Altijd lente
Als het in februari zonnig, en het buiten uit de wind aangenaam toeven is, denk je algauw dat het klimaat verandert en dat het lente wordt. En daarin heb je gelijk. Het klimaat verandert en het wordt lente. …
Een trap in het land!
Vorige week werd een zeldzame, hoender-achtige vogel betrapt in een bollenveld tussen Hillegom en De Zilk, vlakbij het toepasselijk genaamde dorpje Vogelenzang. Het betreft een kleine trap. Grote trappen bestaan ook, die zijn zo groot als kalkoenen, maar dan met een spanwijdte van twee meter veertig. Kleine trappen zijn kleiner, maar nog altijd kloeker dan een flinke leghorn. …
Een leven lang zeven stippen
Vorige week heb ik op een frisse, zonnige morgen de nieuwste lading platanenblad weg geharkt. De platanenbladeren zijn afgelopen herfst gevallen, droogden op en zijn blijven liggen als dunne, bruine kartonnetjes. De wind blaast ze tegen mijn haag en de storm duwt ze erdoor. Tot in de zomer vormt zich telkens een nieuwe berg op mijn achterompaadje. Ik overwoog buiten mijn tuin te gaan harken, om de bladerenbron uit te laten drogen, maar alleen al met de stapel van mijn paadje kan ik de groene bak vullen. …
De (twee-na-) beste zanger zingt weer!
Donderdagmorgen werd ik wakker en hoorde ik door het open raam een merel zingen. Het was de eerste merel die ik hoorde zingen, sinds augustus. Een half jaar zonder zingende merel… Maar het halve jaar mét staat voor de deur! Beter nog: is al begonnen. …
Zonder insecten geen vogels
Dat de uitroeiing van insecten slecht is voor de natuur, blijkt dusdanig verrassend te zijn, dat alle dagbladen en vele andere media erover berichten. Onderzoekers van de Universiteit van Sydney analyseerden tientallen inventarisaties en concluderen in het tijdschrift Biological Conservation dat het met insecten alarmerend slecht gaat. Alarmerend voor de landbouw, en voor de natuur. …
Zachte besjes
Het is februari en ik let even niet op of daar zit de klimop vol paarse trossen. Zojuist waren ze nog groen. Prompt zit er een merel bij; hij pikt de trossen los maar trekt zich weer terug – vermoedelijk zijn de bessen nog net niet rijp genoeg. Ik proef zelf een bes maar afgezien van een subtiel bittertje zit er weinig smaak aan. Van binnen is het besje zacht. Er liggen twee kleine gele zaden in een vochtig bedje. In de kiem gesmoord… …
Vliegen in huis
Bij mijn geliefde in huis vliegen vliegen. Geen zwermen, maar enkele. Ik laat er elke dag twee of drie naar buiten, geliefde slaat ze dood. Soms wordt er een gegrepen door de kat. Toch blijven er enkele vliegen vliegen.
Huisvliegen leven niet lang. Met een paar weken is het meestal wel gedaan. Als ze niet door een vogel, wesp, kat, vliegenmepper of stofzuiger worden gedood, neemt een schimmel hen wel te grazen. Dan gaan ze stil zitten en sterven ze. Je zou het een mooie dood kunnen noemen, maar je weet niet wat die schimmels onderhuids aanrichten. Zouden vliegen een vorm van pijn kunnen voelen? …
Klein en bruin met gouden kruin
Er zijn veel kleine bruine vogeltjes, door vogelaars kbv’s genoemd, die op elkaar lijken en door de bladeren scharrelen. Sommige van die zangertjes zijn overigens groenig of gelig. De meeste zijn alleen ’s zomers in Nederland, maar in de winter zijn twee kbv’s extra zichtbaar: goudhaantjes en vuurgoudhaantjes. Ze zijn de kleinste bruine vogeltjes van Europa, maar zijn meer dan klein en bruin. Ze hebben een gouden kruin. Vuurgoudhaantjes hebben bovendien een witte oogstreep. …
Wendbare roofvogelmannetjes
Bij roofvogels verschillen mannetjes en vrouwtjes vaak in omvang. De vrouwen zijn groter. Vooral bij haviken en sperwers is dat grootteverschil groot. Daar zijn door vogelonderzoekers verklaringen voor bedacht, en een daarvan betreft de jacht. Door hun andere formaat jagen ze op andere prooien en beconcurreren ze elkaar niet in hun gezamenlijke territorium. …
Staartmezen
Afgelopen tijd zag ik regelmatig staartmezen, ook in mijn tuin. Meestal gaat dat zo: er naderen bescheiden piepjes, alleen te horen voor wie buiten loopt, jonge oren heeft of zijn middelbare oren spitst. Ik spits mijn middelbare oren en kijk omhoog. Daar zie ik een donzig bolletje met een lange staart, een vliegende lolly, zoals ik geloof Koos van Zomeren ze als eerste noemde. En dan nog één en nog één en soms wel een dozijn. Even zijn ze overal, maar ze zijn altijd zo weer vertrokken, want ze zijn altijd onderweg. Zelfs met vetbollen zijn ze niet tot een langer verblijf te verleiden. …