Een hevig geklapwiek klonk door het open raam. De houtduiven waren weer bezig, zeker. Het klapwieken verstomde. Ik keek naar buiten maar zag geen duiven. Wel draafde er een kat weg.

Uren later hing ik in de tuin de was op en zag ik een duif op de grond zitten. Het was een houtduif. Hij of zij zat ineengedoken tegen een bos planten aangedrukt. Toen de was hing, liep ik er voorzichtig heen. De duif haastte zich weg, met één hangende vleugel. Ik zag aan de schouder een beschadiging – daar ontbraken veren. Zo’n verwonding leek me door een kattenklauw veroorzaakt.

Ik belde de dierenambulance Drenthe. Ze zouden komen, maar hoe laat wisten ze niet. Mij werd geadviseerd een wasmand over de duif te plaatsen, om katten weg te houden. De wasmand stond nog buiten, leeg, dat kwam mooi uit. Ik zette hem snel over de terugkrabbelende duif, legde er een handvol vogelvoer bij en schoof een bakje water naar binnen. De kippen kakelden dat zij ook een handje wilden. Vooruit dan maar.

Na twee uur ging de telefoon. Al woonde ik in Noord-Drenthe, ik viel onder Groningen. Of ik nog eens wilde bellen? Ik kreeg een nummer. De dierenambulance in kwestie was bezig in Noord–Groningen, dus dat kon wel even duren. Weer twee uur later waren ze er. Het was heel druk met gewonde dieren, zei de dierenverpleegkundige. Jonge vogels vooral – katten hè. De duif kreeg een antibioticum en een pijnstiller en werd naar de opvang in Ureterp gebracht.

Een paar dagen later belde ik. Hoe het met mijn duif ging kon men beslist niet achterhalen, ze hadden zoveel duiven. ‘Hij heeft vast jongen’, zei ik. ‘Als ie gauw opknapt, zou ie het best weer bij ons losgelaten kunnen worden.’ Jaja, dat was wel zo, maar…’ Ik wou hem ook wel ophalen.

Niets meer over gehoord. Duiven zijn taaie rakkers, dus wie weet.

Een paar dagen later schreef ik dit stukje, toen een bons tegen het raam me opschrikte. Ik liep naar het raam en zag een grote bonte specht op de grond liggen, een jonge, met een rood petje.

Hij lag op z’n zij. Toen ik een wasmand (ik wist nu wat me te doen stond) over hem plaatste, zat ie alweer met opgeheven kop. Gelukkig is een specht niet zo gevoelig voor kopstoten. Na een kwartier hamerde hij tegen de wasmand. Ik haalde hem weg en de specht snorde een boom in.

(Natuurdagboek Trouw, maandag 29 juni 2026)