De zon schijnt maar even, of daar inspecteren al twee eksters een nest van vorig jaar. Zwart-witte schoonheden, op-art, tegen een blauwe lucht. Lage zon laat de witte buiken blinken en zet de boomtakken in een rosse gloed. In de kruin hangt een takkenbos, een wirwar van een meter hoog en veertig centimeter breed. De eksters fladderen eromheen, hippen erop, trekken eraan en floepen naar binnen. Door de zijkant. Zo’n oud, verwaaid eksternest zit niet op slot, het is een luchtig nest. …

Lees Meer Lees Meer

De vlier bot uit. Het jonge vlierblaadje op de foto steekt als een handje uit de stam. Bijna had ik geschreven: graait en gretig, maar dat maak ik ervan omdat ik zelf gretig naar de lente graai. Zo’n vlierblad graait niet en is niet gretig, het maalt om alles, het groeit omdat het warmer wordt en de tijd rijp is, blad noch boom heeft er invloed op. Toch lijkt dat vlierhandje er zin in te hebben en daar gaat het om, volgens L.F. Céline. Het gaat, zei hij, niet om de zin van het leven, maar om de zin in het leven. …

Lees Meer Lees Meer

Pinguins verwierven faam met hun koesteren van hun ene ei. Moeder en vader houden het na elkaar een hele tijd warm in de poolwinter. Pinguins zijn daardoor populair bij mensen die het gezin promoten als hoeksteen van de samenleving. Maar de brandgans overtreft de pinguin verre in dat hoeksteenschap. …

Lees Meer Lees Meer

Op een strandje in Bretagne kruipt een reuzenkever uit zee. Hij krabbelt door het zand langs een steigertje strandopwaarts. Hij is nat en zout en loopt zo stram en langzaam, dat ik niet verbaasd ben dat hij struikelt, valt en op zijn rug blijft liggen. Ik zet hem overeind en hij ploetert dapper verder. Dochter en zoon zitten erbij en kijken er gefascineerd naar met een mengeling van meeleven en afgrijzen. We zijn even met iets anders bezig en zien hem al niet meer. Of toch, daar glimt iets in een spleet tussen de stenen onder het steigertje. Het is de kever. Een vliegend hert. …

Lees Meer Lees Meer

Heeft u wel eens hoofdluis gehad? Ik wel. Wie schoolkinderen heeft, krijgt een keer hoofdluis. Alle lakens in de was, pyjama’s, jassen en knuffels. Wat niet in de was mag, moet dagen in de vriezer. Haren borstelen was toch een kwelling. Je kon de haren doorweken met antiklit, een soort kikkerdril, de borstel bleef er zich in vast zetten. Krijg daar eens een luizenkam door! …

Lees Meer Lees Meer

Of u al een putter had horen zingen, vroeg ik. Meerdere lezers hoorden putters. Ook een zingende lijster werd gemeld. Kan, al worden merels ook vaak lijsters genoemd. De merel is net als de zanglijster lid van de lijsterfamilie. Arthur Belmon zag vergrijzende kokmeeuwen die alweer hun zomerse, zwarte kap krijgen. Jeanette Essink meldt het eerste muzikale stroomversnellinkje van de heggemus, dat kleine, slanke bruin-grijze vogeltje dat geen familie is van de mussen. Zij zag ook een crocus paars bloeien en een winterakoniet (geel). …

Lees Meer Lees Meer

Over de weilanden bij het Zuidlaardermeer zweven deze winter enorme roofvogels. Zeearenden zijn de grootste vogels van Nederland. De vrouw althans, met haar spanwijdte van twee meter veertig. Haar man is kleiner maar toch nog een meter of twee. In kranten en bladen staat steevast dat vogelaars de zeearend een vliegende deur noemen. Maar vogelaars zeggen dat omdat ze het in de bladen lezen. eergisteren stond het weer in Trouw. Een zeearenddame meet van kop tot staart weliswaar een meter, maar haar vleugels zijn een stuk smaller dan de breedte van een deur. Daarbij vliegen zeearenden niet vaak. Meestal zitten ze maar wat. Dagelijks een reepje van een dood dier scheuren, af en toe een gans, meerkoet of karper grijpen en dan weer verder suffen en uitbuiken. De zittende deur. …

Lees Meer Lees Meer

In Haren is een boerderij opgeslokt door een woonwijk. De boerderij heeft nog een fors erf, waarop hoge knotbomen staan. Het zijn linden. Linden zijn erfbomen bij uitstek. Als ze op zes, zeven meter hoogte geknot zijn, vormen hun grillige vormen een spookachtige verdedigingslinie voor de boerderij. ’s Zomers gaat die boerderij al helemaal schuil achter het dichte gebladerte. Een rijtje geleide linden is een uitstekend wind- en zonnescherm. Maar het snoeien van leilinden kost veel meer tijd dan het knotten. Daarom konden knotlinden karakteristiek worden voor Drenthe, schreef J.J.H. Oudega-Schokker laatst in Het Drentse Landschap. Haren is geen Drenthe, maar het scheelt niet veel. …

Lees Meer Lees Meer

Verschillende lezers hoorden een grote bonte specht roffelen. Trouws keukenprins Jeroen Thijssen is één van de gelukkigen. Hij weet bovendien zeker dat hij de eerste is, omdat hij de specht hoorde roffelen in Vught, waar alles altijd het eerst gebeurt. Dat lijkt me voor Vughtenaren een jaarlijks terugkerende last: de eerste moeten zijn. De eerste vinkenslag zal best in Vught hebben geklonken, al is ie niet daar, maar in de buurt van Meppel opgemerkt door Jeanette Essink. …

Lees Meer Lees Meer

De krab, de schol, de narwal en de kruisbek hebben niet veel gemeen, maar wat ze gemeen hebben is opvallend: ze zijn asymmetrisch. Doet u met uw mond een poging de snavel van de kruisbek te imiteren, dan vinden uw toeschouwers u misschien kortstondig grappig, maar al gauw zal men u lelijk vinden. Kruisbekken hebben een scheve snavel omdat ze daarmee de zaden uit pijnappels kunnen wrikken. Krabben zijn rechtshandig en hebben één grote schaar. Als ze die verliezen, neemt de linkerschaar de handigheid over en groeit die schaar uit. …

Lees Meer Lees Meer