Het is maart en dat zullen we horen! Om half zeven ’s morgens beginnen de zilvermeeuwen. Na de winter laten ze weten wie waar de scepter zwaait. Met klaaglijke zowel als tevreden klanken, gegrinnik en geklieuw laten ze van zich horen – zilvers bezigen een rijke woordenschat. Na de meeuwen zet een heggemus in. Vervolgens laten ook de koolmezen zich betuigd.

We maken een wandeling door een oud, gemengd bos bij Nijmegen. Als na een maartse bui de zon langs de wolken gluurt, barst het lentegekrakeel pas echt los. Vinken slaan, roodborstjes en winterkoninkjes verkondigen hun riedels. De merels zingen eindelijk uit volle borst en de zanglijsters nemen met heldere, luide en gevarieerde klanken het woord. Boomklevers proberen eroverheen te djiepen, een groenling knarst en bonte spechten roffelen en tjikken. Dan klinkt er “pieuw, pieuw, pieuw’, gevolgd door een zwaardere roffel die lang aanhoudt. Even later schalt er een schaterlach door het bos – een zwarte specht, één van de mooiste vogels van ons land. Helaas laat hij zich niet zien. …

Lees Meer Lees Meer

De waterhoentjes die afgelopen herfst schuchter mijn tuin inslopen en de minste aanleiding aangrepen om hals over kop terug het water in te sjezen, zijn inmiddels dagelijks te gast. Ze zijn nauwelijks uit de tuin te krijgen en scharrelen opgewekt rond tot aan de achterdeur. Als ze alle door zangvogels gemorste zaden en door mij gestrooide kruimels, klokhuizen en kliekjes op hebben, vliegen ze de appelboom in om uit te rusten en uit te buiken. …

Lees Meer Lees Meer

Meerkoeten zijn groter en plomper dan waterhoentjes, ze zijn gitzwart met rode oogjes, een witte bles en een lichtroze snavel. Ze maken dag en nacht schelle kefgeluiden, als ze in het water om ruimte wedijveren. Zoals veel groepsdieren zijn ze gebrand op een beetje privacy. Ze kunnen elkaar fanatiek te lijf gaan. Dan stevenen ze dreigend op elkaar af, met gestrekte nekken en opgezette vleugels. Komt het tot een handgemeen, dan proberen ze elkaar onder veel geklapwiek en geschetter te trappen en te knijpen. Hun handgemeen is dus een voetgevecht. …

Lees Meer Lees Meer

De zilverreigers rukken op, vooral de grote. Grote zilverreigers zijn ongeveer even groot als blauwe reigers, maar hebben een langere hals en zijn helemaal wit. Op hun gele snavel na dan, en hun zwarte poten. Zilverreigers zijn nog niet zo algemeen als blauwe, maar vallen dankzij hun zilverwitte verschijning wel meer op. Soms staan er tien in een weiland, of langs een plas. Tot in de stad kom ik ze tegen. Ik kan geen autorit of treinreis maken, of ik zie grote zilverreigers. …

Lees Meer Lees Meer

De lans die ik laatst brak voor eksters, riep nogal wat reacties op. Sommige lezers kwamen uit de kast als de haters die ik in het lansbrekende stukje milder probeerde te stemmen. Dat lukte bij hen blijkbaar niet. De meeste reacties waren instemmend, menigeen geniet van vogels inclusief eksters en sommigen genieten zelfs meer van eksters dan van andere vogels.

Terwijl ik dit stukje typ, zie ik in de verte het eksternest dat ik de afgelopen twee maanden gebouwd zag worden. De beide eksters sleepten week na week, dag na dag, uur na uur, tak na tak aan. Wat een ijver, wat een arbeidsethos! Daar zouden zelfs wij calvinisten een voorbeeld aan kunnen nemen. …

Lees Meer Lees Meer

Eén van de mooiste paddestoelen van het land vind ik de berkenzwam. Het is een forse zwam die als een niervormig plateautje uit een berkenstam groeit. Berkenzwammen kunnen groot worden en zijn dat meestal ook. Dat doet ze oud lijken, maar ze zijn hooguit een jaar, dan rotten of schimmelen ze weg of worden ze opgegeten door zwamkevers. …

Lees Meer Lees Meer

We zien een roofvogel laag over plassen, gras- met pitrusvelden en een rietkraag vliegen. Hij houdt zijn vleugels in een V-vorm, zweeft en schommelt als een kiekendief. Is het ook een kiekendief? Nee, het is een buizerd. Buizerds zijn groter en steviger gebouwd dan kiekendieven. Ze zijn ook veel algemener.

Buizerds zijn de talrijkste roofvogels van Nederland. Er is geen bosje of er broeden wel buizerds en hun nakomelingen hebben vaak moeite een territorium te vinden. In de winter komen er tijdelijk vele buizerds bij uit het hoge noorden en niet zo verre oosten. Langs snel- en spoorwegen zitten ze op paaltjes en zijn ze nauwelijks te missen. Geharde vogelaars kijken niet op van buizerds, hoewel de roofvogels indrukwekkend zijn. …

Lees Meer Lees Meer

Met twee vrienden loop ik een ronde door de Onlanden. Dat zijn de voormalige landbouwgronden ten Zuidwesten van Groningen die na jarenlang gesoebat met boeren zijn veranderd in een zompig terrein om overtollig water op te vangen. Het waren altijd al laaggelegen en daardoor vochtige gronden, niet geschikt voor intensieve landbouw en één van ’s lands hotspots voor weidevogels. Er broedden zelfs wulpen en de dichtheid aan veldleeuweriken was de hoogste van het land. …

Lees Meer Lees Meer

Gisteren schreef ik dat ik nog geen merel had horen zingen. Ik had mijn stukje nog niet ingeleverd, of ik hoorde er één in mijn tuin. Het was nog geen overtuigend lied. De merel moest er nog inkomen, hij zong zijn stembanden warm, alsof ie het zingen het afgelopen half jaar verleerd was. Maar  waarschijnlijk was het een jonge merelman die het zingen nog van voren af aan onder de knie moet krijgen. …

Lees Meer Lees Meer