Bijna kniehoog staat het kamgras. De pol kwam tevoorschijn op een stukje grasveld waar we vaak lopen – de doorgang tussen twee hogere vegetaties. Vorig jaar stond er een pol op een zandhoop, waar we het gezaaid hadden. Daar staat het nu niet meer, maar kennelijk heeft het zich uitgezaaid.

Ik vind kamgras een charmante grassoort. De halmen zien eruit als een lange, smalle, fijne kam. Halverwege de aar zit vaak een soort insnoering. Het kamgras was eerst lentegroen, daarna geelgroen, vervolgens grijsgroen en toen lila bloeiend.

Nu bloeit het gras voor de tweede keer maar daarna zullen de aren al droog en hard worden. Te hart voor koeien, die grazen liever Engels raaigras. Kamgras groeide ooit in weilanden, toen daar nog tientallen soorten gras door elkaar stonden. Nu groeit daar vrijwel uitsluitend Engels raaigras. Dat is bestand tegen ingespoten drijfmest, groeit snel en is eiwitrijk fastfood voor het vee.

Kamgras kom ik niet vaak meer tegen, behalve dan dat polletje in onze tuin. Er vloog een hooibeestje rond, een kleine oranje vlinder, en die legt haar eitjes op kamgras. Het moge dan ook geen verbazing wekken dat hooibeestjes de laatste jaren in aantal achteruitgaan.

Dat kamgras schaarser is geworden, is verbazingwekkender. De soort groeit op begraasde en onbegraasde plekken, op klei en zand, op droge en vochtige plekken, in bermen en op muren, ja, waar eigenlijk niet? Het gaat eraan in de zwaar bemeste, vaak gemaaide fastfoodweilanden waar we een derde van ons land mee hebben ingericht.

Bloeiend is kamgras zo mogelijk nog mooier dan dat het toch al is. De bloeiende graskammetjes zien eruit als staartjes. Crested Dog’s-Tail heet de plant in het Engels, gekuifde hondenstaart, en in de wind kwispelen die staartjes.

(Natuurdagboek Trouw, donderdag 9 juli ’26)