De grutto’s hebben jongen, maar hun rosse neven zijn nog niet eens in hun broedgebied aangekomen. Op weg van Afrika naar Lapland en Noord-Rusland pleisteren rosse grutto’s nog in de Waddenzee om op te vetten voor de laatste etappe.

Op het wad stappen ze rond, de oranjerode mannen en hun bruinige vrouwen. Bij hoog water overvloeden ze op weilanden, waar ze larven uit de grond vissen. Alleen zijn de ontwaterde en met mestinjectors opengereten weilanden uitgedroogd. De larven zijn dieper weggekropen en de vogels krijgen hun lange snavels niet in de harde grond.

De rosse grutto is één van de trekvogelsoorten die door onderzoekers van het Nederlands Instituut voor Zee-onderzoek NIOZ wordt onderzocht. De vogels worden daarvoor uitgedost met gekleurde plastic pootringetjes. Geen vogel krijgt dezelfde kleurencombinatie van ringen en zo is iedere vogel als individu herkenbaar.

Tenminste, als die vogel er even voor gaat zitten, pardon staan. Ik ben een dag op Texel en wandel naar de Slufter. Door het ondiepe water van een slenk loopt een rosse grutto met me mee. Haar poten komen soms net hoog genoeg boven water om door de kijker te zien dat ze kleurringen heeft, maar welke ringen precies, en aan welke poot precies is niet te zien.

Na een tijd bereikt ze de oever en stapt ze erop. Nu komen haar stelten in beeld. Ze draagt twee witte en drie gele ringen, waarvan één een vlaggetje is. Ik maak een foto en vergroot die, zodat – nog best lastig – te zien is dat de vlag onderaan de rechterpoot zit.

Van Job ten Horn van het NIOZ hoor ik dat deze vogel met ringcombinatie Y8YWWY in 2005 op Texel geringd is door Catharinus Monkel. Ze werd in mei 2010 teruggezien in de Vendée, aan de Franse kust, en in de herfst van dat jaar bij Griend. In mei 2012 en mei 2013 hing ze rond op het wad bij Oudeschild op Texel. En nu duikt ze na vier jaar op in de Slufter.

Informatie over onderzoek naar rosse grutto’s en andere trekvogels: teampiersma.org.

(Natuurdagboek Trouw woensdag 17 mei 2017)