Tot mijn verrassing zie ik bossen lepelblad bloeien, aan de oever van een kanaal in één van de modernste weidegebieden ter wereld. In de Wieringermeer, onder de rook van de A-7, bij het landbouwindustrieterrein Agriport.
Die bossen lepelblad vind ik, als ik naar de oever van een kanaal loop, om te zien welke eenden daarin zwemmen. Kuifeenden. …
In Callantsoog zit een pelikaan. Een roze, ook wel witte pelikaan genoemd. Hij zit er al sinds eind oktober. Vogelaars stroomden toe om de enorme vogel af te vinken op hun vinkenlijst. Nu komt er geen vogelaar meer, de pelikaan lijkt blij met de onverwachte aandacht van drie bezoekers. Ik ben met twee oude vrienden aan het vogels kijken in Noord-Holland. …
In het bos zag ik aronskelken bijna bloeien. In mijn tuin bloeien ze nog niet bijna. Wel tiert hun blad welig. Die bloemen fascineerden mij als kind al. Ik vond ze niet zozeer mooi, als wel apart, met die bekervormige bloem en die op een rups lijkende bloeikolf. De bloemen roken niet lekker, ze stonken. En ze stinken nog steeds.
Over smaak valt te twisten, maar dat smaken verschillen, staat wel vast. Vliegen vinden aronskelken juist heerlijk geuren. Nu vinden vliegen wel meer dingen onweerstaanbaar aantrekkelijk, die wij juist walgelijk vinden. U denkt nu natuurlijk direct aan de stinkzwam. …
Schubert, Beethoven en Mendelssohn maakten hun luisteraars wijs dat sommige van hun composities door de nachtegaal geïnspireerd waren. Ook Léo Delibes en Albert Roussel deden of ze een nachtegaal naspeelden. De eerste, een romantische componist uit negentiende-eeuws Frankrijk, maakt er een liefdeslied van, met een afloop in mineur. De nachtegaal mag dan elk jaar terugkeren, de liefde gaat voorbij, meende hij. Nachtegalen gaan gemiddeld echter slechts twee jaar mee. Daar had Delibes vast van opgekeken. …
Paardenbloemen zijn dé bloemen van april en begin mei. Geleidelijk aan veranderen de geel bespikkelde velden en bermen velden en bermen met zilvergrijze pluizenbollen.
Ook mooi.
In de tuin zijn paardenbloemen niet weg te krijgen. Jarenlang voerde ik de bladeren aan de konijnen en cavia’s, maar die zijn dood. Ze konden er trouwens niet tegenaan knagen. Zo dol waren ze trouwens niet op paardenbloemblad. Paardenbloemen heten tenslotte ook geen konijnen- of caviabloemen.Liever aten onze kleine grazers het klaverblad, dat op het verschralende gras steeds talrijker werd. …
Met een paar oude vrienden ga ik vogels kijken. Dit keer valt de kop van Noord-Holland in de prijzen. Ik stel een dagje soortenjagen voor: op internet kijken waar zeldzaamheden gezien zijn en proberen ze te vinden.
We spreken af in Medemblik, bij de Amerikaanse oeverloper. Dat is de Amerikaanse neef van onze eigen oeverloper. Oeverlopers lopen met wippende staartjes langs de oever. De Amerikaan heeft geen witte, maar een gevlekte buik. We zien hem niet, maar dat geeft niks, want dankzij de ongeziene zeldzaamheid ontdekken we een mooi gebied langs het IJsselmeer. …
De rouwmantel is een prachtige vlinder die tot vijftig jaar geleden in Nederland voorkwam. Soms zwerven rouwmantels nog vanuit Zuid-, Noord- of Oost-Europa ons land in. In 1995 en in 2006 kwamen er zelfs zoveel rouwmantels, dat er van een invasie gesproken werd. De vlinders kunnen in holle bomen of andere beschutte ruimtes overwinteren en vliegen dan in april en begin mei weer rond. …
Metgezel en ik wandelen om het Twiske, een in de weilanden ingericht recreatiegebied bij Oostzaan. Rondlopend blijven we op het dijkje, en hebben we een aardig uitzicht. Het is een zonnige vrijdag, er zijn wandelaars, fietsers en hondenuitlaters. De eerste bootjes pruttelen voorbij.
Metgezel zou wel eens een blauwborst of een ijsvogel willen zien, en de kans op deze kobaltblauwe schoonheden is groot. Maar als je rekent op vogels waarop de kans groot is, zie je ze vaak niet. …
Het wemelt van de rietzangers in de rietkragen langs de veenweiden bij Den Ilp, Waterland. Vlak boven Amsterdam is het oude, Hollandse cultuurlandschap nog aardig intact. Zo intact, dat je er vanuit het bezoekerscentrum alleen per bootje inkunt, op een korte wandeling na, deels over een houten brug, heen en weer naar een vogelkijkhut. …
In het loofbosje waar ik wandel zijn de boomklevers in de weer met elkaar versieren, verjagen, met territoria en boomholten. Ik zie ze soms achterelkaar aan vliegen door de kale kruinen van enorme beuken. Ik zie er af en toe een langs een stam omhoog kleven. Blauwgrijze rug, oranje buik, zware zwarte snavel. Een boomklever heeft wel wat van een ijsvogel. Maar een ijsvogel zal nooit tegen een boomstam opklimmen. Een boomklever wel. …