Net als vorig jaar zocht ik in mei op Schiermonnikoog naar aardbeivlinders. Of: naar een aardbeivlinder, want één zo’n beestje zou mij al heel blij maken. Net als toen bezocht ik alle bloemrijke duinvalleien waar ik kans dacht te hebben. En net als vorig jaar dacht ik na tientallen gamma-uiltjes, mi-vlinders, Icarusblauwtjes, hooibeestjes en een paar Jacobsvlinders eindelijk beet te hebben…

De duinvalleien waar ik zocht waren vochtige, kalkrijke plekken, waar het kwelwater nog niet opgedroogd was in de dagenlang door geen wolk belemmerde zon. Er bloeiden orchideeën, brede ereprijs, kleine ratelaar, egelboterbloem, Spaanse ruiter, echte koekoeksbloem, rolklaver, wateraardbei en tormentil. Op de zandige duinhellingen eromheen grepen dauwbramen met hun uitlopers om zich heen.

De naam van de vlinder doet vermoeden dat wateraardbei een gewaardeerde plant is, maar eitjes zetten de vlinders liever af op tormentil en dauwbraam. Tormentil heeft gele bloempjes met vier kelkblaadjes, geen vijf zoals boterbloemen. De vochtige en trouwens ook de opgedroogde valleien waren geel bespikkeld met tormentil.

Aardbeivlinders heb ik ooit gezien op een blauwgraslandje in Zuidoost-Friesland, maar van Schiermonnikoog kan ik me geen vondst herinneren. Toch huisvest het eiland één van de vier grootste populaties van Nederland. Ooit waren er veel meer, maar zoals zoveel vlinders zijn ook deze tot een griezelig laag niveau achteruit gekacheld.

Mannetjes aardbeivlinders verdedigen hun territorium vanaf een hoge bloem of grashalm, las ik bij de Vlinderstichting. Die moeten toch te vinden zijn? De vlinders zijn er van april tot juni en pieken half mei. Misschien was ik te laat: eind mei. Zowel vorig als dit jaar liet ik me van de wijs brengen door een grijs met wit vlindertje, maar dat bleken bij nadere inspectie klaverspanners te zijn. Die nachtvlinders vliegen ook overdag. Ze zijn zeer algemeen, komen in heel Nederland voor en pieken behalve in mei ook in juli en augustus. En ze zetten eitjes af op klavers en verwanten.

Geen aardbeivlinder dus. Volgend jaar maar weer eens zoeken.

(Natuurdagboek Trouw, donderdag 4 juni ’26)