Koos Dijksterhuis

De pinksterbloemen bloeien. Maar in mijn tuin bloeien ze nog niet, al staan ze op knappen. Het zijn er weer meer dan vorig jaar.

Toen ik hier drieënhalf jaar geleden kwam wonen, heb ik een paar keer gras gemaaid en afgevoerd. Daardoor wordt de grond iets minder vruchtbaar. Maaien en afvoeren zou je ontmesten kunnen noemen. Ik geloof niet dat de vorige bewoners ooit mest op het gras hebben gegooid. Dan had ik niet zo snel (pinkster)bloemen gekregen. Als je een hekel hebt aan bloemen, kun je hetzij de boel asfalteren, hetzij bemesten. Eén keer mest is vaak al genoeg om de bloemen te verjagen, behalve distels, brandnetels en nog een paar veelvraten. …

Lees Meer Lees Meer

Sommige jonge roofvogels en uilen, die hun nest verlaten, blijven nog even rondhangen op naburige takken. Takkelingen worden ze daarom genoemd. Boomvalken en wespendieven zijn onderweg uit Afrika. Eerst moeten ze naar Nederland vliegen en dan nog een partner versieren, een nest bouwen en eieren uitbroeden. Dat duurt nog even. Voor hen heeft het weinig zin om eerder te komen, deze vogels jagen graag op libellen respectievelijk wespen en die zijn er nog niet. …

Lees Meer Lees Meer

De eiken en beuken zijn nog niet zo ver, maar wilgen, esdoorns en meidoorns hullen zich in een waas van pril geelgroen of groen. Vooral treurwilgen krijgen sluiers. Prachtig vind ik ze. Ze kwamen afgelopen weken heel traag op gang. Eerst dacht ik: bot die treurwilg nou uit of lichten zijn kale twijgen op in de avondzon? …

Lees Meer Lees Meer

Op 8 april werden in Pointe de Grave, Frankrijk, 569 zwartkopjes geteld waarvan er drie in de buurt van de vogeltellers scharrelden, terwijl 566 zwartkopjes noordwaarts vlogen. Zij zijn afgelopen dagen aangekomen in onder andere Nederland. Gistermorgen, woensdag 15 april, hoorde ik de eerste in mijn Groningse tuin. …

Lees Meer Lees Meer

De lentezon lonkt en lokt me naar buiten. Eén van de grote voordelen van mijn natuurschrijvende huurlingschap is dat ik tijdens kantooruren een eind kan gaan wandelen en het nog werk noemen ook. Op deze zonnige middag werk ik in een plechtig landgoed van Staatsbosbeheer, met bejaarde beukenlanen, knoestige eiken, grazige bloemenweiden, tussen duinen doorkronkelende watertjes, lieflijke bruggetjes, priëlen en follies. Follies zijn nepgebouwen voor de sier. En het fraaie landhuis zelf, de poorthuizen, de orangerie. …

Lees Meer Lees Meer

Metgezel en ik lopen door de stad, een ijsje in de hand. Het is avond en nog maar net donker, voorzover het in een stad donker wordt. De laatste alarmroep van een merel sterft weg, een duif klapwiekt nog even voor hij naar bed gaat in een kruin. Twee planeten lichten op aan de bijna zwarte hemel, de eerste sterren flonkeren. De ijsjes gaan op. …

Lees Meer Lees Meer

Niet ver van mijn huis tref ik langs een brede sloot in ouderwets grasland twee kleine eendjes aan. Het zijn wintertalingen. De woerd is één van de kleurrijkste eenden die we hebben. Zilvergrijs, met zwartwitte strepen op de flanken, groene vlakken op de vleugels, een roodbruin glanzende kop waarop iriserend groene wangen, en een gele driehoek aan weerszijden van de kont. Het vrouwtje heeft ook groene vleugelvlakken, spiegels genaamd, maar is verder bruin als een gewone wilde eend. …

Lees Meer Lees Meer

Op eerste paasdag schijnt de zon vurig. De oostenwind is nochtans fris. De westenwind van de voorgaande dagen was ook niet bepaald warm. Na een zachte winter begint de lente koel. Maar die zon is heerlijk.

Een vriendin vergezelt me op één van mijn vaste rondjes door Kardinge, het Natuurmonument ten oosten van Groningen. Ik verwacht een hausse aan lentesignalen, maar die houden zich nog even koest. Ik verwacht grutto’s, maar geen grutto laat zijn hoopvolle o gruttegut horen. Wel zijn de kieviten druk aan het baltsen. Mauwend zwabberen ze door de lucht, met hun nu eens zwarte, dan weer witte lijf. Eén tureluur laat zich horen en hier en daar stapt een paartje scholeksters door het gras. …

Lees Meer Lees Meer

In vogeltijdschrift Limosa lees ik over een onderzoek naar in nestkasten slapende koolmezen. Toevallig zag ik afgelopen winter in de avondschemer een koolmees is een nestkast glippen. Nestkasten zijn bedoeld voor nesten, maar worden evenzeer gebruikt als schuilplaats voor de nacht. …

Lees Meer Lees Meer

Gisteren noemde ik die wolf in Groningen en Drenthe de eerste die de grens overstak. Maar, ook afgezien van enkele vage meldingen uit de afgelopen jaren, zoals dat dode dier bij Luttelgeest, kwamen er lang geleden wel wolven voor in Nederland. Veel zullen het er niet geweest zijn, want wat er in het deltagebied maar aan land opdroogde, werd meteen door mensen bevolkt. Die hielden vee en doodden elke wolf die ze te pakken kregen. …

Lees Meer Lees Meer