Koos Dijksterhuis

Het zonnige weekend brachten wij door op het strand van Schiermonnikoog. Op de warmste vakantiedagen zijn de drukste delen van dat strand even vol badgasten als het strand van Zandvoort op een dinsdagmorgen in oktober. Ruimte zat voor graafwerkzaamheden in de waterlijn, voor schelpen zoeken en voor zwemmen. Het zeewater is geen drab van menselijke uitscheidingen onder een vlies zonnebrandolie. Wel ligt er vuilnis in de vloedlijn, maar dat ligt in alle vloedlijnen op de wereld, van noord- tot zuidpool. …

Lees Meer Lees Meer

Laatst stond er in Trouw iets over muggenoverlast, met een opmerking over een natuurlijke vijand van muggen. Die vijand zou zijn: “de tor”. Kennelijk leeft de tor in het water. Daar leven muggenlarven althans.

De tor. Torren of kevers zijn de grootste diergroep ter wereld. De Engelse bioloog John Haldane merkte in een theologisch debat in 1959 op, dat God wel extreem verzot op kevers moest zijn geweest, aangezien Hij er zoveel van had geschapen. Haldane verwierf enige roem met deze uitspraak, die in ieder boek over kevers wordt aangehaald. …

Lees Meer Lees Meer

Hoewel sommige vogels nog op de eieren zitten, is het nu de tijd van kuikens. Jonge vogels, nog maar pas uit het ei en uit het nest, zijn vaak al even groot als hun ouders. Alleen hun kleur is soms nog niet dezelfde. De jonkies zijn nog niet bezig met partners versieren en hoeven er dus nog niet op hun verleidelijkst uit te zien. Integendeel, opvallende kleuren zijn gevaarlijk. Een grauwe tint, zoals de jonge kwikstaart op de foto, is wel zo praktisch als schutkleur. …

Lees Meer Lees Meer

Na de storm vinden we op het strand van Schiermonnikoog minder vreemde kostgangers dan we verwachten. Een zeesterretje, een zwemkrab en een paar zeeanemonen; dat is het wel.

Zeeanemonen staan meestal op harde ondergrond. Een scheepswrak bijvoorbeeld, of gezonken scheepslading. Of de paal van een windturbine. Of een rots of lege schelp. Of een door Greenpeace in zee gegooide steen. Paardenanemonen zijn een algemene soort. Die zijn bordeauxrood. …

Lees Meer Lees Meer

“Het is merkwaardig dat een muis een hele den voor zijn maaltijd kan gebruiken door in het rond te knagen in plaats van verticaal”, schrijft Henry Thoreaux in zijn legendarische verslag Walden over zijn twee jaar in een boshuisje. Een leuke observatie, die Thoreaux meteen verklaart: “misschien is dat nodig om deze bomen uit te dunnen, die te dicht opeen groeien.” …

Lees Meer Lees Meer

Paddestoelen horen bij de herfst. Ze zijn er ook vooral in de herfst. Dat heeft drie redenen. De belangrijkste is dat de meeste paddestoelen van dood, rottend, organisch materiaal leven. En er gaat in de herfst veel meer dood dan anders, de herfst is het seizoen van de vergankelijkheid. De een z’n vergaan is de zwam z’n bestaan. …

Lees Meer Lees Meer

Je zou zweren dat het een soort distel is, met zijn distel-achtige bloemen en zijn stekelige bladeren waaraan je je blote voet pijn kunt doen. Want die stekels zijn scherp en de bladeren leerachtig en stevig. De plant heet ook distel. Toch is de blauwe zeedistel geen distel, maar een schermbloem. …

Lees Meer Lees Meer

Blauwtjes, witjes en groentjes zijn vlinders. Geeltjes zijn er ook, maar die noemen we citroenvlinders. Blauwtjes zijn helderblauw, althans, de mannetjes. De vrouwtjes zijn bruin met oranje, zwarte en witte vlekken. Ook mooi.

Icarusblauwtjes zijn de algemeenste blauwtjes. Ze zijn genoemd naar de mythologische Griek, die met zijn vader Daedalus vliegend uit Kreta ontsnapte, met zelfgeboetseerde vleugels van was. Tijdens hun vlucht vloog de jongen te hoog. In de zonnewarmte smolten zijn vleugels. Icarus stortte neer en doofde sissend in zee, waar het eiland Ikaria ontstond. Daarheen werden na de Tweede Wereldoorlog de communisten verbannen, die niet in de gevangenis zaten. Pas bij de verkiezingen van 2011 verloren de communisten er de absolute meerderheid. …

Lees Meer Lees Meer

Fietsend naar en van de stad langs een iets langere route, die ik soms voor de afwisseling neem, zie ik gele bloemen aan de waterkant. Ze staan op de stenige kade van een meer. Ook aan de overkant van de weg zie ik zulke bloemen, in een kantoorvijver. Vorig jaar had ik ze ook al gezien. Ik ken de bloemen niet.

Ik neem zelden mijn camera mee naar de stad, maar mijn telefoontje wel en tegenwoordig fiets ik in de vaart der volkeren – mijn telefoontje beschikt over een alleszins acceptabel fototoestel. Ik kiek de planten en kan thuis op ouderwetse wijze boeken doorbladeren, met de foto’s onder handbereik. …

Lees Meer Lees Meer

Metgezel en ik wandelen door de duinen. Het is al laat, en om de geplande vijftien kilometer voor donker te halen, zet metgezel er een verrassende vaart in. Ik kan haar maar net bijhouden zonder te hollen, en blijf bij iedere bezienswaardigheid alarmerend achter. …

Lees Meer Lees Meer