Hond en ik bezoeken het Kuinderbos in de Noordoostpolder. Het is een gemengd bos van ruim twee bij een halve kilometer. Er ligt een pak sneeuw en daarin zijn reeënsporen te zien. Hond begint meteen te snuffelen. Ze steekt haar neus kort in iedere reeënprent.

Ik zeg steeds: ‘hierlangs!’ en daar geeft ze goed gehoor aan. Ze snapt ook wel dat de lange riem niet dwars door een boom gaat. Ze is hier volgens de bordjes welkom, mits aangelijnd. Maar anders hield ik haar ook aan de lijn, want ze zou te veel haar eigen gang gaan…

Daarbij zijn de wandelpaden avontuurlijk genoeg. Ik probeer ieder zijpad dat we inslaan te onthouden maar raak de kluts kwijt. Qua navigatie laat mijn telefoon het afweten. Ik ben toch al meer van het ouderwetse kaartlezen, maar waar vind je nog een actuele detailkaart met behalve alle paden ook hoogspanningsleidingen en hoogtelijnen?

Niet dat er veel hoogte is, op een uitkijkheuvel na. Het Kuinderbos is rond 1950 aangeplant op de voormalige Zuiderzeebodem. In Nederland werden bossen, na eerst gekapt te zijn, op de armste gronden geplant, waar toch geen landbouw mogelijk was. In Flevoland kwamen er bossen op maagdelijke zeebodem: nooit vervuild met mest, stikstof, vergif, nooit bewerkt met zwaar materieel, kalkrijk vanwege de schelpen en vruchtbaar vanwege de zeeklei.

Nu, na 75 jaar, staan er woudreuzen: hoge beuken, essen, eiken, sparren en lariksen. Sommige zijn omgevallen, fraai versierd met een laag sneeuw.

Ik ben er drie keer eerder geweest, onder meer voor de rijkdom aan varens, bloemen, libellen en vlinders. Dit is mijn eerste winterbezoek. Hond is bij huis argwanend vanwege de vuurwerkknallen die ze met de omgeving associeert. Dan weigert ze soms een poot te verzetten. Andere gebieden gaat ze onbevangen verkennen, tot er in de verte toch een rotje of jachtgeweer knalt. Maar dat gebeurt nu niet. De sneeuw dempt de herrie van een enorme machine die boomstammen ophaalt.

Ik denk een zwarte specht te zien vliegen, ik weet het bijna zeker, het bosperceel ziet er ook zwarte specht-vriendelijk uit. Maar zwarte spechten broeden hier niet, al komen ze regelmatig op bezoek.

Hond vindt een heus wissel, een dierenpaadje. Zou het van dassen zijn? Ze duwt haar neus er snuivend in.

(Natuurdagboek Trouw, dinsdag 3 februari ’26)