ndb van 2015 tm. 2019
De dennenorchis is een kleine orchidee, die in dennenbossen groeit. Maar niet in alle dennenbossen. Het moeten oudere, vochtige dennenbossen zijn, op voedselarme maar zure bodem. Dat is geen veelvoorkomend milieu. Ooit groeiden dennenorchissen op Schiermonnikoog, en wie weet duiken ze daar wel weer eens op. De kleine keverorchis is er tenslotte ook wedergekeerd. …
Lezer Jannes Kleiker mailde een foto van een raar beest, die vrienden hem op Texel hadden genomen. Het dier kroop over de broek van een van hen. Het is geen haarscherpe foto, maar kijk even voor u verder leest: wat zou het voor beest zijn, denkt u? …
Als ik na een week thuiskom, is er geen fruitvlieg te bekennen. Maar zodra ik fruit in huis haal, zijn er binnen een dag weer fruitvliegjes. Wachten ze in sluimerstand hun tijd af? Liggen er fruitmaden klaar om zich tot fruitvlieg te transformeren, zodra hun fijne neusjes vruchtensuikers of alcohol ruiken? …
Als er één vogel is die vogelliefhebbers liefhebben, dan is het de gierzwaluw wel. Vraag onder vogelaars welke soort ze kiezen als ze in een vogel moesten reïncarneren en de gierzwaluw scoort hoog. In april houden de eerste gierzwaluwen de gemoederen bezig, in augustus de laatste. Ik zag er zaterdag nog een paar. …
Kleine rode weekschildkevers zijn gek op schermbloemen zoals fluitekruid, of de bereklauw op de foto. Daar kunnen ze in de zomer met vele op zitten. Dan genieten ze van stuifmeel of nectar, maar toch vooral van elkaar. Het zijn echte gezelligheidsdieren. …
Tussen de ossentongen waarover ik gisteren schreef zit ik op de grond een broodje te eten, als ik een beestje over de grond zie scharrelen. Het is zo groot als een lieveheersbeestje, maar niet gelijkmatig rond of ovaal. Het is geen kevertje, het is een wants.
Het is bijna zwart, met een wit achterwerk. Op internet heb ik hem snel gevonden: het is een vergeet-me-niet-graafwants. Toe maar! De plaatjes laten trouwens wantsen met grauwe of lichtbruine achtersten zien. Deze heeft een wel erg pipse bips. …
Door de duinen fietsend gehoorzaam ik aan het idee dat zeelucht hongerig maakt en strijk ik in een duinpan neer voor mijn meegebrachte broodjes. Ik zit tussen de ossentongen, kijk naar de blauwe en paarse bloemen en luister naar het vredige gezoem van de hommels die net als ik gecharmeerd zijn van de bloemenpracht. …
Als ik ’s avonds in de schemer door de achterdeur het huis in ga, glipt er een enorme nachtvlinder mee naar binnen. Ik denk: die geef ik morgen wel aandacht en loop door naar boven. De volgende dag denk ik niet meer aan de vlinder, tot ie zich ’s middags ineens vertoont. Nachtvlinders kunnen zich goed verstoppen, hoe groot ze ook zijn. …
Bij ons huisje op Schiermonnikoog kan het zo stil zijn, dat sommigen er wakker van liggen. Maar meestal is er wel iets te horen: de wind, de regen, de zee, roepende scholeksters, op het dak trippelende meeuwen, Tox Bar-gangers op weg naar de kampeerboerderij en soms het doffe gedreun van een garnalenkotter op zee. Maar nu is er een geluid bij gekomen. Of beter: een kakofonie aan geluiden. …
Op een internetforum voor liefhebbers van insecten waar ik wel eens kijk, worden soms foto’s geplaatst met de vraag welk dier erop staat. Laatst werd er een engerling gepresenteerd, de dikke larve van een meikever.
Meteen kwam er een advies dat beest dood te maken en te kijken of er nog meer van die onverlaten in het gras zaten, want die zouden de grasmat van sportvelden vernielen. …