‘Ik zag laatst zonnedauwvedermotten!’ Joop Verburg van de Natuurvereniging Zuidwolde klinkt verbaasd en verwonderd en verheugd. ‘Het waren er veel, ik dacht eerst mugjes, maar toen keek ik eens goed… Denk je eens in dat een vlindertje van hooguit dertien millimeter op zonnedauw gaat zitten!’

Dat is inderdaad kras want zonnedauw is een vleesetend plantje. Insecten die zich laten lokken door de glinsterende, zoet geurende druppeltjes op de blaadjes, kleven eraan vast en worden verteerd. Maar de zonnedauwvedermot weet er ongedeerd eitjes op af te zetten.

‘Op een plekje met zonnedauw liep ik rond’, vertelt Verburg. ‘Uit een ooghoek zag ik iets kleins bewegen. Ik probeerde het in het vizier te krijgen en te volgen, en te fotograferen. Toen zag ik dat het om een piepkleine vedermot ging!

Er zijn een stuk of twintig soorten vedermotten in Nederland. Het zijn kleine, dagactieve nachtvlinders die hun vleugels gespreid houden als ze zitten. Ze zien er dan uit als een hoofdletter T.

‘Ondanks hun fladderige manier van vliegen kunnen vedermotten heel precies landen’, vertelt Verburg. ‘Een vrouwtje dat eitjes wil afzetten landt op een blaadje van de zonnedauw, zonder in aanraking met de kleverige druppeltjes aan de haren op het blad te komen. Een verkeerde beweging van het vlindertje is fataal, want dan zou ze vastplakken en verteerd worden.’

Zo’n vrouwtjesvlindertje zet enkele eitjes af, waaruit rupsjes kruipen die geen last hebben van de kleefdruppels. ‘Integendeel’, zegt Verburg, ‘ze drinken dat spul op! Daarna beginnen ze aan het blad. De rupsjes zijn eerst groen, later rood, net zoals de blaadjes. Ze vallen dus niet op. Een voor een worden de blaadjes opgegeten en wanneer de rupsen volgroeid zijn, verpoppen ze zich. Als alles goed gaat, komen er een jaar later nieuwe vedermotten uit de poppen.’

De zonnedauwvedermot lijkt sterk op de muizenoorvedermot en de havikskruidvedermot, maar die zijn anderhalf keer zo groot. Bovendien zetten die hun eitjes af en hangen ze dus rond bij muizenoor en havikskruid. Zonnedauwvedermotten zitten op zonnedauw.

(Natuurdagboek Trouw, maandag 25 mei ’26)