Natuurdagboek 2011
Texel

Texel

professor Sikbok, © K. Dijksterhuis

Als ik u zou vragen welke Waddeneilanden u het mooist vindt, is de kans groot dat Vlieland, Terschelling en Schiermonnikoog uw top-3 vormen, terwijl u Ameland en Texel toch minder vindt. Ik had dat idee ook, maar toen ik een tijdje geleden op Ameland was en vorige week op Texel, was ik onder de indruk van de landschappen daar. Het fietspad van west naar oost op Ameland, laat schitterende duinlandschappen zien. Ook Texel heeft landschappen om je natuurvingers bij af te likken. Niet voor niets broeden de laatste velduilen en blauwe kiekendieven op Ameland en Texel. De tuunwallen op het zuiden van Texel, muurtjes van plaggen, omzomen schapenweidjes en akkers. Die grappige, halve stallen horen er ook bij en huisvesten soms een paartje torenvalk. Op Texel zag ik akkers met nesten van veldleeuweriken, kieviten, scholeksters en kluten. Ja, kluten. De polderbodem was ooit Waddenzeebodem en is vergeven van de schelpen. Zand met schelpen, daar broeden kluten graag op. Er zijn natuurboeren, onder anderen Kees Kikkert waar Henk van Halm altijd kampeerde, met wilde orchideeën op het erf.

Lees Meer Lees Meer

DELEN
Maagdelijk witte reiger

Maagdelijk witte reiger

Grote zilverreiger, © Jeanette Essink

Deze winter krijg ik regelmatig e-mails van lezers die een sneeuwwitte reiger zagen. Het kunnen kleine zijn, maar zijn waarschijnlijk grote zilverreigers. In de jaren zeventig fietsten vogelaars kilometers voor een grote zilverreiger. Dat was dan een dwaalgast uit de Neusiedlersee, op de Oostenrijks-Hongaarse grens. In 1978 bracht een paartje vier jongen groot in de Oostvaardersplassen. Nu broeden honderden grote zilverreigers in Nederland en zijn ze niet meer weg te denken. Ook in België zijn ze vaste broedvogel.

Lees Meer Lees Meer

DELEN
Hoppen over de hei

Hoppen over de hei

Dwingelderveld, © K. Dijksterhuis

Op het Dwingelderveld ligt een zandkuil tussen afkalvende hellingen met kuiven van hei en gras. Alje Zandt, voorlichter van Natuurmonumenten, troont ons er vanuit het bezoekerscentrum mee naartoe. In de vestibule staan tientallen laarzen, voor elke maat wat wils. Volgens Alje houden we het in onze bergschoenen ook wel droog. Hij heeft er zin in en denkt vast: als ik moet wachten tot ze laarzen aanhebben, komen we nooit weg.

Lees Meer Lees Meer

DELEN
AANGEBODEN, ECOLOGISCHE HOOFDSTRUCTUUR

AANGEBODEN, ECOLOGISCHE HOOFDSTRUCTUUR

PRIJS 21.474.836,47 EURO

Bosbeek, © Koos Dijksterhuis

Aangeboden in redelijk onderhouden staat (deels onvoltooid): een ecologische hoofdstructuur. Natuuridentiek, kleur overheersend groen, oppervlakte circa 700.000 hectare. Tegen een interessante meerprijs kunnen ook satelliet- en substructuren worden geleverd, zoals omheiningen, rietkragen, parkjes en ecoducten. Vraagprijs is indicatief en exclusief onderhouds- en afbouwkosten.

Lees Meer Lees Meer

DELEN
Puur natuur

Puur natuur

Dat het woord ‘natuurlijk’ als waarborg geldt voor goed en onbedorven, wijt filosoof Sebastien Valkenberg aan Jean-Jacques Rousseau (Trouw, 12 februari ). Rousseau was een kleurrijke romanticus die op de linkeroever van de Seine zat te dwepen met edele wilden. Wat eet u liever? Natuurlijk voedsel of onnatuurlijk voedsel? U kiest natuurlijk natuurlijk voedsel. Probeer eens een pasteitje van groene knolamaniet met een salade van monnikskap en vingerhoedskruid. Aan het toetje van kamperfoeliebessen komt u niet meer toe, laat staan dat u tijd heeft om 1-1-2 te bellen. Natuurlijk is niet per se goed maar evenmin slecht. Natuur bevindt zich voorbij goed en kwaad, aldus Valkenberg.

