Koos Dijksterhuis

Ieder moment kunnen de grutto’s van het kleine natuurmonument Kardinge terugkeren. Ik heb ze wel eens op 8 maart verwelkomd, maar meestal zijn ze later. Vóór ze broeden waden ze rond op zompige graslanden, waar ze met hun lange snavel in de zachte grond prikken, op zoek naar larven of ander lekkers.

Zo’n zompig, voor grutto’s ideaal grasland is het Landje van Geijsel. Onder de uitlaatgassen van de A9 laat boer Geijsel een weiland blank staan. Aan de overkant van de naburige Amstel ligt polder Rondehoep, vanouds een goed weidevogelgebied waar veehouders met succes de nesten op hun land beschermen tegen koeien, maaimachines en vossen. Het Landje van Geijsel moet een godsgeschenk voor ze zijn. Zoveel weilanden met drassig gras en ondiepe plassen zijn er niet meer in ons land, dat nochtans voor de helft uit weiland bestaat. …

Lees Meer Lees Meer

In de Amsterdamse Waterleidingduinen zullen damherten geschoten worden. Veel dierenbeschermers hebben de pest in. Die dierenbeschermers vinden dat elk dier recht heeft op bescherming, vooral als dat dier bambi-ogen heeft. Als Bambi andere dieren het leven onmogelijk maakt, is dat “de natuur” en dus goed. …

Lees Meer Lees Meer

Als mijn middelbare oren een goede dag hebben, hoor ik ze weleens hoog boven me in de naaldbomen. “Zie zie zie”, fluiten ze fluisterend. Met wat geluk zie ik dan een goudhaantje van top naar top oversteken. Meestal verblijven goudhaantjes in de toppen van naaldbomen. Maar soms sta ik ineens oog in oog met zo’n piepkleine scharrelaar: groenig met een gouden hanenkammetje. …

Lees Meer Lees Meer

Zoon en ik brengen dochter naar een meeloopmiddag op de Uithof en hebben de middag voor onszelf. Op de kaart staan de forten langs de Waterlinie en die willen wij zien. De dichtstbijzijnde zijn Rijnauwen en Vechten. Officieel heten ze Fort bij R(h)ijnauwen en bij Vechten. Met vechten heeft die naam niets te maken, al is een fort nog zo vechtlustig. …

Lees Meer Lees Meer

In landgoed Oostbroek zien zoon en ik een reiger in het bos. Gisteren schreef ik daarover dat die reiger roerloos poseert. Tevens beweerde ik: “Hij staat zo stil, dat hij waarschijnlijk denkt dat wij hem niet zien.” Terwijl het zelfs voor een reiger onmogelijk is zich tegelijkertijd onzichtbaar te maken als te poseren. Poseren doe je immers om gezien te worden? …

Lees Meer Lees Meer

Tegen Utrecht aan schurkt zich landgoed Oostbroek. Als zoon en ik er arriveren, breekt de zon fel door duistere wolken. Het tapijt van sneeuwklokjes glimt ervan. Er staat één polletje lenteklokjes tussen, verder bloeien er sneeuwklokjes per strekkende meter. Soms zit schoonheid ’m in massa. …

Lees Meer Lees Meer

In een vogelkijkhut in Noordwest-Groningen vond ik wel eens uileballen. Sindsdien kijk ik altijd omhoog als ik daar kom. En op een dag is het raak: er zit een kerkuil te dutten.

Verder kijkt niemand naar boven. Iedereen kijkt door de kijkgaten naar het Lauwersmeer. Niemand zit op de houten bankjes, iedereen staat. Er staat een gezin met drie kinderen naar buiten te kijken, ze hebben één roestige verrekijker, ze kennen geen van de vogels bij naam. Watersnippen, brandganzen, zilverreigers, slechtvalken, brilduikers. De vogelaars turen zwijgend door hun telescopen. …

Lees Meer Lees Meer

Op het Noord-Hollandse strand liggen tussen de Amerikaanse zwaardscheden, Amerikaanse boormossels, kokkels en strandschelpen opvallend veel ovale slijkschelpen, ook otterschelpen geheten. Het zijn grote schelpen, ze kunnen wel dertien bij zes centimeter meten. Alleen strandgapers zijn groter en lijken op ze, maar otterschelpen zijn platter en dunner en veel breekbaarder. …

Lees Meer Lees Meer

Door de provincie Groningen begeef ik me noordwaarts. Ik laat de laatste nederzettingen achter me. Door coupures in oude dijken voorbij Westernieland kom ik terecht in ingedijkte landaanwinningsgronden, hompige akkers voor eerappels en bait’n. Dit is de marge van ’s lands periferie. Een weggetje, zo smal en besmeurd met zeeklei dat het met het blote oog nauwelijks waarneembaar is, wijst nóg verder noordwaarts om tegen de laatste dijk dood te lopen. De moderne zeedijk, die als een groene, met schapen bespikkelde verdedigingswal oprijst uit het vlakke land. …

Lees Meer Lees Meer

We lopen door de duinen en pauzeren even. Er klinkt een hoog, helder en afwisselend vogelliedje, het doet aan piepers en leeuweriken denken. Wat is dit ook alweer? Enig speuren levert de zanger op. En zie: daar vliegt hij iets dichterbij om bovenin een vrijstaand boompje te gaan zitten.

De veertjes op zijn achterhoofdje waaien een beetje op. Daardoor lijkt hij op een veldleeuwerik, maar hij heeft zo’n duidelijke, witte wenkbrauw. En zijn staartje is opvallend kort. Een graspieper of graszanger is het evenmin. Ik blader in het vogelboek en o ja, natuurlijk, het is een boomleeuwerik. …

Lees Meer Lees Meer