Als kind zag ik vaker een eekhoorn dan als volwassene. Ik zat als kind ook vaker in een bos waar eekhoorns leefden. Maar sinds twee jaar loop ik wekelijks door bossen waar ze voorkomen. Ik zie ook weleens een eekhoorn, maar bepaald niet vaak. Ik vind het altijd een feestje.

Ze schijnen inderdaad achteruit te gaan, al wordt hun aantal al geruime tijd op 25 duizend geschat. Je kunt als soort misschien maar beter achteruitgaan, want wie het voor de wind gaat wordt door de mens bestreden: wolven, ganzen, ratten.

Onze rode eekhoorns met hun prachtige pluimstaart hebben last van losgelaten of ontsnapte exotische eekhoornsoorten die als huisdier gehouden zijn. Die kunnen ziekten dragen en beconcurreren rode eekhoorns om voedsel. Dat voedsel: beukennootjes, dennenappels, noten en eikels, schijnt minder vaak in grote hoeveelheden voor te komen, in een zogenoemd mastjaar. Een tijdje nam de havik toe, die wel eens een eekhoorn vangt, maar die is ook weer op z’n retour. Boommarters kunnen wel huishouden onder eekhoorns.

Maar zo niet de belangrijkste, dan toch één van de belangrijkste doodsoorzaken voor eekhoorns is de automobiel. Eekhoorns kijken niet eerst naar links, rechts en nog eens naar links. Ze steken zomaar over. En blijkt er dan een auto aan te stormen, dan neigen eekhoorns naar een abrupte stop en maken ze zich klein.

Mijn geliefde en ik reden Eelde binnen en zagen aan de rand van de weg een eekhoorn liggen. Geliefde stopte in de berm, stapte uit en bracht het beestje mee. Het was nog warm en heel zacht. Het lijf was prachtig intact maar een band had over de neus gereden: een bloederige brij. Een oog was uit zijn kas geperst.

Aan de tepels was te zien dat het een zogend vrouwtje was. Eekhoorns kunnen wel acht jongen krijgen. Het kroost van deze eekhoorn zal, verlangend naar hun moeder, in het nest creperen.

Verkeersslachtoffers vervullen mij altijd met een sterk gevoel van machteloze spijt. Wat een zinloze en treurige dood. De zoveelste manier waarop wij mensen andere dieren dwars zitten.

We hebben de eekhoorn in de tuin begraven, in de buurt van de kat, de kip en de merel.

(Natuurdagboek Trouw, vrijdag 5 juni ’26)