Koos Dijksterhuis

116 groengeklede mannen en vijf vrouwen verzamelen zich voor een zwijnentelling op de Veluwe. Bijna allemaal jagers. Laatst schreef ik over reeën-tellingen. In Drenthe hadden jagers de aantallen overdreven, om meer te kunnen schieten. Ik kreeg boze reacties. Ik generaliseerde, want jagers waren natuurliefhebbers en gedroegen zich volgens de wet, fraude met tellingen was onzin. Toch gaven Drenthse jagers die fraude toe. Volgens voorlichtster Marlies Kolthof van de jagersvereniging KNJV brengen zulke fraudeurs de jacht in discrediet. Net als de illegale fazantenuitzetters en andere stropers. ‘Een jager kijkt wel uit met te hoog afschot’, zegt ze, ‘je roeit je eigen wild toch niet uit? Je zorgt liever voor een goede wildstand.’ …

Lees Meer Lees Meer

Elk jaar in juni kom ik ze plotseling weer tegen. Op één plek langs een akker, weiland, sloot of bos zie ik onverwacht de zwart met vuurrode beestjes. Prachtig, dat zwart met vuurrood, een kleurencombinatie die vaker voorkomt onder insecten. Vaak begint de naam van die zwart-roden met ‘vuur’. Zo niet de bloedcicade. …

Lees Meer Lees Meer

Voorbij paal 10 mag je in het broedseizoen niet over het strand, op de kwelder of in de duinen. Er staan bordjes op het strand, geen hekken. Je kunt er zo door, en ik voel heus wel eens de verleiding, maar doe het niet. Het is een rustgebied voor vogels en hoewel die vogels echt niet aan lanterfanten en uitrusten toekomen, kunnen ze beter zonder dan met verstoring door hoge tweebeners. …

Lees Meer Lees Meer

De getijdestrook op het strand is vaak zo stevig aangeplempt dat je er op kunt fietsen. Met wind in de rug fietst het er zelfs fijner dan waar ook. Langs de laagwaterlijn ligt de nieuwe partij aanspoelsel. Van de fiets af zien we veel dode kwallen, krabben en Amerikaanse zwaardscheden. Die laatste zijn hier gekomen in het koelwater van schepen. Ze hebben het zich gemakkelijk gemaakt. Miljoenen lege schelpen liggen er, je kunt er je voeten en fietsband aan openhalen, heb ik ondervonden. Ze beconcurreren de kleine zwaardschede, het kleine mesheft en het grote tafelmesheft. Die drie waren algemeen, maar zijn nu zeldzaam. …

Lees Meer Lees Meer

Pakijs in zicht. Walvissen zwemmen langs het schip, stormvogels vliegen mee. Het ijs is wit, het doet pijn aan de ogen. De zon glinstert erop. Prachtig! Het is middernacht, de zon staat in het noorden. De lucht bijt in je wangen. Een hoog-in-de-Alpen-sfeertje. Met dat verschil dat de lucht niet ijl is en de zon niet ondergaat. …

Lees Meer Lees Meer

De bloem op de foto is een gele lis, bloeiend in een rietkraag. Je moet er even naartoe buigen, maar dan blijken er allerlei insecten op te zitten. Er zitten vaak insecten op bloemen, die je pas ziet als je goed kijkt. Soms zelfs pas als je een foto maakt en die op een groot beeldscherm ziet.

Op deze lis zit een lissnuitkever, ook wel lisboorder geheten. Hij is een halve centimeter lang, zwart met een witte stip tussen zijn schiouderbladen. Met zijn snuit boort ie in de bloem om er sappen uit te zuigen. De lisboorder legt eitjes in de bloem en de larven die daaruit kruipen eten de zaden. Die zaden liggen als mini-damschijfjes in keurig in rijen gerangschikt in de zaaddozen. Er kunnen tientallen lisboorders op één lis zitten en samen kunnen ze de plant verwoesten. …

Lees Meer Lees Meer

Zodra de zon schijnt en het warm wordt, gonst het boven de sloten van de gevlekte witsnuitlibellen. Waar zaten ze voordat de zon scheen? In het riet waarschijnlijk, roerloos op een halm, stijf van de kou. Ze zijn niet heel groot, maar wel stevig gebouwd. Het zijn mannetjes, herkenbaar aan de gele driehoek op hun achterlijf. Op het zevende segment, om precies te zijn. Jonge mannetjes hebben vlekken op meer segmenten, maar volwassen mannen alleen op het zevende. Bovendien hebben ze een spierwitte snuit. …

Lees Meer Lees Meer

Soms troont Jeanette Essink me mee naar één van de gebieden waar ze bloemen, insecten en vogels fotografeert. Dit keer valt de Kiersche Wiede in de prijzen, bij Wanneperveen, waar veel libellen rondsnorren. We wandelen langs veenplassen, hooilanden en moerasbosjes. In het gras bloeien grote ratelaar, rietorchis, moeraskartelblad en echte koekoeksbloem. In het riet zingen karekieten, rietgorzen en rietzangers. Een bruine kiekendief scheert achter een rietkraag langs, afwisselend zicht- en onzichtbaar. ‘Koekoek!’ roept een koekoek. …

Lees Meer Lees Meer

Tientallen inzenders dingen mee naar het boek Mijn Roofvogels van Rob Bijlsma. De meesten geven het juiste antwoord. Sommigen zien dat de adder op een nest in een boom ligt. De slang moet, denken zij, dus aangevoerde prooi zijn. Een enkeling meent het antwoord te vinden in het interview met Bijlsma, op dezelfde pagina. De een leest dat er prooien in het buizerdnest liggen en concludeert dat de slangen op de foto dus prooien zijn. Een ander leest juist dat slangen weleens kuikens eten en dat B dus juist is. …

Lees Meer Lees Meer

Het korhoen sterft uit. Het is in de mode om uitsterven te bagatelliseren. Wat maakt één soort nou uit? Alsof die ene soort een op zichzelf staand incident is! Het korhoen is de zoveelste soort die met het kleinschalige landschap verdwijnt.

Korhoenders zijn schitterende beesten met een buitenissige balts: het bolderen. Opgewonden springend tonen de hanen hun witte kont, rode voorhoofd en zwarte lierstaart met veren als vraagtekens. Die hennen snoepen onderwijl quasi achteloos knoppen uit een berk. …

Lees Meer Lees Meer