Lees Meer Lees Meer

DELEN
Een hoop mollen

Een hoop mollen

© Koos Dijksterhuis

Mollen horen met hun viltige vachtje, hun blinde, oorloze snuitje, korte staartje en graafhandjes tot ’s lands meest aandoenlijke dieren. Daar denkt u vast anders over. Het was verrassend, schokkend haast om te lezen hoe lezers van het natuurdagboek met plezier tientallen, honderden, duizenden mollen hadden doodgeslagen en -getrapt, verdronken, vergast, vergiftigd en in klemmen gevangen. Natuurliefde houdt op waar de mol begint. De reden: het gazon. Mollen vernielen gazons.

Lees Meer Lees Meer

DELEN
Agrarisch natuurbeheer werkt

Agrarisch natuurbeheer werkt

© Koos Dijksterhuis

Natuurbeschermers met voorkeur voor ruige moerassen vol grote beesten roepen vaak dat agrarisch natuurbeheer niets oplevert. Volgens Wouter Helmer en Kees de Ruiter van ARK Natuurontwikkeling heeft ‘agrarisch natuurbeheer honderden miljoenen gekost, zonder noemenswaardig resultaat’ (Trouw, afgelopen maandag). Dat natuurontwikkelaars dat beweren maakt me verdrietig. Er zijn genoeg voorbeelden waar het wel lukt, vooral in akkerland. Kom ik zo op terug.

Lees Meer Lees Meer

DELEN
Katjes

Katjes

Wilgenkatjes berijpt, © Jeanette Essink

Twee weken geleden al verschenen de eerste wilgenkatjes. De ene wilg is de andere niet, al zijn de vele soorten nauw verwant en lastig te onderscheiden. Grauwe wilg, grijze wilg, schietwilg, kraakwilg, kruipwilg, katwilg, treurwilg, laurierwilg, kronkelwilg en dan vergeet ik nog een paar Nederlandse wilgen. In het buitenland zijn er natuurlijk nog meer, vijfhonderd wel. De kronkelwilg is een tuinboompje.

Lees Meer Lees Meer

DELEN
Ritueel slachten

Ritueel slachten

© Koos Dijksterhuis

Religie is een slechte basis voor beleid. In Afghanistan worden verliefde mensen door een joelende bende vlasbaardige lefgozers met stenen doodgegooid. Inquisitie, kruistochten, slavenhandel, kolonisatie – alles had Gods heil en zegen. In Nederland houden we kerk en staat gescheiden, op enkele uitzonderingen na. Je mag vrouwen kiesrecht ontzeggen, als dat moet van je geloof. Je mag homoseksuelen niet discrimineren, tenzij het van je geloof moet. Christelijke ambtenaren weigerden homostellen te huwen, scholen ontsloegen homoseksuele docenten.

Lees Meer Lees Meer

DELEN
Op zoek naar patrijzen

Op zoek naar patrijzen

Patrijzen, © Ben Koks

We struinen door Oost-Groningen, op zoek naar patrijzen. Ben Koks van de Werkgroep Grauwe Kiekendief ziet ze vaak. Volgens hem zijn er meer patrijzen dan de vogeltellende instanties beseffen. Patrijzen worden domweg over het hoofd gezien. Uit de auto zien we in de bermen een fazant hier, een fazant daar. ‘Waar fazanten zitten, zie je geen patrijzen’, verklaart Ben. Hij parkeert aan het eind van aan doodlopend landweggetje tussen de akkers. De wintertarwe komt op – een groene sluier over de zeeklei. ‘Op luchtfoto’s zie je dat vijf procent van het land hier is ingericht als brede faunarand of als winterveldje voor vogels’, zegt Ben.

Lees Meer Lees Meer

DELEN