Koos Dijksterhuis

Nog één (?) keer over wolven. Naast de botsende visies van lieden die de natuur aan de natuur willen overlaten en lieden die de natuur als speelterrein zien, zijn er nog twee visies.

Ik belandde bij een facebook-‘discussie’ over de wolf. De aanhalingstekens staan er omdat het geen discussie was, maar een aaneenschakeling van zelf- en elkaar bevestigende opmerkingen, vooral om de tegenstelling te benadrukken met sufferds die wakker geschud moesten worden. Als scheldwoord was ‘schapen’ toepasselijker geweest. Het nieuwe inzicht is dat de overheid vrachtwagens vol wolven uit Duitsland haalt, en in Nederland los laat lopen. Daardoor jagen ze de mensen van het platteland naar de steden, waar ze beter te controleren zijn. …

Lees Meer Lees Meer

Aan het gebakkelei over wolven ligt een verschil in visie op natuur ten grondslag. Aan de ene kant zijn er natuurvorsers die van natuur houden om de natuur zelf. Ze kijken wat er in de natuur gebeurt en willen de natuur beschermen tegen de mens. Ze begrijpen dat natuur afgesloten wordt Aan de andere kant zijn er natuurrecreanten die van natuur houden als plek om te wandelen, hardlopen of fietsen. Ze laten er hun hond uit, sporten of ontspannen zich er. Ze vinden dat de natuur toegankelijk voor mensen moet zijn.

Tussen die extremen zit een geleidelijke overgang, maar de wolf zet de verschillen op scherp. De vorser vindt het prachtig dat het uitgeroeide roofdier ons land opnieuw heeft gevonden. De recreant vreest voor zijn kind, hond, bewegingsvrijheid of jachtbuit. …

Lees Meer Lees Meer

Er vliegen veel heidelibellen. De mannetjes van de drie algemeenste soorten worden, als ze op kleur zijn, rood in uiteenlopende tinten. De vrouwtjes soms ook, maar meestal zijn die geel of bruin. Er zijn bruinrode, steenrode en vuurrode heidelibellen, niet te verwarren met vuurlibellen en vuurjuffers. Dan zijn er nog zwarte heidelibellen, waarvan de vrouwtjes ook geel zijn. …

Lees Meer Lees Meer

Een gele rivier golft over de vleugels van de zwartbandspanner. Dat is een nachtvlinder die ’s nachts op licht afkomt en dus op een venster kan belanden. Daar kun je hem goed bekijken. Overdag zitten zwartbandspanners ook wel op een buitenmuur, zoals de vlinder op de foto. Daar zijn ze nog beter te bekijken, want overdag is het licht beter en dutten ze.

Ik vind het altijd een beetje raar dat nachtvlinders op licht afkomen. Vlieg dan overdag! Muggen doen dat logischer. Wij hebben geen hor voor het raam en het raam staat open. Er komen nauwelijks insecten binnen, echt een alarmerend verschil met twintig jaar geleden. Niettemin word ik sinds het warme weer soms wakker van gezoem, ondanks een wapperende ventilator. Toch maar eens een hor regelen. …

Lees Meer Lees Meer

Om negen uur loop ik bij de Kobbeduinen op Schiermonnikoog. Ik ben de enige mens; pas na de koffie en de aankomst van de ochtendboot zal het peloton elektrische fietsers zich melden. Ik volg het paadje door de kwelder richting Waddenzee. Over een slenk is een bruggetje gebouwd. Ik ben hier al een tijd niet geweest, maar oud kan het bruggetje niet zijn. Toch is nu al een kwart van de planken weg. …

Lees Meer Lees Meer

’s Zomers is noordwesterstorm zeldzaam. Dat zo’n noordwester samenvalt met springvloed is helemaal bijzonder. Eind augustus vindt zulks plaats en bevind ik me op Schiermonnikoog. Ik heb een wandelafspraak met een dame die onder de naam Moedertje Groen over natuur schrijft en die zich verknocht heeft aan Schiermonnikoog. Belust op sensatie tijgen wij naar de noordwestkant van het eiland. Daar storten wind en zee zich op het strand. De vloed verovert het zand zo snel, dat we soms voor de golven uit moeten springen. We lopen langs de duinrand vier kilometer naar het noordoosten. …

Lees Meer Lees Meer

Ging ik gisteren naar de oost-, vandaag bezoek ik de westpunt van Schiermonnikoog. ’Om de west’, zei mijn vader dan. Tot voor kort sleet het eiland aan de westzijde, maar tegenwoordig lijkt het er aan te groeien. De boot naar Schiermonnikoog vaart onder het Rif langs, de vlakte aan de zuidwestkant. Het Rif is weids en verlaten. Ik wandel er blootsvoets, want zelfs bij eb is het er nat en modderig. Ik zag de begroeiing er in twintig jaar veranderen van kaal met zeekraal naar een bloeiende kwelder vol lamsoor. Een eind naar het noordwesten vormt een strandwal van zandduintjes de grens tussen Waddenzee en Noordzee. …

Lees Meer Lees Meer

Op een zomerdag neem ik de van dagjesmensen uitpuilende boot naar Schiermonnikoog. In ons huisje haal ik een barrel uit de schuur, pomp de banden op, en zet koers naar het verre oosten.

Ik kruis via de Reddingsweg het eiland en rammel over het Waterstaatpad naar paal 10, vanwaar ik zes kilometer onder de duinen langs ploeter. Een smal en hobbelig spoor, vaak glibberig en anders mul, door duindoorns (een wonder dat ik geen lekke band krijg) en diepe geulen. Parnassia, ogentroost, duizendguldenkruid en goudknopje wuiven me toe in een briesje. Ik had beter langs de waterlijn kunnen fietsen, want het is eb en de oostenwind stelt niets voor. Langzaam schuif ik voorbij het baken van Willemsduin, dat zich soms tussen de duinen door laat zien. Paal 14. …

Lees Meer Lees Meer