Koos Dijksterhuis

Omroep Flevoland wil vanwege het chique maar spotgoedkope boek Jong & Wild over de Flevolandse natuur een interview voor tv, radio en internet en dat allemaal in één klap. Ik ben gevleid en stel de Stille Kern van het Horsterwold voor.

Boswachters van Staatsbosbeheer zeiden me telkens dat het Horsterwold het grootste loofbos is van West-Europa. Toen ik preciezere informatie vroeg, bleef men die schuldig. Wat is bijvoorbeeld West-Europa? Hoort Noorwegen daarbij? Spanje? Zwitserland? Maar goed, het grootste loofbos van Nederland is ook al een hele eer. Zolang de Veluwse naaldbossen zich niet verloven, staat het Horsterwold op 1. …

Lees Meer Lees Meer

De wind raast ijzig uit het noorden. We lopen met het bos in de rug en de winterzon in het gezicht, maar die wind jaagt dwars door onze kleren. In het bos wandelen is er niet bij, of je moet de verbodsborden van het Ministerie van Justitie negeren. Het bos omsluit de gevangenis in Veenhuizen, ten westen van Assen. Een goede plek voor kruisbekken wier gele en rode buiken in de boomtoppen door de lage zon in vuur en vlam gezet worden. Maar we horen en zien alleen twee vinken en wat koolmezen en staartmezen. De laatste verschijnen plotseling en schieten overal boven ons door de kale takken van een kruin. Wee het insectje dat zich in de schors niet heel goed heeft verstopt. …

Lees Meer Lees Meer

Op heiden en zandverstuivingen en in de duinen staat soms een eenzame grillige grove den. Een mooi gezicht. Grove dennen maken geen probleem van voedselarme zandgrond. Ze zijn in vervlogen tijden gekapt en uitgeroeid, en vervolgens weer aangeplant om de woeste gronden van iets bruikbaars te voorzien, grenenhout, en om de stuifzanden vast te leggen. De aanplant begon in de zestiende eeuw, voor hout om schepen van te maken. De V.O.C.-mentaliteit joeg complete wouden naar de zeebodem. Grove dennen waren met hun tientallen meters hoge stam handig als masten. Van dennenhars werd terpentijn gemaakt en teer voor op de scheepsromp. …

Lees Meer Lees Meer

Tegenover hotel Van der Werff op Schiermonnikoog verzamelen zich ‘s namiddags tientallen kauwtjes in de boom. In de kruin met honderden takken is plaats genoeg voor iedereen. Toch is het een gekrakeel van jewelste voor alle kauwtjes zitten. Er wordt geklieuwd bij het leven. Elk kreetje klinkt eender, maar de kauwtjes zullen er vast van alles in horen dat mensen ontgaat. Tjonge, wat gebeurt er veel! …

Lees Meer Lees Meer

De meeste mensen hebben wel eens van barnsteen gehoord en weten dat het fossiel hars is. Hars is bomenbloed, we kennen het vooral als het kleverige goedje uit naaldbomen. Waarschijnlijk was barnsteenhars vloeibaarder en kwam het uit cipresachtige bomen. Het stamt uit vervlogen tijden, toen Scandinavië een subtropische klimaat had en op de plek van het huidige Zweden een enorm barnsteenbos stond. Dat was in het Tertiair, de periode tot 65 miljoen jaar geleden. …

Lees Meer Lees Meer

De Waddenzee staat tegen de dijk van Schiermonnikoog en knabbelt aan de oude steiger. Na twee dagen dooi ligt de steiger nog aardig vol ijsschotsen. De jachthaven is ontmanteld voor de winter. Het slibdepot is nog bevroren. We zakken er niet in weg. We hopen er fraters te zien zwermen, of sneeuwgorzen, of strandleeuweriken. Maar die zien we niet. …

Lees Meer Lees Meer

Het mist, het is windstil, het vriest, dus dat betekent ijzel. De maan is nieuw, maar achter het huisje is het niet eens zo donker. Er ligt een dik pak sneeuw en de houtsingel is gecoat met berijpte sneeuw. Een goudplevier fluit, ganzen gakken, dan is het stil. Tjonge, wat is het stil. Er razen geen F-16’s over, er gieren geen trekkkers over het land, er jakkert geen taxi door de polder, er joelen geen Tox Bar-gangers, er dreunt geen garnalenkotter op zee. Zee! Ja, ik hoor de zee, een achtergrondruis die de stilte benadrukt. Zoals de vage lichtbundel van de vuurtoren de nacht benadrukt, als hij de boomtoppen streelt. …

Lees Meer Lees Meer

Van paal 10 op het Oosterstrand van Schiermonnikoog volgen we het Waterstaatpad. Dat ligt halverwege de helling van de stuifdijk, die ooit werd gestort ter bescherming van de kwelder en die zich met de jaren gesetteld heeft als een heuse duinenrij. Vanaf het pad overzien we de kwelder tot de Kobbeduinen. …

Lees Meer Lees Meer