Het Griekse eiland Corfu is rijk aan zwaluwen en gierzwaluwen, we zien er zes soorten. Rond ons appartementje gonst en kwettert het van de huis-, boeren- en roodstuitzwaluwen. De laatste broeden bij de buren in het portiek. Zwaluwen worden door mensen gewaardeerd, ze brengen geluk. Maar ze brengen ook poep en als we een keer een schoonmaakster met emmer en bezem zien, blijken de zwaluwen te zijn weggevaagd. …
Volgens de website van de gelijknamige Japanse organisatie ben ik een Greenbird. Een greenbird ben je al als je nooit afval zomaar op straat gooit. Zelf verzamelen de Greenbirds afval en maken ze naar eigen zeggen de wereld “cleaner & greener”. In groene hesjes verzamelen ze vuilniszakken vol peuken, chipszakken, sigarettendoosjes, chocoladewikkels, blikjes en vooral plastic drinkflesjes. …
In één van mijn lievelingsbossen, tevens het grootste loofbos van de Benelux, lopen en picknicken metgezel en ik tegen de avond, als de laatste andere wandelaars zich terugtrekken. Toen het Horsterwold nog een kleuter en ik een puber was, zag ik boven de jonge aanplant mijn eerste visarend. Nu zijn het wold en ik groot. Het bos vooral, zelf kijk ik op tegen de bomen die daar in relatief korte tijd een bewonderenswaardige omvang kregen. In tegenstelling tot wat we gewend waren, staat dit bos namelijk niet op armzalige zandgrond waarvoor landbouwers hun neus ophalen, maar op vruchtbare zeeklei. Het groeide verrassend snel. …
De vogelkersen bloeien. Ze zijn prachtig en geuren er zoet bij, maar ze hebben hun naam tegen, omdat die naam doet denken aan de Amerikaanse vogelkers. Die moedwillig ingevoerde en aangeplante exoot werd de schrik van boswachters die hem bospest noemden. Amerikaanse vogelkers gedijt uitstekend in de Nederlandse bossen, vermenigvuldigt zich rap en kan flink woekeren, waarbij de boeman bestaande bomen en struiken verdringt. Intussen hebben boswachters zich bij de nieuwkomers neergelegd. Ze zijn ook niet nieuw meer, ze zijn ingeburgerd en op een paar plaatsen na, zoals in de Hollandse duinen, zorgen ze niet meer voor alle narigheid die hun voorheen werd verweten. …
Ossentong en hondstong vormen één van de plantenkoppels die ik vaak verwar. Soms verwar ik twee planten omdat ik ze sprekend op elkaar vind lijken, zoals hengel en vlasbek. Soms verwar ik ze alleen vanwege hun naam, zoals slangenwortel en adderwortel. Ossentong en hondstong zijn voor mij dus echte instinkers, zowel qua uiterlijk als qua naam. …
Tot mijn verrassing zie ik bossen lepelblad bloeien, aan de oever van een kanaal in één van de modernste weidegebieden ter wereld. In de Wieringermeer, onder de rook van de A-7, bij het landbouwindustrieterrein Agriport.
Die bossen lepelblad vind ik, als ik naar de oever van een kanaal loop, om te zien welke eenden daarin zwemmen. Kuifeenden. …
In Callantsoog zit een pelikaan. Een roze, ook wel witte pelikaan genoemd. Hij zit er al sinds eind oktober. Vogelaars stroomden toe om de enorme vogel af te vinken op hun vinkenlijst. Nu komt er geen vogelaar meer, de pelikaan lijkt blij met de onverwachte aandacht van drie bezoekers. Ik ben met twee oude vrienden aan het vogels kijken in Noord-Holland. …
In het bos zag ik aronskelken bijna bloeien. In mijn tuin bloeien ze nog niet bijna. Wel tiert hun blad welig. Die bloemen fascineerden mij als kind al. Ik vond ze niet zozeer mooi, als wel apart, met die bekervormige bloem en die op een rups lijkende bloeikolf. De bloemen roken niet lekker, ze stonken. En ze stinken nog steeds.
Over smaak valt te twisten, maar dat smaken verschillen, staat wel vast. Vliegen vinden aronskelken juist heerlijk geuren. Nu vinden vliegen wel meer dingen onweerstaanbaar aantrekkelijk, die wij juist walgelijk vinden. U denkt nu natuurlijk direct aan de stinkzwam. …
Schubert, Beethoven en Mendelssohn maakten hun luisteraars wijs dat sommige van hun composities door de nachtegaal geïnspireerd waren. Ook Léo Delibes en Albert Roussel deden of ze een nachtegaal naspeelden. De eerste, een romantische componist uit negentiende-eeuws Frankrijk, maakt er een liefdeslied van, met een afloop in mineur. De nachtegaal mag dan elk jaar terugkeren, de liefde gaat voorbij, meende hij. Nachtegalen gaan gemiddeld echter slechts twee jaar mee. Daar had Delibes vast van opgekeken. …
Paardenbloemen zijn dé bloemen van april en begin mei. Geleidelijk aan veranderen de geel bespikkelde velden en bermen velden en bermen met zilvergrijze pluizenbollen.
Ook mooi.
In de tuin zijn paardenbloemen niet weg te krijgen. Jarenlang voerde ik de bladeren aan de konijnen en cavia’s, maar die zijn dood. Ze konden er trouwens niet tegenaan knagen. Zo dol waren ze trouwens niet op paardenbloemblad. Paardenbloemen heten tenslotte ook geen konijnen- of caviabloemen.Liever aten onze kleine grazers het klaverblad, dat op het verschralende gras steeds talrijker werd. …