Koos Dijksterhuis

In de sloot langs de wijk drijven eilandjes van krabbescheer. Vele bloeien nog. De watergentianen die eerder het water geel kleurden, bloeien eveneens na. De zwanenbloem dook dit jaar voor het eerst op en bloeit prachtig paars. Ook waterdrieblad is er weer, waar ik het twee jaar geleden voor het eerst zag. Nu bloeit het! Vorig jaar was het water vuil en kwijnden de planten weg. Nu werkt het rietfilter beter en wat doen de waterplanten het goed!

Lantaarntjes en paardenbijters snorren heen en weer. Soms zie je zo’n libel eitjes afzetten op krabbescheer. Heel soms is dat een grote groene glazenmaker. ’s Avonds fladderen er witte vlindertjes rond, en als je rietstengels inspecteert tref je bladluizen, kevers, rietgallen, vlindereitjes en rupsen aan. Ik heb wel eens in waadpak flab weggehaald. Dat liet ik op de oever uitlekken. Het wriemelde van het leven: torretjes, bootsmannetjes, slakken, libellenlarven, waterspinnen… …

Lees Meer Lees Meer

Vlak buiten Londen zag ik glooiende veldjes en bermen die geel waren van het Jakobskruiskruid. Een mooi gezicht. Het is niet de handigste periode om een Engelse krant als bron op te voeren, vooral niet over zo’n heikel onderwerp als Jakobskruiskruid. Maar Engeland is een land van paardenliefhebbers. De discussie over de fraaie gifplant woedt daar in de krant, in dit geval The Telegraph van 28 juni. …

Lees Meer Lees Meer

De Prinsentuin in Groningen is er sinds 1626. Er is een kruidentuin, een rozentuin, er zijn heggetjes in de vorm van een W en een A. Niet van onze kroonprins, maar van stadhouder Willem Frederik van Nassau (1613-1664) en zijn Albertine Agnes. Sommige paden zijn er lommerrijk overhuifd door geleid groen. De prinsen wilden in hun tuin kunnen wandelen, zonder bruin te worden. Een gebruinde huid was volks en boers, niets voor stadhouders en prinsen.

…

Lees Meer Lees Meer

Dat droge voorjaar is nog niet ingehaald door de natte zomer, of de bos- en tuinpaadjes zijn vergeven van de slakken. Huisjesslakken, maar vooral naaktslakken. Gekke naam. Alsof huis en haar hetzelfde zijn als kleding. Naaktslakken hebben geen huisje, maar wel een schelp, een rudimentaire schelp. Dat is die stierennek, dat schild achter hun kop. Dat heet het mantelschild. Er is een gaatje in waardoor ze ademen. Maar een huisje hebben ze niet. …

Lees Meer Lees Meer

Boterbloemen kunnen de tuin overwoekeren met hun netwerk van bovengrondse wortelstokken. Ze bloeien laag als het gras kort is of de grond kaal, ze bloeien hoog als ze boven concurrerend groen willen uitsteken. Mooi zijn ze, die eigele boterbloemen, hoe gewoon ook. Toch is het altijd leuk om een bijzondere boterbloemsoort te vinden. Aan het water vond ik laatst de blaartrekkende boterbloem. Die zet het je met blaren betaald, als je hem zou plukken.

…

Lees Meer Lees Meer

Zodra de buien wijken en de Thames schittert in de middagzon, ontvluchten we de tjokvolle Tate Modern. We passeren een kraampje met twee in legergroene poncho’s gehulde lieden. Ze stallen vogelboeken uit en een bordje van de RSPB, de Britse Vogelbescherming. Een paar meter verderop fixeert een derde vogelbeschermer een kleine telescoop. Hij richt de kijker op de top van de stenen toren van het museum. Hoog op een richeltje blijkt een bijzondere stadsvogel te zitten: een slechtvalk. …

Lees Meer Lees Meer

Rotsplanten op grachtwanden, rotsvogels op gebouwen – het is verrassend hoeveel natuur er in grote steden te zien is. Op bezoek in Londen lonken we naar wilde bertrams en andere bloemen in kleine stadsparken die steevast omheind zijn en geboeid in enorme hangsloten. Private property.

We wandelen over de Embankment van Pimlico naar de Big Ben. Het is eb in de Thames, de lindeboemen bloesemen, maar veel meer dan duiven en meeuwen zien we niet. En dat terwijl Londen een naam heeft op te houden: vossen, ja, zelfs dassen huizen in de metropool.

Op het platteland bejagen Engelsen de vos en boet het voedselaanbod in aan veelzijdigheid. In de stad is geen drijfjacht, en schuilplaatsen genoeg: een vos hoeft maar tussen de spijlen van zo’n members-only-park te glippen. En voedsel in overvloed. Mensen kopen en bestellen zoveel, dat ze veel weer weggooien. Mensen zijn daarmee zo vertrouwd geraakt, dat ze zichzelf definiëren als consumenten.

…

Lees Meer Lees Meer

In de uitkijkhut waar we overnachten moeten we uitkijken voor de zwaluwen. Er fladderen er zes rond. Twee ouders, vier jongen. Er zitten twee nesten op plafondbalkjes. De zwaluwen zijn al uitgevlogen. Althans, een eindje.

Ze verlaten de hut nog niet. De ouders wel, die vliegen in en uit, af en aan. Ze halen vliegen, muggen, vlinders en wat niet voor gevleugelds en geleedpotigs in huis. Als ze naar binnen willen, schrikken ze van onze hoofden voor het kijkgat. Maar er zijn kijkgaten zat. …

Lees Meer Lees Meer

Overal in Nederland hoor je motorgeronk, maar toen ik laatst door een natuurgebiedje wandelde, zwol dat geronk alarmerend aan. Ineens dook er een trekker op van achter de bosrand. De trekker koos het pad aan de overkant van het kanaal waarlangs ik liep. Dat kanaal is gegraven als deel van het nog jonge natuurgebiedje, op de grens tussen stad en stadsnatuur. Er ligt een ecologisch gebouwd wijkje, met ecologisch groenbeheer. …

Lees Meer Lees Meer

Die bever toch. Hij of zij scharrelde de snelweg over, stuitte halverwege op een betonnen muur van een meter hoog, keerde terug en… De A-28 uit Groningen heeft tegelijk met straatverlichting (klimaatbeleid) tien kilometer beton op de middenberm gekregen. Zonder maar een enkel vluchtgaatje.

…

Lees Meer Lees Meer