Koos Dijksterhuis

Geliefde en ik wandelen tien kilometer door de Kennemerduinen. We zijn niet de enigen; het is zondag. De mensen voor en achter ons wandelen even snel, zodat we slechts iedere vijf minuten worden ingehaald door een hardloper. Ik hoor hun getrippel en gehijg naderen en zie hun reflecterend roze hesjes verdwijnen. Ik loop graag, maar hard loop ik alleen als ik een trein moet halen. Ik heb het geprobeerd, maar vind het de hel. Misschien had ik een oogverblindend hesje moeten aantrekken, maar dan nog is het geen doen een verrekijker mee te nemen. En wat is lopen zonder verrekijker? Dan voel ik me geamputeerd.

…

Lees Meer Lees Meer

De droge zomer en herfst waren niet bevorderlijk voor onze paddestoelen. Maar nu het vochtiger wordt terwijl de (nacht)vorst nauwelijks toeslaat, grijpen sommige paddestoelen hun kans om heel lang te blijven groeien.

Donsvoetjes zijn er meer dan andere winters. Ik kreeg een fraaie foto gemaild van een zwam die volgens het bijschrift een donsvoetje was. Maar de zwam groeide uit een boom, terwijl donsvoetjes vooral op houtsnippers groeien. Ik vond de lamellen ook te wijd uiteen staan voor een donsvoetje en zag geen dons aan zijn voetje.

…

Lees Meer Lees Meer

Nu zich wolven in Nederland hebben gevestigd, worden er regelmatig wolven gezien door voorbijgangers. Men weet dan zeker dat het een wolf was, al weet men niet waarom. Op de foto’s staat een hond. Maar in de toekomst neemt de kans op een wolf toe, al blijft ie klein. Een vos is al lastig te vinden.

In De Wijsheid van Wolven, van de Duitse wolvenonderzoekster Elli Radinger (A.W. Bruna, 20,-), lees ik over een wolvin in Yellowstone Park die achterna wordt gezeten door wolven van een andere roedel. De wolvin zal gedood worden, tenzij ze een list verzint. Yellowstone krijgt elk jaar 4,5 miljoen bezoekers en soms staan de wegen vol campers en terreinwagens. Waar iets te zien is, drommen de wildzoekers samen. De wolvin rent naar zo’n mensenmassa en haar achtervolgers durven haar daar niet te volgen. De belagers druipen af; de wolvin is gered.

…

Lees Meer Lees Meer

Nu bijeneters de klimaatverandering hebben ontdekt, broeden ze bijna jaarlijks in Nederland. Dat broeden wordt niet vaak een succes. Voedsel lijkt de bottleneck.

…

Lees Meer Lees Meer

Het nieuwe jaar is begonnen, hopelijk brengt het u geluk. In de natuur begon het tien dagen eerder, rond de zonnewende van 21 december. Dat was de kortste dag, de zon stond ver in het zuiden en schuift nu weer steeds dichterbij. Ik vind dat altijd een fijn idee, hoewel de winter dan juist begint. Zo vind ik het eind juni altijd jammer dat de dagen korter zullen worden.

…

Lees Meer Lees Meer

Ans Bos stuurde een foto van een paddestoel, die als een dienblad gevuld was met glaasjes – een krans van kleine paddestoelen. Een prachtig gezicht maar wat was hier aan de hand? Paddestoelen kunnen beschimmeld raken, of andere zwammen soldaat maken. Had de deze paddestoel last van parasiterende zwammen? Of vormde de paddestoel klonen, die hij of zij op de hoed liet groeien? …

Lees Meer Lees Meer

Terwijl ik 11 december, een koude maar zonnige dag, op Schiermonnikoog grote bonte spechten bekeek, die opgewonden “tjik!” roepend achter elkaar aan donderjaagden, en hoog in de dennen op dode takken inhakten, hoorde Gineke Sietsma op Texel nota bene een specht roffelen! Ze schreef mij dat, omdat ze juist in mijn Handboek voor Natuurwandelingen had gelezen dat grote bonte spechten op zonnige dagen in december al kunnen roffelen. Waarvan akte. …

Lees Meer Lees Meer

Op een beschutte en zonnige plek aan een elzenbosrand zie ik koekoeksbloemen bloeien. Dat is laat! Of zijn ze vroeg? Ik denk laat. Er stonden veel uitgebloeide en afgestorven koekoeksbloemen bij de paar bloeiers; kennelijk de volhouders.

Dagkoekoeksbloemen zijn het, te herkennen aan hun brede, ingekerfde, roze bloemblaadjes. Echte koekoeksbloemen hebben sprietige bloemblaadjes. Avond- en nachtkoekoeksbloemen hebben witte bloemen. …

Lees Meer Lees Meer

Twee weken geleden beleefden ze hun aantalspiek, maar tijdens de kortste dag van het jaar zijn ze nog met genoeg, want zolang het zelfs ’s nachts niet vriest fladderen ze vrolijk door. Of nee, wintervlinders laten zich tijdens de kortste dag nauwelijks zien, maar tijdens de langste nacht des te meer. …

Lees Meer Lees Meer

Wat hebben schattige honden, koeien in een landschap, hangende olifanten en Japanse oorlogspaarden gemeen? Ze zijn door kunstenaars gemaakt en komen uit de krochten van het Groninger Museum. Tot eind maart zijn de museale dieren te bewonderen.

“Grrrom!” heet de expositie, waarin een allegaartje aan kunstwerken is samengebracht met als gemene deler: dieren. De honden en Japanse oorlogsprenten spreken mij minder aan dan de koeien van onder anderen Willem Maris, de aanstootgevende mensaap van Breyten Breytenbach (de Zuid-Afrikaanse schrijver schilderde ook) of de kip uit 1988 van Siert Dallinga. “Huiswaarts” heet dat schilderij en de kip staat op een duintop over zee te turen. Verlangend misschien, wie zal het zeggen. …

Lees Meer Lees Meer