Op de Noorderbegraafplaats is het stil. Ik zoek het graf van mijn vader. Ik slalom tussen sneeuwklokjes en verweerde zerken door. Een tuinman vraagt of ik het niet kan vinden. Nog niet, maar dat komt wel. In een boom zonnebaadt een luid roepende boomklever – zijn buikje vlamt oranje, alsof die zon waar hij in baadt al ondergaat. …
Hoewel de stad Groningen niet wemelt van bosvogels, woont in mijn tuin een paartje vinken. Meneer vink is in de pracht van zijn leven. Knaloranje wangen en hals, grijze nek, kastanjebruine bovenrug, groene onderrug, zalmroze buik, zwarte vleugels met witte strepen… Mevrouw vink vindt hem vast onweerstaanbaar. Zelf is ze bruin, grijs en groen met eveneens witte vleugelstrepen. …
Ieder moment kunnen de grutto’s van het kleine natuurmonument Kardinge terugkeren. Ik heb ze wel eens op 8 maart verwelkomd, maar meestal zijn ze later. Vóór ze broeden waden ze rond op zompige graslanden, waar ze met hun lange snavel in de zachte grond prikken, op zoek naar larven of ander lekkers.
Zo’n zompig, voor grutto’s ideaal grasland is het Landje van Geijsel. Onder de uitlaatgassen van de A9 laat boer Geijsel een weiland blank staan. Aan de overkant van de naburige Amstel ligt polder Rondehoep, vanouds een goed weidevogelgebied waar veehouders met succes de nesten op hun land beschermen tegen koeien, maaimachines en vossen. Het Landje van Geijsel moet een godsgeschenk voor ze zijn. Zoveel weilanden met drassig gras en ondiepe plassen zijn er niet meer in ons land, dat nochtans voor de helft uit weiland bestaat. …
Het is toch godgeklaagd dat ze met bommen
Die gasten met hun baarden zijn gestoord
Ze komen in hun hemel dankzij moord
Het is toch niet, wie kan er nou, verdomme!
Die opgefokte pubers, mannen gods
Je zou ze laten branden, willen villen
Maar wraak en haat en nijd is wat ze willen
Hoe meer geweld, hoe meer postume trots
Laat horen wat die lui niet willen horen
Laat haat in goddeloze liefde smoren
In de Amsterdamse Waterleidingduinen zullen damherten geschoten worden. Veel dierenbeschermers hebben de pest in. Die dierenbeschermers vinden dat elk dier recht heeft op bescherming, vooral als dat dier bambi-ogen heeft. Als Bambi andere dieren het leven onmogelijk maakt, is dat “de natuur” en dus goed. …
Als mijn middelbare oren een goede dag hebben, hoor ik ze weleens hoog boven me in de naaldbomen. “Zie zie zie”, fluiten ze fluisterend. Met wat geluk zie ik dan een goudhaantje van top naar top oversteken. Meestal verblijven goudhaantjes in de toppen van naaldbomen. Maar soms sta ik ineens oog in oog met zo’n piepkleine scharrelaar: groenig met een gouden hanenkammetje. …
Zoon en ik brengen dochter naar een meeloopmiddag op de Uithof en hebben de middag voor onszelf. Op de kaart staan de forten langs de Waterlinie en die willen wij zien. De dichtstbijzijnde zijn Rijnauwen en Vechten. Officieel heten ze Fort bij R(h)ijnauwen en bij Vechten. Met vechten heeft die naam niets te maken, al is een fort nog zo vechtlustig. …
Als man draag ik niet wekelijks een rok,
zelfs geen –kostuum, maar zou ik rokjes dragen
en werd ik wegens korte rok ontslagen,
denk ik dat ik mijn rok wat lager trok.
Waardoor dat kekke rokje tot de knie,
geheel conform de kuisheidswet, zou reiken.
Van boven viel er dan juist meer te kijken
maar dat valt niet onder pikanterie.
Dan ging ik volgzaam met de billen bloot,
want dat is iets waar niemand zich aan stoot.
In landgoed Oostbroek zien zoon en ik een reiger in het bos. Gisteren schreef ik daarover dat die reiger roerloos poseert. Tevens beweerde ik: “Hij staat zo stil, dat hij waarschijnlijk denkt dat wij hem niet zien.” Terwijl het zelfs voor een reiger onmogelijk is zich tegelijkertijd onzichtbaar te maken als te poseren. Poseren doe je immers om gezien te worden? …
Tegen Utrecht aan schurkt zich landgoed Oostbroek. Als zoon en ik er arriveren, breekt de zon fel door duistere wolken. Het tapijt van sneeuwklokjes glimt ervan. Er staat één polletje lenteklokjes tussen, verder bloeien er sneeuwklokjes per strekkende meter. Soms zit schoonheid ’m in massa. …