Eén van de gemakkelijkst te herkennen paddestoelen is de gele aardappelbovist. Hij lijkt op een aardappel en als de tijd rijp is, stuiven er bruine stofwolken uit zijn opengebarsten huid: de sporen. Hoezeer deze bovist ook op een aardappel lijkt, eetbaar is hij niet. Daarvoor moet u zijn neef de reuzenbovist hebben. …
Op een winderige dag met felle buien en een nog fellere zon lopen we over Schiermonnikoog. We volgen de Reddingsweg, dat prachtige graspad door de rietvelden. Hier en daar bloeit een echte koekoeksbloem met die sprietige, roze bloemen. De verwilderde appels aan het eind van het pad hangen glimmend te lonken. Ze lijken op golden delicious, maar smaken melig. We slaan rechtsaf, volgen kort het Johannes de Jongpad, het schelpenpad naar de Kobbeduinen. We gaan dezelfde kant op, maar zoeken het Oude Wagenpad. Het moet ergens schuin naar links afbuigen van het schelpenpad. De schelpenbermen staan nog vol bloeiende parnassia en ogentroost. De duinen dragen oranje en rode sluiers van duindoorns, rozenbottels, lijsterbessen en meidoorns. De spreeuwen geven de voorkeur aan duindoorns. Met honderden, nee duizenden bevolken ze de doornige struiken. Bij het wildraster met wildrooster zien we een zijpaadje schuin naar links. Geen wagenspoor, maar een smal pad voor of van het vee. …
Kruisspinnen hangen in hun webben, ik zag ze bezig met het inpakken en leegzuigen van hun prooien: langpootmug, groene stinkwants, waterjuffer, zweefvlieg, vlinder, een andere spin. Eet nou eens een steekmug! Als je de muren en netten van spinrag ziet… Over paadjes, tussen takken, op het gras; overal spinnewebben. Het lijken de fuiken in het IJsselmeer wel. Geen paling uit de IJssel haalt de Waddenzee – palingen halen het IJsselmeer niet eens, het Ketelmeer is al onneembaar met honderden meters lange fuiken langs de oevers. …
Een tabaksfabrikant heeft van de zomer op het strand kleine asbakjes uitgedeeld, als remedie tegen vervuiling met peuken. Het verbaast me dat mensen hun peuken altijd op straat, in de gracht, op het strand gooien. Een peuk van een filtersigaret is van glaswol. Het is ongebruikelijk om je geleegde bier- of wijnglas op het strand te gooien, maar van sigarettenglas spreekt dat voor velen vanzelf. Ik vind dat stom, maar zeg er niets van. Er is al zoveel waar wat over te zeggen valt. …
Half september naar Schiermonnikoog, hopelijk paddestoelen eten. Jaren geleden viel de zomervakantie laat en de herfst vroeg en vond ik er veel grote parasolzwammen. Eter-uit-het-wild Michiel Bussink vertelde dat ze goed smaken met schimmelkaas. Aan één hoed kun je een maaltijd hebben en waar één parasol groeit, staan er meer, tientallen soms. We hopen ’s mans schimmelkaasrecept op Schier te beproeven. …
Als ik ze in de verte, in een flits of in een ooghoek zie vliegen, doen ze me aan ooievaars denken. Dat komt door de witte vlakken op hun vleugels, met de donkere randen. Die zijn donkergroen, tegen het zwarte aan. Verder hebben nijlganzen weinig gemeen met ooievaars. Nijlganzen zijn trouwens geen echte ganzen. Eenden zijn ze ook niet echt, ze hangen er tussenin. Ze staan in het vogelboek tussen andere halfslachtige eendganzen als casarca en bergeend. …
Dwergarend, havikarend, bastaardarend; soms wordt een zeldzame arend in Nederland gezien. De soortenjagers onder de vogelaars snellen dan toe. Het moeten wel wilde vogels zijn. Zeldzame arenden kunnen ontsnapt zijn uit een roofvogelshow of valkeniersvolière. Meestal sliert er dan een stuk riem aan een klauw en glinstert er een pootring. Vooral lannervalken en oehoes zijn meesters in het ontsnappen. Achttien ontsnapte oehoes in een jaar… Hoeveel uilen en roofvogels er in gevangenschap leven, weet niemand. Huishonden staan geregistreerd, roofvogels niet. …
In de jaren dertig toog directeur van de dierentuin in Berlijn, professor Lutz Heck, met zijn broer Heinz aan de slag om tarpans terug te fokken. Tarpans waren wilde paarden die door de bossen en over de steppen van Europa galoppeerden. Ze werden uitgeroeid door mensen. De laatste tarpan stierf in 1887 in de dierentuin van München. De gebroeders Heck kruisten Konikpaarden, IJslandse pony’s en Przewalskipaarden. Hoewel boeren vaak tarpans hadden gevangen om mee te fokken, herschiepen ze uit het genetisch erfgoed geen tarpan, maar wel een wintervast paard dat tegen een stootje kon. Dit Heckpaard werd minder beroemd dan het tien jaar eerder op dezelfde wijze gefokte Heckrund. Toen poogden de gebroeders Heck het oerrund terug te toveren, het in 1627 uitgestorven, oorspronkelijke rund waar al onze runderrassen van afstammen. …
Op www.trouw.nl/groen/opinie/natuurdagboek meldt A.H. Bolthuis dat bij de overbuurvrouw in Uithuizen een zwarte kikker door de tuin liep. Zwarte kikkers zijn er weinig. Waarschijnlijk is het een bruine kikker die rijkelijk bedeeld is met melanine, het pigment dat huid, haar en veer zwart kleurt. Net als bij mensen is er bij veel dieren een beetje variatie in kleur. Bij kikkers ook. Vooral bruine kikkers hebben soms meer of minder melanine. Daardoor kunnen ze wit blijven of zwart worden of geel, roze of oranje. Gitzwarte, sneeuwwitte en sinasoranje kikkers zijn zeldzaam. Een zwarte huid is handig na het ochtendkrieken, want een koudbloedige kikker warmt met een donkere huid sneller op in de zon. Tijdens een hittegolf heeft zo’n zwarte bruine kikker er echter maar weinig aan. En melanine schijnt een vrij kostbare kleurstof te zijn waarvoor een bovengemiddelde conditie nodig is. …
Toen ik afgelopen april drie keer per week in de Oude Schicht naar Flevoland rammelde, leerde ik als geen ander de bermen van de A-6/A-7 kennen. Ik schreef daarover in het Natuurdagboek. Mij viel een doodgereden blauwe kiekendief op, die één vleugel als een baken opgestoken hield. De vogel bleef er drie weken op dezelfde manier bij liggen. Ik had verwacht dat kraaien, aaskevers of maden het karkas sneller zouden wegwerken. Maar het was koel en droog en de kiekendief werd door de maaimachine van Rijkswaterstaat ontleed. …