Toen wij bijna twee jaar geleden ons huis betrokken, viel het ons op dat het aangrenzende gras van de buren vol met molshopen zat, terwijl ons gras ervan gevrijwaard bleef. Het leek alsof een ondergronds voortdenderende mol op de perceelgrens terugdeinsde. Bovengronds is het één groot grasveld, maar vlak onder de grond vonden we een blauw gecoate elektriciteitsdraad, een barrière die zo’n eeuwig ronddrenzende grasmaaier tegenhoudt. Zouden de mollen van de buren die elektriciteit voelen?

Nu troffen we van de vorige bewoners een garage vol vergif aan, tegen allerlei levensvormen. Mossen, paddenstoelen, wilde planten, slakken en insecten werden kennelijk als de vijand beschouwd, die met chemische wapenen bestreden diende te worden. Er zat zelfs een lading DDT bij, dat al sinds 1969 verboden is.

Het huis stond twee jaar leeg, en wij voerden een natuurvolgend en -stimulerend tuinbeleid. We sloten vrede met de levensvormen, en brachten alle vergiften naar de door lieden in witte pakken beheerde afdeling van de stort. De zakken kunstmest gaven we weg via een weggeefhoekje op internet en de maairobot begaf het, vreemd genoeg kort nadat ik de eerste spa in de grond stak, waarbij ik onbedoeld die blauwe draad doormidden stak.

Inmiddels hebben mollen de grens tussen beide tuinen gepasseerd. Of het door de weggesjorde draad komt, of door een herstelde wormenstand weet ik niet, maar ons gazon wordt nu ook overhoop gehaald. Zeker in de koude januarimaand was de mol actief.

Je zou zeggen: ga toch in winterslaap. Maar nee, ze worden dan juist actiever. Niet om door de inspanning warm te worden, al denk ik dat ze met die kou wel meer wormen lusten. Net als die wormen verlaten ze de bevroren bovenlaag naar diepere gronden. Daardoor hebben ze ineens veel aarde te lozen. Vandaar dat er in ijzige velden vaak veel molshopen liggen.

De meeste mensen krijgen een rood waas voor ogen van een niet-egaal strak groene grasmat, en gooien alles in de strijd tegen die koddige beestjes. Uiteraard is er ook vergif tegen mollen. Wel oppassen dat uw kat of hond het niet binnenkrijgt.

Wij gebruiken molshopen om wilde bloemen op te zaaien. Rulle, kale aarde – daar ontkiemen ze wel. En een beetje zandig reliëf, met een warme zonzijde, is fijn voor zandbijen en graafwespen.

(Natuurdagboek Trouw, maandag 2 maart ’26)