Ik heb over een daad gefantaseerd
Met vlaggen, uniformen, demonstraties
Met kale koppen, leuzen, neonazi’s
Ik heb ze uit de weg gemitrailleerd
Ik zit niet op de schietstoel in zo’n school
Ik heb nochtans ook wel eens wat geleerd
Ik doe het niet, ik denk: het is verkeerd
Waar koop ik in de vrede zo’n pistool?
Boterbloemen kunnen de tuin overwoekeren met hun netwerk van bovengrondse wortelstokken. Ze bloeien laag als het gras kort is of de grond kaal, ze bloeien hoog als ze boven concurrerend groen willen uitsteken. Mooi zijn ze, die eigele boterbloemen, hoe gewoon ook. Toch is het altijd leuk om een bijzondere boterbloemsoort te vinden. Aan het water vond ik laatst de blaartrekkende boterbloem. Die zet het je met blaren betaald, als je hem zou plukken.
Zodra de buien wijken en de Thames schittert in de middagzon, ontvluchten we de tjokvolle Tate Modern. We passeren een kraampje met twee in legergroene poncho’s gehulde lieden. Ze stallen vogelboeken uit en een bordje van de RSPB, de Britse Vogelbescherming. Een paar meter verderop fixeert een derde vogelbeschermer een kleine telescoop. Hij richt de kijker op de top van de stenen toren van het museum. Hoog op een richeltje blijkt een bijzondere stadsvogel te zitten: een slechtvalk. …
Rotsplanten op grachtwanden, rotsvogels op gebouwen – het is verrassend hoeveel natuur er in grote steden te zien is. Op bezoek in Londen lonken we naar wilde bertrams en andere bloemen in kleine stadsparken die steevast omheind zijn en geboeid in enorme hangsloten. Private property.
We wandelen over de Embankment van Pimlico naar de Big Ben. Het is eb in de Thames, de lindeboemen bloesemen, maar veel meer dan duiven en meeuwen zien we niet. En dat terwijl Londen een naam heeft op te houden: vossen, ja, zelfs dassen huizen in de metropool.
Op het platteland bejagen Engelsen de vos en boet het voedselaanbod in aan veelzijdigheid. In de stad is geen drijfjacht, en schuilplaatsen genoeg: een vos hoeft maar tussen de spijlen van zo’n members-only-park te glippen. En voedsel in overvloed. Mensen kopen en bestellen zoveel, dat ze veel weer weggooien. Mensen zijn daarmee zo vertrouwd geraakt, dat ze zichzelf definiëren als consumenten.
In de uitkijkhut waar we overnachten moeten we uitkijken voor de zwaluwen. Er fladderen er zes rond. Twee ouders, vier jongen. Er zitten twee nesten op plafondbalkjes. De zwaluwen zijn al uitgevlogen. Althans, een eindje.
Ze verlaten de hut nog niet. De ouders wel, die vliegen in en uit, af en aan. Ze halen vliegen, muggen, vlinders en wat niet voor gevleugelds en geleedpotigs in huis. Als ze naar binnen willen, schrikken ze van onze hoofden voor het kijkgat. Maar er zijn kijkgaten zat. …
Overal in Nederland hoor je motorgeronk, maar toen ik laatst door een natuurgebiedje wandelde, zwol dat geronk alarmerend aan. Ineens dook er een trekker op van achter de bosrand. De trekker koos het pad aan de overkant van het kanaal waarlangs ik liep. Dat kanaal is gegraven als deel van het nog jonge natuurgebiedje, op de grens tussen stad en stadsnatuur. Er ligt een ecologisch gebouwd wijkje, met ecologisch groenbeheer. …
Die bever toch. Hij of zij scharrelde de snelweg over, stuitte halverwege op een betonnen muur van een meter hoog, keerde terug en… De A-28 uit Groningen heeft tegelijk met straatverlichting (klimaatbeleid) tien kilometer beton op de middenberm gekregen. Zonder maar een enkel vluchtgaatje.
In sommige wegbermen, in de duinen en in veel tuinen bloeit nu muskuskaasjeskruid. Het is een roze, soms wit bloeiend kaasjeskruid met smallere blaadjes dan groot kaasjeskruid. Kaasjeskruid wordt door kwekers en ervaren tuinierders vaak malva genoemd, de Latijnse familienaam. Malva’s zijn geliefde en gemakkelijke tuinplanten. Ze zaaien zichzelf uit en bloeien de hele zomer en nazomer met veel bloemen. Ze verdwijnen ’s winters maar bloeien in de lente weer op en zijn in trek bij vlinders. Kaasjeskruid heeft veel donkerder bloemen dan muskuskaasjeskruid oftewel muskusmalva. Ook die malva’s in de berm zijn waarschijnlijk door een groendienst gezaaid. De planten komen ook in het wild voor en de gekweekte verwilderen gemakkelijk. …
Juli is een mooie tijd om krombekstrandlopers in hun vurige zomerkostuum te zien: roodbruin. Op de Waddeneilanden strijken ze in kleinen getale neer. Ik zie ze wel eens in de poelen die bij eb op de grens van strand en wad achterblijven. Dat is niet zo eenvoudig, want die poelen gaan schuil achter duintjes, de krombekstrandlopers ook. Ook kunnen er bonte, drieteen- en kanoetstrandlopers rondlopen, en bontbekplevieren. Krombekmannetjes laten hun vrouwtjes in de steek, zodra de kuikens uit de eieren zijn. Ze reppen zich zuidwaarts waar ze het eerst komen en het eerst malen. …
Vroeger bestonden er speedboten: snelle motorbootjes. Maar die zijn veuls te sloom voor de moderne tijd. Speedboat is weliswaar Engels, maar ouderwets en onthaast Engels, tegenwoordig doen we het niet voor minder dan powerboats. Daarmee wordt geracet over het water. En omdat die dingen een vreselijk lawaai maken en de stuurlui door hun snelheid en opspattende water geen zwemmers kunnen zien of ontwijken, gebeurt dat racen daar, waar geen mensen te water gaan. In de natuur dus, en wel op de Waddenzee.
Want waar hebben we natuur, landschap, rust en ruimte anders voor dan voor een decor van attracties! …