Koos Dijksterhuis

Op een warme dag in het bos kruist een kever ons zandpad. Het is een groene zandloopkever: glanzend groen met witte stipjes. Hij rent een eindje en vliegt een meter. Dan wacht hij even roerloos, om weer een traject te vliegen. Ondanks hun naam vliegen deze loopkevers als de beste. Rennen kunnen ze ook, maar doen ze vooral tijdens de jacht. Dan rennen ze vanuit hun schuilplaats achter passerende prooien aan, argeloze insecten die de kever met zijn forse kaken aan stukken knipt. Zandloopkevers zijn roofkevers pur sang. …

Lees Meer Lees Meer

“Voor de grote karekiet is het vijf voor twaalf”, zegt moerasvogelonderzoeker Jan van der Winden. Grote karekieten nestelen in riet. Hoog, groot en stevig riet, sterk genoeg om het grote-karekietennest te dragen. Zulk riet groeit in water van wisselende diepte. Het kan meegroeien met overstromingen, het kan hier eens wegslaan, elders aanslaan. …

Lees Meer Lees Meer

We wandelen op de Veluwe. Er zijn op de Veluwe nog lappen bos en hei, waar je nauwelijks mensen tegenkomt. Eén zo’n lap strekt zich uit ten oosten van Uddel. We lopen een route die we van internet haalden en de aanwijzingen zijn wonderbaarlijk secuur. We lopen niet één keer fout. …

Lees Meer Lees Meer

Eén van onze sierlijkste en kleurrijkste vogels is de purperreiger. Purperreigers komen in de zuidelijke helft van Europa voor, van Portugal tot Oekraïne, en op één plek in de noordelijke helft: Nederland.

Het ging een tijd slecht met onze purperreigers. Ze broeden in rustige moerassen. Die zijn er weinig in ’s lands opengestelde, druk bezochte en bewoonde natuur. Maar de laatste jaren komt er uit waterbergingsnoodzaak moeras bij en zijn er binnen de Ecologische Hoofdstructuur leefgebieden voor purperreigers ingericht. …

Lees Meer Lees Meer

Op Schiermonnikoog weet ik één groeiplaats van wilde reseda’s. Mijn vader wees me die lang geleden aan en iedere zomer kijk ik of de bloemen er nog staan. In de duinen, in de berm van de Prins-Bernhardweg. Ja, ze staan er nog, één fikse pol. De gele bloemen steken langs helm- en andere grassen op uit het duin.

Mooi hoor, dat geel van de bloemen in hun gelijkmatige trossen. Als aren die van onder naar boven groter, dichter en geler worden, tot citroengeel aan toe. Sommige solitaire bijen zijn gek op resedanectar en er is een vlinder die haar eitjes alleen op reseda’s afzet: het resedawitje. …

Lees Meer Lees Meer

Op Schiermonnikoog passeren we de wildernis waar ooit het eilander vuilnis verbrand werd. Ik ben er als kind meermaals onder het prikkeldraad doorgeglipt om tussen de zwarte rookwolken te scharrelen. Er lagen altijd smeulende attributen om mijn hutten mee in te richten. Eens vond ik een brandende portemonnee. Er zaten zilveren guldens in uit de jaren ’50. …

Lees Meer Lees Meer

Hoeveel vogels ik ook in mijn tuin zie, een sijs heb ik er nog nooit aan de grond of aan de pinda’s gehad. Groenlingen des te meer. Sijzen lijken een beetje op groenlingen, ze zijn geelgroen en ze eten zaden. Maar sijzen zijn kleiner van formaat en contrastrijker van kleur; met een donker voorhoofd. Ze eten wat vaker zaden uit elzenproppen en dennenappels en wat minder uit rozenbottels dan groenlingen doen. …

Lees Meer Lees Meer

Dat veel planten een geneeskrachtige werking hebben, staat vast. Maar sommige zelfverklaarde genezers schrijven websites vol met achterhaalde geneeskracht. Zo lees ik op een website met de nodige taalfouten, dat knoflook helpt tegen kanker. Dit is niet grappig meer, maar gevaarlijk. Er is genoeg wantrouwen tegen de medische stand gekweekt, om wanhopige patiënten tot doe-het-zelf-kwakzalverij te bewegen. …

Lees Meer Lees Meer

Mijn stadstuintje is veranderd in een mini-natuurgebiedje. Dat komt doordat ik er weinig aan doe. Ik ruk wel eens zevenblad of klein wilgeroosje uit, snoei wat, en strooi zaad. Van dat zaad komt zelden iets op. Vogels eten het, voor het kan kiemen en anders is de concurrentie van andere planten moordend. …

Lees Meer Lees Meer

Even stond ik stil aan de rand van het waterstaatpad op Schiermonnikoog. Dat pad  strekt zich vanaf paal 7 drie kilometer oostwaarts uit over de zeeduinen/stuifdijk. Het ziet uit over rietvelden, kwelders en Kobbeduinen. De andere berm is een ondoordringbare woestenij van duindoorns, rozen, meidoorns en vlieren. Ik stond stil bij een duindoorn. Pal voor mijn neus viel me ineens een rups op. Een vijf centimeter lange rups, met haren en kleurige lengtestrepen. Hij of zij keek mij aan met grote zwarte ogen, als de gaten in een doodskop. …

Lees Meer Lees Meer