke bijen meer op donkerrode bloemen zouden vallen, lijkt me ook sterk. Het zullen wel andere variëteiten zijn. De ruige klaproos, die ook bij ons wel groeit, is donkerder rood dan de bleke klaproos. Ook bij ons wordt die klaproos donkerrood. …

Lees Meer Lees Meer

Bloemen zijn er in overvloed op het Griekse eiland Corfu en ze bloeien weken eerder dan bij ons. We vinden de mooiste klavers, anjelieren, bremrapen, orchideeën en lelies. Rood en blauw guichelheil, kleverige ogentroost, hazenstaart, rotsschildzaad…

Hazenstaart is een fraaie maar niet zo kleurrijke bloem. Beige en groen wapperen de hazenstaarten op het strand in de zeewind. Hazenstaarten zijn geen familie van hazenpootjes, die koddige plantjes die bij de klavers horen. Op Corfu kun je ook nog een hazenpootweegbree aantreffen, Plantago lagopus voor latinisten. …

Lees Meer Lees Meer

Op het Griekse eiland Corfu sta ik vroeg op. Ik sluip naar buiten om de kinderen niet wakker te maken en wandel langs zee naar een meertje. Het meer wordt omzoomd door riet, bos en open terrein met grassen, bloemen en struiken. In Nederland zouden de zangvogels in zo’n gebied ’s morgens vroeg oorverdovend tekeergaan. In Griekenland zal het dus wel helemaal een pandemonium zijn. …

Lees Meer Lees Meer

Het Griekse eiland Corfu is rijk aan zwaluwen en gierzwaluwen, we zien er zes soorten. Rond ons appartementje gonst en kwettert het van de huis-, boeren- en roodstuitzwaluwen. De laatste broeden bij de buren in het portiek. Zwaluwen worden door mensen gewaardeerd, ze brengen geluk. Maar ze brengen ook poep en als we een keer een schoonmaakster met emmer en bezem zien, blijken de zwaluwen te zijn weggevaagd. …

Lees Meer Lees Meer

Volgens de website van de gelijknamige Japanse organisatie ben ik een Greenbird. Een greenbird ben je al als je nooit afval zomaar op straat gooit. Zelf verzamelen de Greenbirds afval en maken ze naar eigen zeggen de wereld “cleaner & greener”. In groene hesjes verzamelen ze vuilniszakken vol peuken, chipszakken, sigarettendoosjes, chocoladewikkels, blikjes en vooral plastic drinkflesjes. …

Lees Meer Lees Meer

In één van mijn lievelingsbossen, tevens het grootste loofbos van de Benelux, lopen en picknicken metgezel en ik tegen de avond, als de laatste andere wandelaars zich terugtrekken. Toen het Horsterwold nog een kleuter en ik een puber was, zag ik boven de jonge aanplant mijn eerste visarend. Nu zijn het wold en ik groot. Het bos vooral, zelf kijk ik op tegen de bomen die daar in relatief korte tijd een bewonderenswaardige omvang kregen. In tegenstelling tot wat we gewend waren, staat dit bos namelijk niet op armzalige zandgrond waarvoor landbouwers hun neus ophalen, maar op vruchtbare zeeklei. Het groeide verrassend snel. …

Lees Meer Lees Meer

De vogelkersen bloeien. Ze zijn prachtig en geuren er zoet bij, maar ze hebben hun naam tegen, omdat die naam doet denken aan de Amerikaanse vogelkers. Die moedwillig ingevoerde en aangeplante exoot werd de schrik van boswachters die hem bospest noemden. Amerikaanse vogelkers gedijt uitstekend in de Nederlandse bossen, vermenigvuldigt zich rap en kan flink woekeren, waarbij de boeman bestaande bomen en struiken verdringt. Intussen hebben boswachters zich bij de nieuwkomers neergelegd. Ze zijn ook niet nieuw meer, ze zijn ingeburgerd en op een paar plaatsen na, zoals in de Hollandse duinen, zorgen ze niet meer voor alle narigheid die hun voorheen werd verweten. …

Lees Meer Lees Meer